De markt van Tarrabuco

Dag lieve mensen, vooreerst bedankt voor al jullie verjaardagswensen, da's altijd fijn, zeker als je zover van huis bent.

Jullie zullen misschien gedacht hebben dat ik gestopt was met schrijven, maar dat was helemaal niet zo. Ik heb de voorbije dagen veel geschreven, alleen had ik niet de tijd of de gelegenheid om het online te zetten. Na een geweldig verjaardagsfeestje deze middag, waarover later meer, heb ik vanmiddag hier in het tehuis om even de internetverbinding van de directeur te gebruiken, om miijn achterstand wat weg te werken.

Zoals ik jullie reeds liet weten zijn we zondag naar de markt van Tarabuco geweest. Het is een plaatsje op 60 km. van Sucre, waar elke zondag een heel kleurijke markt wordt gehouden waar ze vooral kleding en stoffen verkopen. Alle toerisistische bureaua bieden georganiseerde reizen daar naartoe aan maar wij wilden er liever op een typisch Boliviaanse manier naar toe gaan. De Bolvianen gaan immers zelf ook naar deze markt, dus besloten we om gewoon met het binnenlandse boliviaanse verkeer naar ginder te reizen. Voor omgerekend 80 eurocent kregen we een busreis van meer dan een uur aangeboden. Een busreis, 't is te zeggen een versleten busje genre rijkswachtcombi, en in het heenrijden zaten we met 17 mensen in dat busje, en het dak volgeladen met baggage. Deze bolivaanse manier van reizen was best leuk en zeker heel origineel. Ik was zeer aangenaam verrast door de kwaliteit van de weg naar Tarabuco. Het was een weg in schitterende conditie, met zelfs verkeersdrempels en al. Ik had me verwacht aan een weg vol met putten en bulten, maar het tegendeel was waar. In België zouden ze op zo'n weg nogal vlammen, maar de toestand van de meeste auto's hier in Bolivia laat dat niet toe. De reis in dat busje volgepakt met Bolivianen was in elk geval veel comfortabeler dan de zogezegde luxe busreis 's nachts van La Paz naar Sucre.

We maakten ook kennis met het platteland van Bolivia, en da's net iets minder mooi. De mensen gooien al hun afval werkelijk gewoon op straat, en leven als het ware op een door hen zelf gecreëerde vuilnisbelt. Het is hier ook echt wel het land van de plastiek : alles is in plastiek verpakt, en ze smijten met plastiek zakjes naar je hoofd. Al die plastiek wordt gewoon op straat en in de natuur achtergelaten. Ik hoop dat het in de natuurparken anders zal zijn ... Ze hebben hier wel overal spaarlampen, maar ik denk eerder uit economische dan ecologische overwegingen. Tot zover dit intermezzo.

Een dik uur later waren we in Tarabuco, en het was echt een heel mooie en kleurrijke markt. Omdat het toeristisch laagseizoen is viel het aantal toeristen ook nog mee. Rond het marktpleintje prezen heel kleurrijk en mooi uitgedoste verkopers hun koopwaar aan, en ook ik heb me al laten verleiden tot het kopen van souvenirs en cadeautjes. Zo zullen er in Mechelen en Hemiksem binnenkort heel mooi in Boliviaanse kleding uitedoste babytjes te bewonderen zijn. Ik weet ondertussen hoe ik via de post een pak naar België kan opsturen, kwestie van niet zelf niet teveel te moeten sleuren. Ik probeer zo snel mogelijk wat kleurrijke foto's online te krijgen, maar als jullie op google Tarabuco intikken krijgen jullie alvast een indruk.

Vermits we zelf voor ons vervoer gezorgd hadden hadden we voldoende tijd om wat rond te dwalen, en konden we ook een kijkje nemen in de buurten waar geen toeristen kwamen, en waar we in contact kwamen het authentieke Boliviaanse leven, op zich ook al een hele belevenis. Zo reizen de Bolivianen niet alleen in volgepropte versleten busjes, ze reizen ook gewoon in de open laadbak van een vrachtwagen. Op die manier hadden we eigenlijk willen terugrijden naar Sucre, maar de vrachtwagens reden de andere richting uit. We zijn dan maar teruggereden in een met Bolivianen en koopwaar volgestouwd busje.

