Hallo,

Als jullie dit lezen zit ik hier met blinkende schoenen (een schattig schoenvegertje heeft mijn schoenen vanmiddag zeer netjes gepoetst) in Sucre in een internetcafe waar internet maar 24 eurocent per uur kost. Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad om in Sucre te geraken. Gisteren en vandaag was het schitterend zonnig weer, zaterdag regende het en hing er mist en dan sluiten ze hier in Sucre de luchthaven. Je hebt het al geraden : ik heb in La Paz vergeefs op een vliegtuig zitten wachten, en samen met mij nog zeven andere belgen, Vooraleer we wisten dat het vliegtuig niet zou vliegen hebben ze ons toch nog eerst een hele tijd aan het lijntje gehouden. Achteraf zei een taxichauffeur me dat dit normaal is voor de tijd van het jaar : op 21 september is hier de lente begonnen en de lente betekent blijkbaar regen. Andere mensen hebben me wel al gerust gesteld, dat het wel een goede periode is om te reizen en het zonnig weer in Sucre heeft me er ook al van overtuigd. Op de luchthaven was ik in elk geval blij dat ik Spaans spreek, dankzij mijn kennis van het Spaans werd ik zowat tot reisleider van de gestrande Belgen gebombardeerd. Omdat ze ons niet konden garanderen dat er de dag nadien een vlucht zou zijn besloten we uiteindelijk maar een nachtbus naar Sucre te nemen, 13 uur in een bus, i.p.v. een klein uurtje vliegen, niet echt een leuk vooruitzicht, maar ja ...

Doordat we veel langer op de luchthaven zaten dan verwacht waren we getuige van een mooi en leuk schouwspel. Het bleef niet bij het ene koppel trouwers waarover ik het in mijn vorige bericht had, het was een heuse stoet van getrouwde koppels, het ene koppel al mooier uitgedost dan het andere, Een aantal koppels hadden blijkbaar ook niet liever dan dat we met hen op de foto gingen, het was hartverwarmend. Ik heb zeker 10 bruiden en bruidegommen mucho suerte gewenst met hun huwelijk, Nieuwsgierig als ik ben heb ik aan de taxichauffeur ook gevraagd waarom al die koppels door de luchthaven kwamen wandelen. Het blijkt een traditie te zijn, dat pas getrouwde koppels door de luchthaven wandelen. Zo geloven ze dat ze een jaar lang zullen reizen. Kan je het je voorstellen dat alle pas getrouwde koppels in Zaventem zouden rondwandelen, tussen al die andere drukdoende mensen ?

Op het moment dat ik besefte dat ik per vliegtuig niet in Sucre zou geraken, was het in elk geval wel fijn reisgezelschap te hebben, We hebben met zijn vieren de bus genomen, op dat moment was ik blij even niet alleen te zijn. Ik ben hen vanmorgen trouwens al terug tegengekomen, en het was een hartelijk weerzien,

Tijdens de taxirit naar het busstation kreeg ik alvast een eerste indruk van La Paz, een levendige, kleurrijke en drukke stad. In de busterminal riepen de vertegenwoordigers van de diverse maatschappijen om ter hardst, om iedereen toch maar te overtuigen om voor hun maatschappij te kiezen, Zo'n busterninal kan je nog best vergelijken met een luchthaven waar de verschillende maatschappijen naast elkaar een loket hebben. Uiteindelijk kozen ze voor een maatschappij die ons om half acht ´s avonds naar Sucre kon voeren, om er de volgende ochtend om 8 u. aan te komen. In de tussentijd heb ik La Paz wat verkend, wat rondgekuierd door de straten, gegeten en gedronken, gefotografeerd.

Zoals ik al vreesde was de busreis niet echt comfortabel, en kon ik slechts af en toe een beetje slapen. Ik was dan ook blij dat we tegen 8 u. ´s morgens eindelijk in Sucre waren. Op dat moment had ik al 60 u. geen bed meer gezien, en had ik al 60 u. mijn bottinnen aan, de talloze keren dat ik ze moest uitdoen voor de douane en de security niet meegerekend. Toen we met de bus aankwamen moest ik ook afscheid nemen van mijn tijdelijke reisgezellen en stond ik daar alleen te wachten op iemand die me zou komen halen, Ik was dan ook blij dat mijn gastvrouw niet lang op haar liet wachten,