Hallo,

Net voor het eten heb ik nog even de tijd om hier wat te schrijven, in het gezelschap van een van de jongens die best benieuwd is wat ik allemaal aan het schrijven ben...

De jongens hier zijn vooral gefascineerd door de verschillen die ze zien tussen mij en hen. Vooral mijn klein brilletje intrigeert hen, een aantal onder hen hebben het al even op hun neus gehad, en mijn kaal hoofd. Hier in Bolivia zie je immers bijna geen kale mensen, ze hebben zo'n dik en stug haar dat het volgens mij niet uitvalt. De jongens willen voortdurend mijn hoofd aanraken. Bolivianen hebben ook geen haar op hun armen, dus vinden ze het ook geweldig om aan de haartjes op mijn armen te trekken. Ik slaag er ook niet in mijn horloge op de juiste tijd in Bolivia te zetten, dus ik loop hier rond met een horloge dat de juiste tijd in Belgie aangeeft. Dat vinden de jongens ook geweldig. Dan realiseren ze zich dat het in een ander land niet altijd even laat is als bij hen, en ze vinden het vooral geweldig dat jullie in Belgie aan het avondeten zijn terwijl wij hier nog maar aan het middageten zijn. Mijn blanke huid en rosse baardhaartjes trekken ook wel constant de aandacht, misschien toch eens tijd om me te laten scheren.

De jongens hier in Hogar Mallorca gaan ook allemaal naar school, maar ze hebben hier maar een halve dag school per dag, wat ik op zich niet zo veel vind. Sommigen gaan in de voormiddag, anderen in de namiddag maar er zijn er ook die 's avonds naar school gaan, van 6 tot 9 of van 6 tot 10. Dat zou bij ons toch onvoorstelbaar zijn. Doordat de jongens maar een halve dag naar school gaan hebben ze ook wel tijd om te werken. (Hoewel de kinderen natuurlijk niet zouden hoeven te werken ... ) Sommigen wassen auto's of poetsen schoenen, anderen werken in de bakkerij verbonden aan het weeshuis, waar ze de stiel van bakker kunnen leren. Hier in het weeshuis hebben ze ook allemaal hun taak. Zo moeten ze hun eigen kleren met de hand wassen, en moeten ze ook kuisen.

Ik werk hier met jonge Bolivianen, maar vroeg me ook al wel af hoe het de Boliviaanse senioren gesteld is. Zouden ze hier ook rusthuizen kennen ? Rusthuizen blijken te bestaan, maar enkel voor degenen die het kunnen betalen. Als je geen rustoord kan betalen en je kan jezelf niet meer behelpen moet je hopen dat je familie voor je zorgt. Spijtig genoeg hebben niet alle ouderen dat geluk, en die komen dan gewoon als bedelaar op de straat terecht. Je ziet op straat inderdaad wel wat oudere mensen die gewoon op straat overleven. Op dat punt kunnen de Belgische senioren zich enkel maar gelukkig prijzen.

Op woensdag heeft een van de jongens als taak 10 zinnetjes op te schrijven over de Chileense mijnwerkers. Vermits ik niet op de hoogte was van de laatste ontwikkelingen kon ik hem niet echt helpen, en op zo'n moment is het dus handig dat internet bestaat. Op die manier bleef ik zelf wat bij met de actualiteit, en kon ik de jongen helpen met zijn huistaak.

Daarna was er tijd voor een uurtje pingpong. Ze hebben wel een nieuwe pingpongtafel die ze onlangs gekregen hebben, maar ze hebben maar twee paletjes, die dan nog versleten zijn. Daar ñ}moeten ze dus met zijn allen mee spelen, en ze moeten dus allemaal in een rijtje wachten om een voor een een balletje te slaan. Stel nu dat er echt een getalenteerde jongen tussenzit, hij zou hier nooit veel kunnen oefenen...

Nadien is er een voor mij toch wel behoorlijk emotioneel moment. Een van de gastjes komt naast me zitten, en ik sla mijn arm om hem heen. We blijven zo een tijdje zitten, hij geniet merkbaar van de aandacht die hij krijgt, en er komen er enkele andere bijzitten. Het heeft zo wel iets, en ik geniet van het moment. Als ze je dan vragen of je een mama en een papa hebt, waar die wonen, waarom je niet bij hen woont, of je af en toe bij hen op bezoek gaat, tja, wat zeg je dan ? Dan kan je op dat moment alleen maar dankbaar zijn dat je in Belgie geboren bent en niet in Bolivia, en voor de rest sta je daar dan gewoon met je mond vol tanden en weet je gewoon niet wat zeggen. Als ze dan ook al verjaardagsliedjes beginnen te zingen, weliswaar een dag te vroeg, smelt ik helemaal. Ze zijn nieuwsgierig naar wat ik voor hen zal meebrengen, ze kijken echt uit naar mijn verjaardag en ik ook wel.

Als ik hen vertel dat ik mee blijf eten willen ze allemaal dat ik aan hun tafel kom zitten, ze vinden het geweldig dat ik met hen mee eet, en ze bedanken me daar uitdrukkelijk en uitbundig voor. Na het middagmaal heb ik even een dutje nodig, gewoon voor het bekomen van alle emoties.

Woensdagavond was er terug kookles, en dat was ook best gezellig.

Hasta luego,

Patrick