's Avonds zijn we voor het goede doel gaan eten in cafe Amsterdam, een van mijn stamcafe's, en heb ik afscheid genomen van twee tijdelijke reisgenoten uit Nederland.

Hasta pronto,

Patrick

Het leven zoals het is, in Hogar Mallorca

Aan de gevel van een anonieme woning in de Calle Simon Bolivar in Sucre hangt een bordje met daarop de naam Hogar Mallorca. We bellen aan. De sleutel wordt omgedraaid en de deur gaat open : een er ietwat verwilderd uitziende jongen kijkt ons aan en laat ons binnen, ons dat zijn Miriam, de vrijwilligerswerkcoördinator van de school en ikzelf. We zijn aangekomen op de plek waar ik de volgende maand zal werken. Een tehuis voor jongens van 6 tot 17 jaar die ofwel wees zijn ofwel ouders hebben die niet voor hen kunnen zorgen. Zodra ik binnenkom komen er een aantal nieuwsgierige jongens toegestroomd, me aankijkend en me vragend 'what's your name ? ' Ik heb er direct een goed gevoel bij, en op donderdagnamiddag begin ik ermeteen te werken. Het is dus uiteindelijk een ander project geworden dan eerst voorzien. Ik werk nu met 'normale' kinderen, 't is te zeggen kinderen zonder lichamelijke of geestelijke handicap, maar met een zeer grote sociale handicap. Ik weet niet of het project een website heeft, misschien kunnen jullie het eens opzoeken. Tijdens de rondleiding in het gebouw was een van de jongens al zo aan me gehecht dat we heel het gebouw hand in hand doorwandelden, zonder dat hij me wilde loslaten. Het is voor het project ook heel belangrijk dat ik echt wel een hele maand blijf, omdat de kinderen zich ongelooflijk snel hechten. Ze hebben vooral nood aan liefde en aan knuffels, en die wil ik hen graag geven. Vooral de kleinsten hebben al mijn hart gestolen, maar de groteren zal het ook wel loslopen : die willen vooral engels leren. Ik ga ook gewoon deelnemen aan de activiteiten die ze aanbieden, en ik krijg ook mijn vieruurtje, net zoals de chicos. Donderdag en vrijdag had ik in de voormiddag nog les, in de namiddag heb ik gewerkt, vanaf maandag werk ik gedurende vier weken volledige dagen. Ik kijk er alvast naar uit, naar de kleine Zaccharias, en de kleine Pedro, die ze hier Pedrito noemen, een pienter ventje dat blijkbaar heel graag naar school gaat en altijd met zijn schoolwerk bezig is, ook al zijn de anderen rondom hem allemaal andere dingen aan het doen. Hij is blijkbaar de enige die nooit moet gemotiveerd worden voor zijn schoolwerk. Donderdag heb ik aan een van de chicos de namen van de dieren in het engels geleerd, en heb ik daarna iemand geholpen die een taak moest maken over geologie. Dat was voor mij ook nog leerzaam...

Gisteren waren er een vijftiental studenten van de faculteit tandheelkunde op bezoek, om de jongens te leren hoe ze goed hun tanden moeten poetsen. Daarna heb ik een van de jongens engelse les gegeven, dat vinden ze echt geweldig.

Het is wel schrijnend te moeten vaststellen hoe weinig middelen dit tehuis heeft. In de voormiddag en in de namiddag zijn er maar twee personeelsleden voor minstens 20 kinderen. Er is nog wel apart kookpersoneel. Kuisen en kleding wassen (met de hand) doen de kinderen zelf. De kinderen hebben zelf ook bijna niets. Hun kleren vallen soms letterlijk van hun lichaam, er is ook bijna geen speelgoed. Zo hebben ze volgens mij vier knikkers in heel het gebouw, en met Pedro speelde ik voetbal met de stop van een limonadefles. Wat een contrast dus met de kinderen van mijn gastgezin. Vandaar dat ik ook als afscheidscadeau bloemen aan mijn gastvrouw hebgegeven, en geen cadeautje aan de kinderen, die hebben toch al zoveel.

Het is dus een tehuis voor 6 tot 17 jarige jongens, maar er zijn ook twee kleintjes van twee jaar, een jongen en een meisje. Zij is het enige meisje in het tehuis en is echt wel de mascotte van iedereen.

