Aan de gevel van een anonieme woning in de Calle Simon Bolivar in Sucre hangt een bordje met daarop de naam Hogar Mallorca. We bellen aan. De sleutel wordt omgedraaid en de deur gaat open : een er ietwat verwilderd uitziende jongen kijkt ons aan en laat ons binnen, ons dat zijn Miriam, de vrijwilligerswerkcoördinator van de school en ikzelf. We zijn aangekomen op de plek waar ik de volgende maand zal werken. Een tehuis voor jongens van 6 tot 17 jaar die ofwel wees zijn ofwel ouders hebben die niet voor hen kunnen zorgen. Zodra ik binnenkom komen er een aantal nieuwsgierige jongens toegestroomd, me aankijkend en me vragend 'what's your name ? ' Ik heb er direct een goed gevoel bij, en op donderdagnamiddag begin ik ermeteen te werken. Het is dus uiteindelijk een ander project geworden dan eerst voorzien. Ik werk nu met 'normale' kinderen, 't is te zeggen kinderen zonder lichamelijke of geestelijke handicap, maar met een zeer grote sociale handicap. Ik weet niet of het project een website heeft, misschien kunnen jullie het eens opzoeken. Tijdens de rondleiding in het gebouw was een van de jongens al zo aan me gehecht dat we heel het gebouw hand in hand doorwandelden, zonder dat hij me wilde loslaten. Het is voor het project ook heel belangrijk dat ik echt wel een hele maand blijf, omdat de kinderen zich ongelooflijk snel hechten. Ze hebben vooral nood aan liefde en aan knuffels, en die wil ik hen graag geven. Vooral de kleinsten hebben al mijn hart gestolen, maar de groteren zal het ook wel loslopen : die willen vooral engels leren. Ik ga ook gewoon deelnemen aan de activiteiten die ze aanbieden, en ik krijg ook mijn vieruurtje, net zoals de chicos. Donderdag en vrijdag had ik in de voormiddag nog les, in de namiddag heb ik gewerkt, vanaf maandag werk ik gedurende vier weken volledige dagen. Ik kijk er alvast naar uit, naar de kleine Zaccharias, en de kleine Pedro, die ze hier Pedrito noemen, een pienter ventje dat blijkbaar heel graag naar school gaat en altijd met zijn schoolwerk bezig is, ook al zijn de anderen rondom hem allemaal andere dingen aan het doen. Hij is blijkbaar de enige die nooit moet gemotiveerd worden voor zijn schoolwerk. Donderdag heb ik aan een van de chicos de namen van de dieren in het engels geleerd, en heb ik daarna iemand geholpen die een taak moest maken over geologie. Dat was voor mij ook nog leerzaam...

Gisteren waren er een vijftiental studenten van de faculteit tandheelkunde op bezoek, om de jongens te leren hoe ze goed hun tanden moeten poetsen. Daarna heb ik een van de jongens engelse les gegeven, dat vinden ze echt geweldig.

Het is wel schrijnend te moeten vaststellen hoe weinig middelen dit tehuis heeft. In de voormiddag en in de namiddag zijn er maar twee personeelsleden voor minstens 20 kinderen. Er is nog wel apart kookpersoneel. Kuisen en kleding wassen (met de hand) doen de kinderen zelf. De kinderen hebben zelf ook bijna niets. Hun kleren vallen soms letterlijk van hun lichaam, er is ook bijna geen speelgoed. Zo hebben ze volgens mij vier knikkers in heel het gebouw, en met Pedro speelde ik voetbal met de stop van een limonadefles. Wat een contrast dus met de kinderen van mijn gastgezin. Vandaar dat ik ook als afscheidscadeau bloemen aan mijn gastvrouw hebgegeven, en geen cadeautje aan de kinderen, die hebben toch al zoveel.

Het is dus een tehuis voor 6 tot 17 jarige jongens, maar er zijn ook twee kleintjes van twee jaar, een jongen en een meisje. Zij is het enige meisje in het tehuis en is echt wel de mascotte van iedereen.

Gisterenavond vroegen ze alvast of ik vandaag zaterdag ook niet kwam. Niet dus, maar ik kijk er wel naar uit ze maandag terug te zien, en om volgende week net hen een spetterend verjaardagsfeestje te bouwen.

Hasta luego,

Patrick