Hallo,

Ondertussen is het hier in Sucre 7 u. 's avonds, en liggen jullie in België waarschijnlijk al te slapen, tenzij het feestje op de KV nog altijd bezig is ?

Normaal was mijn plan er dit weekend met een gids op uit te trekken, weg uit de stad, de natuur in, maar de gids waarmee ik vorige week ben gaan stappen (daarover verder meer) was dit weekend blijkbaar bezet (hoewel hij me had beloofd zijn weekend vrij te houden ... ) zodat ik dit weekend in de stad blijf.

Vanmorgen ben ik na het ontbijt een hoedenfabriek gaan bezoeken. Het staat in geen enkel toeristisch boekje maar op de papieren placemat van het cafe waar ik vaak ga ontbijten stond publiciteit voor el museo del sombrero oftewel het museum van de hoed. Dat leek me wel wat om te bezoeken, dus had ik via het aan de school verbonden reisagentschap meer informatie gevraagd. Je moest niet reserveren, je kon er zo naar toe. Vermits het toch een heel eind uit het centrum ligt ben ik er vanochtend met de taxi naartoe gereden. De taxi zette mij af en wees me waar ik moest zijn. Sombrero Sucre heet de fabriek, met daarnaast een deur met daarboven museo del sombrero. De deur was wel dicht, met een gril ervoor en helemaal geen bordje met openingsuren of zo. Ik had wel al gezien dat de fabriekspoort even was open gegaan dus er werd blijkbaar gewerktop zaterdag. Ik ben dan maar aan de fabriekspoort gaan aanbellen en vroeg aan de man die kwam opendoen of het mogelijk was om het museum te bezoeken. Hij liet me dadelijk binnen en stelde me voor om te wachten. Na een tijdje kwam er een van de bazen van de fabriek naar mij en die zei dat het geen enkel probleem was om een rondleiding te krijgen. Ik betaalde er 10 bolivianos voor (ca. 1 euro) Kunnen jullie je voorstellen dat je in Belgie aan een fabriekspoort gaat aanbellen met de vraag de fabriek te mogen bezoeken en dat je onmiddelijk binnen mag ? Ik kreeg dus een prive rondleiding, in het spaans weliswaar, maar dat was nu niet echt een probleem. Het was de grootste hoedenfabriek van Zuid Amerika, er werken ca. 250 mensen. Ik kreeg een rondleiding in de hele fabriek, en kom zo kennis maken met het volledige productieproces, van het wassen van de wol, tot het handmatig op de hoeden naaien van de versieringen, de bloempjes en de strikjes op de vrouwenhoeden. Alle hoeden worden er gemaakt van schapenwol, deels Boliviaanse wol, deels Argentijnse wol. Het was echt een boeiende rondleiding. Uiteindelijk heb ik ook twee hoeden gekocht en een baret, voor alles samen omgerekend 15 euro. Je kan er niet met een koud hoofd voor rondlopen. 5 euro voor een hoed die volledig handmatig is gemaakt, en waarvan het volledige productieproces ongeveer 14 dagen in beslag neemt. Ik begrijp niet dat ze hun producten zo goedkoop kunnen verkopen. Ik heb natuurlijk niet gevraagd naar het loon van de werknemers, ik vrees dat het niet al te veel zal zijn ... Ik had wel een nadeel, mijn dik hoofd. Ik had echt heel weinig keuze, omdat er bijna geen hoeden in mijn maat waren, maar ikwas uiteindelijk toch blij met mijn aankopen. Tja, de nadelen van een dikkop te zijn of te hebben ...

Na het bedrijfs bezoek zakte ik terug af naar het stadscentrum, en vandaar ging het steil omhoog naar de mirador, een cafe waar je lekker kan eten en van waaruit je een prachtig zicht hebt op de stad en de bergen er rond. Daarna ben ik ook nog doorgewandeld naar een heuveltop buiten de stad. Het uitzicht op de top was niet geweldig, maar het was een mooie wandeling door een bos, en een goede oefening voor de trektochten die er nog staan aan te komen. Tijdens mijn wandeling was ik in een vrolijke bui, en zat ik heel de tijd met de liedjes 'Malinwa vooruit' en 'ons bomma die speelt bij de racing' in mijn hoofd. Ik had een heel goed gevoel, en op dat moment was de KV in Mechelen blijkbaar een feestje aan het bouwen. Als ik dan op mijn appartement aankwam en een berichtje kreeg dat het 5-1 geworden was kon mijn dag alvast niet meer stuk. Bedankt Marina voor de berichtgeving, blijven doen zou ik zeggen. In elk geval had ik vandaag het gevoel dat ik vanuit Bolivia toch ook ergens aanwezig was achter de Kazerne, en dat was best een heel leuk gevoel.

Wat staat er vandaag nog op het programma ? Nog wat schrijven hier, gaan eten, en in mijn stamcafe is er een folkloristische avond ten voordele van de straatkinderen, dus naar alle waarschijnlijkheid zal mijn dag daar wel eindigen.

Hasta luego,

Patrick