Dag lieve mensen, vooreerst bedankt voor al jullie verjaardagswensen, da's altijd fijn, zeker als je zover van huis bent.

Jullie zullen misschien gedacht hebben dat ik gestopt was met schrijven, maar dat was helemaal niet zo. Ik heb de voorbije dagen veel geschreven, alleen had ik niet de tijd of de gelegenheid om het online te zetten. Na een geweldig verjaardagsfeestje deze middag, waarover later meer, heb ik vanmiddag hier in het tehuis om even de internetverbinding van de directeur te gebruiken, om miijn achterstand wat weg te werken.

Zoals ik jullie reeds liet weten zijn we zondag naar de markt van Tarabuco geweest. Het is een plaatsje op 60 km. van Sucre, waar elke zondag een heel kleurijke markt wordt gehouden waar ze vooral kleding en stoffen verkopen. Alle toerisistische bureaua bieden georganiseerde reizen daar naartoe aan maar wij wilden er liever op een typisch Boliviaanse manier naar toe gaan. De Bolvianen gaan immers zelf ook naar deze markt, dus besloten we om gewoon met het binnenlandse boliviaanse verkeer naar ginder te reizen. Voor omgerekend 80 eurocent kregen we een busreis van meer dan een uur aangeboden. Een busreis, 't is te zeggen een versleten busje genre rijkswachtcombi, en in het heenrijden zaten we met 17 mensen in dat busje, en het dak volgeladen met baggage. Deze bolivaanse manier van reizen was best leuk en zeker heel origineel. Ik was zeer aangenaam verrast door de kwaliteit van de weg naar Tarabuco. Het was een weg in schitterende conditie, met zelfs verkeersdrempels en al. Ik had me verwacht aan een weg vol met putten en bulten, maar het tegendeel was waar. In België zouden ze op zo'n weg nogal vlammen, maar de toestand van de meeste auto's hier in Bolivia laat dat niet toe. De reis in dat busje volgepakt met Bolivianen was in elk geval veel comfortabeler dan de zogezegde luxe busreis 's nachts van La Paz naar Sucre.

We maakten ook kennis met het platteland van Bolivia, en da's net iets minder mooi. De mensen gooien al hun afval werkelijk gewoon op straat, en leven als het ware op een door hen zelf gecreëerde vuilnisbelt. Het is hier ook echt wel het land van de plastiek : alles is in plastiek verpakt, en ze smijten met plastiek zakjes naar je hoofd. Al die plastiek wordt gewoon op straat en in de natuur achtergelaten. Ik hoop dat het in de natuurparken anders zal zijn ... Ze hebben hier wel overal spaarlampen, maar ik denk eerder uit economische dan ecologische overwegingen. Tot zover dit intermezzo.

Een dik uur later waren we in Tarabuco, en het was echt een heel mooie en kleurrijke markt. Omdat het toeristisch laagseizoen is viel het aantal toeristen ook nog mee. Rond het marktpleintje prezen heel kleurrijk en mooi uitgedoste verkopers hun koopwaar aan, en ook ik heb me al laten verleiden tot het kopen van souvenirs en cadeautjes. Zo zullen er in Mechelen en Hemiksem binnenkort heel mooi in Boliviaanse kleding uitedoste babytjes te bewonderen zijn. Ik weet ondertussen hoe ik via de post een pak naar België kan opsturen, kwestie van niet zelf niet teveel te moeten sleuren. Ik probeer zo snel mogelijk wat kleurrijke foto's online te krijgen, maar als jullie op google Tarabuco intikken krijgen jullie alvast een indruk.

Vermits we zelf voor ons vervoer gezorgd hadden hadden we voldoende tijd om wat rond te dwalen, en konden we ook een kijkje nemen in de buurten waar geen toeristen kwamen, en waar we in contact kwamen het authentieke Boliviaanse leven, op zich ook al een hele belevenis. Zo reizen de Bolivianen niet alleen in volgepropte versleten busjes, ze reizen ook gewoon in de open laadbak van een vrachtwagen. Op die manier hadden we eigenlijk willen terugrijden naar Sucre, maar de vrachtwagens reden de andere richting uit. We zijn dan maar teruggereden in een met Bolivianen en koopwaar volgestouwd busje.

's Avonds zijn we voor het goede doel gaan eten in cafe Amsterdam, een van mijn stamcafe's, en heb ik afscheid genomen van twee tijdelijke reisgenoten uit Nederland.

Hasta pronto,

Patrick