Gisterenavond vroegen ze alvast of ik vandaag zaterdag ook niet kwam. Niet dus, maar ik kijk er wel naar uit ze maandag terug te zien, en om volgende week net hen een spetterend verjaardagsfeestje te bouwen.

Hasta luego,

Patrick

Het leven zoals het is, in Sucre .

Beste mensen ginds in België,

Ik ben hier ondertussen bijna een week in Sucre, tijd om nog wat ervaringen met jullie te delen.

De eerste dagen was het toch even wennen, maar ondertussen voel ik me hier wel al goed thuis. In het begin van de week hebben ze dan ook nog eens mijn rugzak met fototoestellen en mijn zonnebril in gestolen, en dat was ook niet zo'n leuke ervaring. Ik was aan het internetten met mijn rugzak naast me, en blijkbaar was ik zo geconcentreerd bezig dat ik niet merkte dat iemand met mijn rugzak wegwas. Ik heb ondertussen wel een nieuwe, die ik thuis goed kan gebruiken want er is een speciaal laptopcompartiment aan, en ik was er blijkbaar op voorzien, want voor het eerst in mijn leven had ik een diefstalverzekering afgesloten. Het is wel spijtig van mijn eerste foto's maar die had ik in Sucre en in La Paz getrokken, en daar kom ik nog terug. Ondertussen ben ik wel voorzichtiger geworden, en steekt mijn been door de rugzak, zodat ze er niet meer wegkunnen. Ik heb ook klacht neergelegd, dat was ook een hele belevenis, al chance is Roberto, de conciërge van de school, met me meegegaan. Op het politiebureau waren het echt wel vooroorlogse toestanden. Ik ondertussen samen met mijn leraar ook een nieuw toestel gaan kopen, we hebben beiden een toestel gekocht. Da's toch wel makkelijk, zo prive spaanse les. We zijn gewoon een aantal keren samen de stad ingetrokken, kon ik zo de stad verkennen en konden we met mekaar praten. Hij verbeterde me wel als ik fouten maakte, zo leerde ik ook bij, en het was in elk geval leuker dan grammaticaoefeningetjes in de klas. De les is trouwens ondertussen voorbij. en ik heb mijn diploma gekregen...

Sucre is een stad die me heel goed bevalt, een bruisende universiteitsstad, met een heel aangenaam klimaat.

Ik ben sinds donderdag ook aan het werken, enkele dagen eerder dan voorzien. Het is uiteindelijk ook een ander project geworden, maar daarover verder meer.

Zoals ik eerder al schreef behoort mijn gastgezin tot de hogere sociale klasse in Sucre, en eigenlijk verschilt voor hen het leven niet zo veel met het leven in België. Tijdens de werkweek is het s'morgens stressen : zorgen dat de kinderen op tijd zijn, haastig ontbijten, de auto in, vloeken op andere bestuurders, toeteren, stress ondat er file is en de kinderen niet op tijd op school geraken : veel gelijkenissen met het leven van de gemiddelde Europeaan. Ook op zaterdagvoormiddag wordt er gewerkt, deze namiddag ging papa voetballen en mama ging naar de kapper.

Natuurlijk zijn er ook wel verschillen : zo is het voor elke autobestuurder een dag per week verboden de stad in te rijden, niet zozeer uit ecologische overwegingen maar om teveel auto's in de stad te vermijden. Dat lukt in elk geval niet zo best : iedereen doet hier bijna alles met de auto, fietsen zie je bijna niet. Je moet trouwens al een geoefende klimmer zijn om hier te kunnen fietsen, en je moet graag je leven riskeren, want de auto is hier echt wel koning. Volgens mij hebben ze hier nog nooit van een zwakke weggebruiker gehoord.

De werkende mensen hebben ook een lange middagpauze, en bijna iedereen gaat 's middags naar huis eten bij zijn gezin. Aan familieleven wordt hier toch meer belang gehecht dan bij ons in Europa. Zo gingen we gisteren 's middags met het hele gezin eten bij de mama van mijn gastvrouw, haar broer haar zus en haar nichtjes waren er ook, en vandaag heeft heel het gezelschap samen gegeten in het huis van mijn gastgezin. Elke week eet heel de fanilie drie keer samen met mekaar, wij doen dat in België amper drie keer per jaar ... De huizen zijn trouwens ook zeer uitbundig versierd met allerlei familiefoto's en liefst zoveel mogelijk.

