Beste mensen ginds in België,

Ik ben hier ondertussen bijna een week in Sucre, tijd om nog wat ervaringen met jullie te delen.

De eerste dagen was het toch even wennen, maar ondertussen voel ik me hier wel al goed thuis. In het begin van de week hebben ze dan ook nog eens mijn rugzak met fototoestellen en mijn zonnebril in gestolen, en dat was ook niet zo'n leuke ervaring. Ik was aan het internetten met mijn rugzak naast me, en blijkbaar was ik zo geconcentreerd bezig dat ik niet merkte dat iemand met mijn rugzak wegwas. Ik heb ondertussen wel een nieuwe, die ik thuis goed kan gebruiken want er is een speciaal laptopcompartiment aan, en ik was er blijkbaar op voorzien, want voor het eerst in mijn leven had ik een diefstalverzekering afgesloten. Het is wel spijtig van mijn eerste foto's maar die had ik in Sucre en in La Paz getrokken, en daar kom ik nog terug. Ondertussen ben ik wel voorzichtiger geworden, en steekt mijn been door de rugzak, zodat ze er niet meer wegkunnen. Ik heb ook klacht neergelegd, dat was ook een hele belevenis, al chance is Roberto, de conciërge van de school, met me meegegaan. Op het politiebureau waren het echt wel vooroorlogse toestanden. Ik ondertussen samen met mijn leraar ook een nieuw toestel gaan kopen, we hebben beiden een toestel gekocht. Da's toch wel makkelijk, zo prive spaanse les. We zijn gewoon een aantal keren samen de stad ingetrokken, kon ik zo de stad verkennen en konden we met mekaar praten. Hij verbeterde me wel als ik fouten maakte, zo leerde ik ook bij, en het was in elk geval leuker dan grammaticaoefeningetjes in de klas. De les is trouwens ondertussen voorbij. en ik heb mijn diploma gekregen...

Sucre is een stad die me heel goed bevalt, een bruisende universiteitsstad, met een heel aangenaam klimaat.

Ik ben sinds donderdag ook aan het werken, enkele dagen eerder dan voorzien. Het is uiteindelijk ook een ander project geworden, maar daarover verder meer.

Zoals ik eerder al schreef behoort mijn gastgezin tot de hogere sociale klasse in Sucre, en eigenlijk verschilt voor hen het leven niet zo veel met het leven in België. Tijdens de werkweek is het s'morgens stressen : zorgen dat de kinderen op tijd zijn, haastig ontbijten, de auto in, vloeken op andere bestuurders, toeteren, stress ondat er file is en de kinderen niet op tijd op school geraken : veel gelijkenissen met het leven van de gemiddelde Europeaan. Ook op zaterdagvoormiddag wordt er gewerkt, deze namiddag ging papa voetballen en mama ging naar de kapper.

Natuurlijk zijn er ook wel verschillen : zo is het voor elke autobestuurder een dag per week verboden de stad in te rijden, niet zozeer uit ecologische overwegingen maar om teveel auto's in de stad te vermijden. Dat lukt in elk geval niet zo best : iedereen doet hier bijna alles met de auto, fietsen zie je bijna niet. Je moet trouwens al een geoefende klimmer zijn om hier te kunnen fietsen, en je moet graag je leven riskeren, want de auto is hier echt wel koning. Volgens mij hebben ze hier nog nooit van een zwakke weggebruiker gehoord.

De werkende mensen hebben ook een lange middagpauze, en bijna iedereen gaat 's middags naar huis eten bij zijn gezin. Aan familieleven wordt hier toch meer belang gehecht dan bij ons in Europa. Zo gingen we gisteren 's middags met het hele gezin eten bij de mama van mijn gastvrouw, haar broer haar zus en haar nichtjes waren er ook, en vandaag heeft heel het gezelschap samen gegeten in het huis van mijn gastgezin. Elke week eet heel de fanilie drie keer samen met mekaar, wij doen dat in België amper drie keer per jaar ... De huizen zijn trouwens ook zeer uitbundig versierd met allerlei familiefoto's en liefst zoveel mogelijk.

