Hallo,

Dit wordt hier een van mijn laatste verhalen in Bolivia.

Vandaag was echt wel een groot contrast met gisteren, ik heb gisteren en vandaag twee totaal verschillende wijken van La Paz bezocht, en de contrasten waren ongelooflijk groot.

Gisteren begon mijn dag met een bezoek aan de valle de los animas (vallei van de geesten) en de valle de la luna (vallei van de maan). Twee stukjes heel bizarre natuur, een door de regen op een heel speciale manier geerodeerd landschap. Ik waande me even in een andere wereld, he zou ook een perfect landschap kunnen zijn voor een science fiction film of een film over de maan. Ja, het was best speciaal, maar spijtig genoeg zal ik jullie er geen fotos van kunnen laten zien. (zie verder)

In de namiddag ben ik wat gaan rondwandelen in de wijk waarenkele ambassades, de pauselijke nuntiatuur en het presidentieel paleis zijn. Het is eenmooie en chique wijk, maar dat is de wijk met de ambassades in Brussel ook. Er staan ook een heel aantal knappe, kleurrijke en blitse flatgebouwen. Het was echt een stukje van het moderne La Paz, waar je je niet in een ontwikkelingsland zou wanen. In de buurt van de amerikaanse ambassade mocht je zogezegd uit veiligheidsredenen niet fotograferen, zelfs de overkant van de straat niet, en in de buurt van het presidentieel paleis moest je zelfsaan de overkant van de straat lopen. Het was een speciale wijk, mooi maar ik had niet echt het gevoel in Bolivia te zijn.

In tegenstelling tot gisteren had ik vandaag het gevoel volop met mijn twee voeten in Bolivia te staan. Ik ben vandaag naar de feria in El Alto gegaan. El Alto is het hogergelegen deel van La Paz, dat op zich een autonome stad vormt en meer dan 600.000 inwoners telt. De feria gaat door elke donderdag en zondag, trekt een massa volk en is eigenlijk een reuzegrote markt waar je alles wat je je maar kan indenken - of toch bijna alles want een baret heb ik niet gevonden Vera - kan vinden. Het was een bijzondere ervaring daar op die markt rond te lopen, tussen al die Bolivianen en bijna geen buitenlanders. Waar ik gisteren in de chicque wijk bijna geen traditionele Bolivianen tegenkwam liepen er hier bijna alleen indigenos rond, heel veel vrouwen in traditionele Boliviaanse klederdracht met bolhoed. Het was eigenlijk een combinatie van een gewone markt en een rommelmarkt, heel veel dingen die bij ons op het containerpark zouden belanden werden hier nog aan de man of aan de vrouw gebracht,. Op dat punt zijn de Bolivianen wel duurzaam, ze laten niets verloren gaan, tot het kleinste onderdeel van een auto, een machine, ... , werd hier te koop aangeboden. Ik kwam ook een aantal barakken tegen, te vergelijken met kleine garageboxen, waar in elke barak een waarzegster of kaartenleester zat, en die hadden blijkbaar goed te doen. Als ik binnenkeek zag ik weer de typische dingen die je kan kopen om te offeren aan pachamama om geluk te vragen, ik zag zelfs precies opgezette katten, en kan alleen maar hopen dat het geen echte waren. Op de markt zag ik ook geestuitdrijvers (of hoe noem je zulke mensen). Een van hen was met een soort wierrook rond het hoofdje van een kind aan het bewegen dat vastgehouden werd door de mama. Ik kan alleen maar hopen dat dat kind niet echt ziek was, want wat de uitdrijving van geesten betreft heb ik toch zo mijn twijfels. Dat is een van de vele contrasten hier in Bolivia. Ze proberen een moderne staat te zijn maar anderzijds houdt de bevolking heel hard vast aan hun traditionele cultuur. Het contrast tussen wat ik gisteren en vandaag zag kon niet groter zijn. De publieke toiletten op de markt waren ook goedkoper dan elders, 50 centavos i.p.v. 1 boliviano. Ik moest alleen maar plassen en was daar heel blij om. In de toiletten waren namelijk geen deuren, je werd dus letterlijk te kakken gezet, Toen ik gedaan had met plassen en me omdraaide om mijn handen te wassen zaten er daar dus een stuk of vijf Bolivianen allemaal te kakken, gescheiden door een tussenschot maar niet afgeschermd door een deur. Het was best een vreemd gezicht, iets wat je je eigenlijk niet kan voorstellen. Nu begreep ik waarom de toiletten hier goedkoper waren dan elders.

Ignacio had me wel al verwittigd voor zakkenrollers in deze wijk en ook in de lonely planet stond dat je moest oppassen. Ik had mijn portefeuille dus in mijn rugzak zitten en mijn rugzak op mijn buik, maar helaas, toch ben ik het slachtoffer geworden van zakkenrollers, of eerder zakkensnijders. Al chance zijn ze er wel niet met mijn portefeuille of mijn papieren van door. Op twee momenten kwam ik in een soort opstopping van mensen terecht, waarbij een aantal mensen met hun schouders aan het wringen en duwen waren, en ik had zoiets van he komaan, rustig, doe niet zo lastig. Ik had natuurlijk niet door dat het zakkenrollers waren die het op mijn camera hadden gemunt. Ik had net een foto genomen en had mijn fototoestel in mijn hand, mijn hand in mijn zak,toen ik weer zo enkele mannen tegenkwam die in de menigte duwden en trokken, en met hun schouder tegen mij stompten. De moment daarna merkte ik dat mijn fototoestel weg was. Al chance had ik er gisteren een nieuw geheugenkaartje ingestoken, en lagen de geheugenkaartjes met alle andere fotos in mijn hotelkamer. Blijkbaar is de techniek van de zakkenrollers om toeristen te volgen - ik had dat natuurlijk niet door in al die drukte - en op het juiste moment toe te slaan. Een mevrouw wees me in de verte aan waar die dieven liepen, maar ik had echt geen zin er achter aan te gaan. Die mevrouw merkte toen ook op dat de zak van mijn broek was doorgesneden, en inderdaad bleek de zak van de broek die ik hier gekocht heb opengesneden te zijn. In die zak zat enkel een kleinigheid die ik gekocht had, die was wel weg, maar voor de rest was er niets weg. Oef. Ik dacht eerst dat mijn gsm in die broekzak zat en dat ze die ook meehadden, maar dat bleek achteraf niet zo te zijn. Volgens een mevrouw die ik sprak zijn het vooral Peruvianen die in La Paz op een georganiseerde manier komen stelen, en Bolivianen les geven hoe te stelen. Ik moet er wel aan toevoegen dat ik hier al meermaals heb ondervonden dat de Bolivianen de Peruanen echt niet kunnen luchten en zeer racistisch zijn tegenover hen. Hoewel ik mijn voorzorgen genomen had tegen mogelijke dieven was dat blijkbaar niet voldoende. Ik kan me alleen maar troosten met de gedachte dat ik niet de enige ben die het slachtoffer werd van zulke criminelen en dat ik zelf niet gekwetst werd, maar leuk is anders. Ik werd er zowaar een beetje triest van. Ik had ook zoiets van dat dit bij ons in Belgie evengoed kan gebeuren. Loop maar eens in Brussel rond. Ik ben natuurlijk ook wel blij dat ik alle andere fotos niet kwijt ben, en dat ik een diefstalverzekering heb. Ze zullen een serieuze aangifte krijgen.

Ondanks dit hoogst onaangename voorval zal ik toch vooral goede herinneringen overhouden aan dit toch wel heel mooie en heel speciale land.

Hasta luego,

Patrick