De gegoede Bolivianen gaan ook op vakantie naar de Dominicaanse republiek, net zoals veel Europeanen.

Het grootste verschil met Belgiëis de enorme sociale ongelijkheid. Sinds ik aan hetwerk ben ben ik volopondergedompeld in enerzijds het Bolivia van de hogere klasse en anderzijds het Bolivia van de armsten. Ik vertel er iets over inmijn volgend verhaal,maar ikvind het toch schrijend dat de kinderen inmijn gastgezin alles hebben wat je maar kan denken, met elk een eigenTV op de kamer, en dat dekinderenwaarmee ikwerk niets hebben. Mijn gastheer heeft me gisteren uitgelegd dat net die sociale ongelijkheid maakt dat Bolivia een ontwikkelingsland is: de kloof tussen rijk en arm is gigantisch. In Sucre blijkt het dan nogmee te vallen,in La Paz en Santa Cruz zijn de rijken blijkbaar nog veel rijker en de armen nog veel armer: Vooral op de buitenis de armoede blijkbaar immens,velemensen hebben blijkbaar niet eenswater ofelectriciteit. Die sociale ongelijkheid,'t is iets omtoch wel even stil van teworden.

De mensen hier zijn heel warm en vriendelijk,maar 't is hier toch ook wel een oppervlakkige maatschappij. De mensen hechten heel veel belang aan sociale status en aan uiterlijk vertoon, herkenbaar voorEuropeanen.

Ik benwel blij dat ik hier op mijn eentje ben, zo ben ik echtwel ondergedompeld in de Boliviaanse sfeer, ineen groep toeristenzou ik nooit dat gevoel kunnen hebben. Echtalleen ben ik hier nu ookweer niet hoor. In de school waar ik lesvolgde organiseren ze een heleboel buitenschoolse activiteiten, enzo leerje ook anderemensen kennen. Zo volgde ik al een les salsa, en ikmoetzeggen dat die les voormijmoeilijkerwas dan de spaanse les. Gisterenavond was er kookles : we hebbben api gebrouwen (of liever gezegd gekookt), een warme drank die het midden hield tussen gluhwhein en vloeibare confituur, er zat geen alcohol in en het was zeer lekker, en hebben we bugñuelos (een soort oliebollen) gebakken. Het was heel lekker, en zo leerde ik toch al wat andere mensen kennen. Nadien gingen we nog iets drinken in Cafe Amsterdam net een groep cursisten. Dit cafe wordt uitgebaat door een Hollandse, het is een leuk cafe en van de prijs van elke consumptie gaat er een deel naar de straatkinderen. Volgende week ga ik er mijn verjaardag vieren met Henry, mijn leraar Spaans, en de immer vriendelijke Roberto, conciërge van de school en salsaleraar. Al het personeel op school, dat ook het vrijwilligerswerk coördineert is super vriendelijk en behulpzaam.

Vandaag zaterdag heb ik afscheid genomen van mijn gastgezin en ben ik ingetrokken in een studentenresidentie, dicht bij mijn werk. Ik ben vanmorgen op de markt zonnebloemen gaan kopen voor mijn gastvrouw en aardbeien als afscheidsdessert voor het hele gezin. Het was een fijne afscheidsmaaltijd, maar het was slechts een voorlopig afscheid, want ik blijf welkom, en vrijdag ga ik met Pablo, mijn gastheer, naar een voetbalmatch kijken tussen een Boliviaanse en een Braziliaanse club, in een soort zuidamerikaanse championsleague.

Morgen gaan we met een aantal studenten naar de markt van Tarabuco, een markt in heel Bolivia gekend voor het mooie geweven textiel. Ik ben benieuwd, ik schrijf er later wel over.

Patrick

vervolg

Ik heb het eerste deel van mijn verhaal veiligheidshalve al gepost, kwestie van niet alles te verliezen als de techologie het zou begeven, maar blijkbaar is het gelukt.

