Hallo daar in België, ik ben blij dat ik hier vanuit La Paz mijn eerste verhaal kan schrijven. (let wel niet op eventuele schrijffoutjes alsjeblief, ik vind zo'n zuid amerikaans qwerty klavier maar niets.)

Het is een lange reis geweest, gisterenochtend om 8 u. heb ik in Mechelen de trein genomen, om 11 u. ben ik vanuit Zaventem naar Chicago gevlogen, en na vele controles door vriendelijke en minder vriendelijke veiligheids- en douanepersoneel, ben ik via een overstap in Miami uiteindelijk in La Paz beland.

De reis is heel vlot verlopen, ook de verschillende controles verliepen vlot, zodat ik eigenlijk wel heel tevreden ben. Na de mastodontluchthavens in de USA deed het ook deugd in de veel kleinere, maar ook veel gemoedelijkere luchthaven van La Paz aan te komen, terug in zuid amerika, het voelde aan als thuiskomen. Het was ook leuk de eerste dames met een bolhoed op de luchthaven te ontwaren. Het deed nog veel meer deugd om te ontdekken dat mijn bagage mee gevolgd is, en al op me stond te wachten. Het was ook wel even wennen, aankomen in een luchthaven op meer dan 4000 m. hoogte, ik voel het toch wel even in mijn hoofd, zeker als je meer dan 24 u. geen bed gezien hebt. Ik ga hier wel niet zeuren, ik ben vooral aan het genieten.

Terwijl ik hier aan het schrijven ben ben ik aan het wachten voor mijn voorlopig laatste vlucht, naar Sucre. Het is nu 8.39 lokale tijd, 14.39 u. bij jullie, en mijn vliegtuig vetrekt om 12 u. Ik heb dus rustig de tijd om te ontbijten, te genieten van de sfeer, geld te wisselen, zodat ik op internet kan, om dit verhaal te schrijven en om het wedstrijdverslag van KV Mechelen te lezen. Ontzettend bedankt trouwens Tom en Marina om me gisterenavond op de hoogte te hebben gehouden van het scoreverloop. Ja lieve mensen, ook in het buitenland stroomt er geel en rood bloed door mijn aders.

Hoe ziet mijn dag er verder uit ? Ik vlieg dus straks door naar Sucre, en heb er alle vertrouwen in dat daar iemand gaat staan met een bordje met mijn naam op. De rest van de dag ga ik me gewoon laten meestromen. Ik ga ervan uit dat ik met de auto naar het gastgezin zal gebracht worden waar ik een week ga verblijven, tijdens de week dat ik taalles zal volgen. Ik heb ondertussen mijn spaans hier al wat kunnen oefenen en het viel nog heel goed mee. Ik zal een. week spaans volgen in de Academia Latinoamericana in Sucre. Tijdens die week verblijf ik in het gezin van Sra. Monica Cervantes Rios en Sr. Juan Pablo en hun kinderen Fabiana en Jorge Luis. Ik ben echt wel superbenieuwd.Morgen zal ik misschien de stad wat verkennen en uitrusten, vanaf maandag staat er spaanse les op het programma.

Van 10 oktober tot 5 november verblijf ik in het Hospital Psicopedagogico, maar wat ik daar zal gaan doen kom ik pas volgende week te weten. Ik kijk er alvast naar uit en heb er ongelooflijk veel goesting in. Ik houd jullie in elk geval op de hoogte.

Als er iemand me een uitgebreider persoonlijk bericht wil sturen kan dat altijd via het mailadres [email protected] .

Hasta la proxima,

Patrick