De gegoede Bolivianen gaan ook op vakantie naar de Dominicaanse republiek, net zoals veel Europeanen.

Het grootste verschil met Belgiëis de enorme sociale ongelijkheid. Sinds ik aan hetwerk ben ben ik volopondergedompeld in enerzijds het Bolivia van de hogere klasse en anderzijds het Bolivia van de armsten. Ik vertel er iets over inmijn volgend verhaal,maar ikvind het toch schrijend dat de kinderen inmijn gastgezin alles hebben wat je maar kan denken, met elk een eigenTV op de kamer, en dat dekinderenwaarmee ikwerk niets hebben. Mijn gastheer heeft me gisteren uitgelegd dat net die sociale ongelijkheid maakt dat Bolivia een ontwikkelingsland is: de kloof tussen rijk en arm is gigantisch. In Sucre blijkt het dan nogmee te vallen,in La Paz en Santa Cruz zijn de rijken blijkbaar nog veel rijker en de armen nog veel armer: Vooral op de buitenis de armoede blijkbaar immens,velemensen hebben blijkbaar niet eenswater ofelectriciteit. Die sociale ongelijkheid,'t is iets omtoch wel even stil van teworden.

De mensen hier zijn heel warm en vriendelijk,maar 't is hier toch ook wel een oppervlakkige maatschappij. De mensen hechten heel veel belang aan sociale status en aan uiterlijk vertoon, herkenbaar voorEuropeanen.

Ik benwel blij dat ik hier op mijn eentje ben, zo ben ik echtwel ondergedompeld in de Boliviaanse sfeer, ineen groep toeristenzou ik nooit dat gevoel kunnen hebben. Echtalleen ben ik hier nu ookweer niet hoor. In de school waar ik lesvolgde organiseren ze een heleboel buitenschoolse activiteiten, enzo leerje ook anderemensen kennen. Zo volgde ik al een les salsa, en ikmoetzeggen dat die les voormijmoeilijkerwas dan de spaanse les. Gisterenavond was er kookles : we hebbben api gebrouwen (of liever gezegd gekookt), een warme drank die het midden hield tussen gluhwhein en vloeibare confituur, er zat geen alcohol in en het was zeer lekker, en hebben we bugñuelos (een soort oliebollen) gebakken. Het was heel lekker, en zo leerde ik toch al wat andere mensen kennen. Nadien gingen we nog iets drinken in Cafe Amsterdam net een groep cursisten. Dit cafe wordt uitgebaat door een Hollandse, het is een leuk cafe en van de prijs van elke consumptie gaat er een deel naar de straatkinderen. Volgende week ga ik er mijn verjaardag vieren met Henry, mijn leraar Spaans, en de immer vriendelijke Roberto, conciërge van de school en salsaleraar. Al het personeel op school, dat ook het vrijwilligerswerk coördineert is super vriendelijk en behulpzaam.

Vandaag zaterdag heb ik afscheid genomen van mijn gastgezin en ben ik ingetrokken in een studentenresidentie, dicht bij mijn werk. Ik ben vanmorgen op de markt zonnebloemen gaan kopen voor mijn gastvrouw en aardbeien als afscheidsdessert voor het hele gezin. Het was een fijne afscheidsmaaltijd, maar het was slechts een voorlopig afscheid, want ik blijf welkom, en vrijdag ga ik met Pablo, mijn gastheer, naar een voetbalmatch kijken tussen een Boliviaanse en een Braziliaanse club, in een soort zuidamerikaanse championsleague.

Morgen gaan we met een aantal studenten naar de markt van Tarabuco, een markt in heel Bolivia gekend voor het mooie geweven textiel. Ik ben benieuwd, ik schrijf er later wel over.

Patrick