Monica kwam me dus ophalen, en nadien heb ik samen met haar en Pablo en de kinderen Jorge Luis (coco) en Fabiana lekker ontbeten, waarna ik me eindelijk kon douchen en van kleren wisselen. Dat deed deugd. Tegen de middag ben ik samen met de familie naar de ouders van Pablo gereden, waar heel de familie (zo¨n twintig mensen) samem waren om de verjaardag van Jaime, een schoonbroer, te vieren en om samen te eten. Zo is blijkbaar de traditie. Terwijl de familie Dirkx in Belgi[e de verjaardag van Bomma vierde, vierde ik in Bolivia de verjaardag van Jaime. De papa van Jaime heeft trouwens in Belgi[e gestudeerd, in Louvain La Neuve, en hij kende Mechelen, want hij is een voetbalfan en hadden ze daar in Mechelen geen voetbalploeg ? Ja ja, de KV is tot ver buiten de landsgrenzen bekend. Mijn gastgezin behoort echt wel tot de hogere sociale klasse in Sucre, Opa is advocaat, dochter is advocaat, schoondochter notaris, Pablowas advocaat maar heeft nu een car wash. Van een carriereswitch gesproken ... Pablo en Monica wonen zelf in een heel groot huis, waar ik een eigen slaapkamer en badkamer heb. Het was een heel lekkere maaltijd, voorgezeten door de pater familias aan het hoofd van de tafel. Voor de maaltijk wa er een gebed, voor de familie, voor Jaime zijn verjaardag, en voor mij, om mij een goede tijd in Bolivia te wensen en een behouden thuiskomst. Ik vond het wel speciaal, dat er zo voor mij gebeden werd. In de namiddag heb ik wat bijgeslapen, en ´s avonds zijn we nog thee gaan drinken bij de mama van Monica,

Ik was vanochtend om 4 uur al wakker, blijkbaar nog een gevolg van de jetlag.

Na een ontbijt ben ik met Monica naar de stad gereden, en ben ik me gaan aanmelden voor de eerste schooldag. We waren met drie mensen om een test af te leggen, een nederlandse vader en dochter en ik, en blijkbaar heb ik het net iets te goed willen doen want ik kreeg meer oefeningen dan die twee andere, en uiteindelijk ben ik, na nog een mondelinge test, bij Henry terecht gekomen, als enige in die klas. Ik krijg deze week dus een week prive spaanse les, en als opwarmertje heeft Henry even de vier verschillende verleden tijden in het Spaans erdoor gedraaid. Het was toch maar herhaling zei hij. Ik moet trouwens vandaag ook nog een biografietje schrijven over een bekend persoon, en daarin moet ik zoveel mogelijk verleden tijden gebruiken... Had ik misschien toch beter mijn voeten geveegd aan het examen en me van de domme gehouden, enfin mijn Spaans zal er na deze zeek wel op vooruitgegaan zijn,

Vanmiddag heb ik Cusco wat verkend en genoten van het zalige weer, seffes een restaurantje zoeken en dan mijn biografie schrijven.

Van het vrijwilligersproject zelf weet ik morgen waarschijnlijk meer.

Hasta luego,

Patrick

Ondertussen in Sucre, en wat een mens zichzelf kan aandoen ...

Hallo,

Als jullie dit lezen zit ik hier met blinkende schoenen (een schattig schoenvegertje heeft mijn schoenen vanmiddag zeer netjes gepoetst) in Sucre in een internetcafe waar internet maar 24 eurocent per uur kost. Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad om in Sucre te geraken. Gisteren en vandaag was het schitterend zonnig weer, zaterdag regende het en hing er mist en dan sluiten ze hier in Sucre de luchthaven. Je hebt het al geraden : ik heb in La Paz vergeefs op een vliegtuig zitten wachten, en samen met mij nog zeven andere belgen, Vooraleer we wisten dat het vliegtuig niet zou vliegen hebben ze ons toch nog eerst een hele tijd aan het lijntje gehouden. Achteraf zei een taxichauffeur me dat dit normaal is voor de tijd van het jaar : op 21 september is hier de lente begonnen en de lente betekent blijkbaar regen. Andere mensen hebben me wel al gerust gesteld, dat het wel een goede periode is om te reizen en het zonnig weer in Sucre heeft me er ook al van overtuigd. Op de luchthaven was ik in elk geval blij dat ik Spaans spreek, dankzij mijn kennis van het Spaans werd ik zowat tot reisleider van de gestrande Belgen gebombardeerd. Omdat ze ons niet konden garanderen dat er de dag nadien een vlucht zou zijn besloten we uiteindelijk maar een nachtbus naar Sucre te nemen, 13 uur in een bus, i.p.v. een klein uurtje vliegen, niet echt een leuk vooruitzicht, maar ja ...

Doordat we veel langer op de luchthaven zaten dan verwacht waren we getuige van een mooi en leuk schouwspel. Het bleef niet bij het ene koppel trouwers waarover ik het in mijn vorige bericht had, het was een heuse stoet van getrouwde koppels, het ene koppel al mooier uitgedost dan het andere, Een aantal koppels hadden blijkbaar ook niet liever dan dat we met hen op de foto gingen, het was hartverwarmend. Ik heb zeker 10 bruiden en bruidegommen mucho suerte gewenst met hun huwelijk, Nieuwsgierig als ik ben heb ik aan de taxichauffeur ook gevraagd waarom al die koppels door de luchthaven kwamen wandelen. Het blijkt een traditie te zijn, dat pas getrouwde koppels door de luchthaven wandelen. Zo geloven ze dat ze een jaar lang zullen reizen. Kan je het je voorstellen dat alle pas getrouwde koppels in Zaventem zouden rondwandelen, tussen al die andere drukdoende mensen ?

Op het moment dat ik besefte dat ik per vliegtuig niet in Sucre zou geraken, was het in elk geval wel fijn reisgezelschap te hebben, We hebben met zijn vieren de bus genomen, op dat moment was ik blij even niet alleen te zijn. Ik ben hen vanmorgen trouwens al terug tegengekomen, en het was een hartelijk weerzien,

Tijdens de taxirit naar het busstation kreeg ik alvast een eerste indruk van La Paz, een levendige, kleurrijke en drukke stad. In de busterminal riepen de vertegenwoordigers van de diverse maatschappijen om ter hardst, om iedereen toch maar te overtuigen om voor hun maatschappij te kiezen, Zo'n busterninal kan je nog best vergelijken met een luchthaven waar de verschillende maatschappijen naast elkaar een loket hebben. Uiteindelijk kozen ze voor een maatschappij die ons om half acht ´s avonds naar Sucre kon voeren, om er de volgende ochtend om 8 u. aan te komen. In de tussentijd heb ik La Paz wat verkend, wat rondgekuierd door de straten, gegeten en gedronken, gefotografeerd.

Zoals ik al vreesde was de busreis niet echt comfortabel, en kon ik slechts af en toe een beetje slapen. Ik was dan ook blij dat we tegen 8 u. ´s morgens eindelijk in Sucre waren. Op dat moment had ik al 60 u. geen bed meer gezien, en had ik al 60 u. mijn bottinnen aan, de talloze keren dat ik ze moest uitdoen voor de douane en de security niet meegerekend. Toen we met de bus aankwamen moest ik ook afscheid nemen van mijn tijdelijke reisgezellen en stond ik daar alleen te wachten op iemand die me zou komen halen, Ik was dan ook blij dat mijn gastvrouw niet lang op haar liet wachten,

Waar is dat feestje ? Hier is dat feestje !

Hallo, ik kan alvast mijn eerste leuke belevenis in La Paz met jullie delen. Omdat Shantih me vroeg wat voor een weer het hier in La Paz is heb ik mijn neus maar eens buitengestoken op de luchthaven, en ik botste op een pas getrouwd koppel, mooi uitgedost, dat samen met de familie foto's aan het nemen was. De kleinste van de familie wilde niet op de foto maar de rest van de familie wilde met mij op de foto. Ik heb dus al een leuke foto van mij, samen met een pasgetrouwd koppel en hun familie. Ik werd ook uitgenodigd op het feest, maar vermits ik seffes naar Sucre vertrek heb ik die uitnodiging maar laten schieten. Die Bolivianen vonden het in elk geval geweldig met een bleke Europeaan op de foto te gaan. Spijtig wel dat ik op de foto mijn ogen dicht heb, maar het is toch een leuke herinnering: Ik zou de foto willen uploaden en delen met jullie, maar blijkbaar werkt de usb poort van deze computer niet, het is dus nog even wachten op foto's. Het was in elk geval een leuke belevenis.

O ja, Shantih, buiten schijnt de zon maar echt warm is het niet. Ondertussen zitten er hier naast mij twee nederlandse mensen die al drie maanden op reis zijn, en die hun vlucht naar het Amazonegebied gecancelled zagen wegens slecht weer.

Zo, nu weten jullie wat voor weer het hier in Bolivia is, ondertussen weet ik dat het in Mechelen druilerig weer is. Een schitterende uitvinding toch dat internet !

Hasta la proxima vez,

Patrick

Eindelijk, Bolivia

Hallo daar in België, ik ben blij dat ik hier vanuit La Paz mijn eerste verhaal kan schrijven. (let wel niet op eventuele schrijffoutjes alsjeblief, ik vind zo'n zuid amerikaans qwerty klavier maar niets.)

Het is een lange reis geweest, gisterenochtend om 8 u. heb ik in Mechelen de trein genomen, om 11 u. ben ik vanuit Zaventem naar Chicago gevlogen, en na vele controles door vriendelijke en minder vriendelijke veiligheids- en douanepersoneel, ben ik via een overstap in Miami uiteindelijk in La Paz beland.

De reis is heel vlot verlopen, ook de verschillende controles verliepen vlot, zodat ik eigenlijk wel heel tevreden ben. Na de mastodontluchthavens in de USA deed het ook deugd in de veel kleinere, maar ook veel gemoedelijkere luchthaven van La Paz aan te komen, terug in zuid amerika, het voelde aan als thuiskomen. Het was ook leuk de eerste dames met een bolhoed op de luchthaven te ontwaren. Het deed nog veel meer deugd om te ontdekken dat mijn bagage mee gevolgd is, en al op me stond te wachten. Het was ook wel even wennen, aankomen in een luchthaven op meer dan 4000 m. hoogte, ik voel het toch wel even in mijn hoofd, zeker als je meer dan 24 u. geen bed gezien hebt. Ik ga hier wel niet zeuren, ik ben vooral aan het genieten.

Terwijl ik hier aan het schrijven ben ben ik aan het wachten voor mijn voorlopig laatste vlucht, naar Sucre. Het is nu 8.39 lokale tijd, 14.39 u. bij jullie, en mijn vliegtuig vetrekt om 12 u. Ik heb dus rustig de tijd om te ontbijten, te genieten van de sfeer, geld te wisselen, zodat ik op internet kan, om dit verhaal te schrijven en om het wedstrijdverslag van KV Mechelen te lezen. Ontzettend bedankt trouwens Tom en Marina om me gisterenavond op de hoogte te hebben gehouden van het scoreverloop. Ja lieve mensen, ook in het buitenland stroomt er geel en rood bloed door mijn aders.

Hoe ziet mijn dag er verder uit ? Ik vlieg dus straks door naar Sucre, en heb er alle vertrouwen in dat daar iemand gaat staan met een bordje met mijn naam op. De rest van de dag ga ik me gewoon laten meestromen. Ik ga ervan uit dat ik met de auto naar het gastgezin zal gebracht worden waar ik een week ga verblijven, tijdens de week dat ik taalles zal volgen. Ik heb ondertussen mijn spaans hier al wat kunnen oefenen en het viel nog heel goed mee. Ik zal een. week spaans volgen in de Academia Latinoamericana in Sucre. Tijdens die week verblijf ik in het gezin van Sra. Monica Cervantes Rios en Sr. Juan Pablo en hun kinderen Fabiana en Jorge Luis. Ik ben echt wel superbenieuwd.Morgen zal ik misschien de stad wat verkennen en uitrusten, vanaf maandag staat er spaanse les op het programma.

Van 10 oktober tot 5 november verblijf ik in het Hospital Psicopedagogico, maar wat ik daar zal gaan doen kom ik pas volgende week te weten. Ik kijk er alvast naar uit en heb er ongelooflijk veel goesting in. Ik houd jullie in elk geval op de hoogte.

Als er iemand me een uitgebreider persoonlijk bericht wil sturen kan dat altijd via het mailadres [email protected] .

Hasta la proxima,

Patrick