Hallo,

Een laatste verhaal uit Samaipata vooraleer ik morgen terug naar het waarschijnlijk veel koudere La Paz vertrek. Ik vraag me trouwens af hoe het weer ondertussen in Belgiê is en of de vroege winter verder duurt.

Ik was dus deze week aan de goede zorgen toevertrouwd van Carmelo en Ines, het gidsenpaar hier in Samaipata. Ik heb twee dagen met Ines rondgetrokken, en vandaag en gisteren was ik op tocht met Carmelo en dat was echt wel een belevenis. Dinsdag in El Fuerte had ik een aparte gids, die nog meegewerkt heeft aan de blootlegging van El Fuerte, een betere gids kon ik me daar dus niet voorstellen. Vooral met Carmelo was het volop avontuur geblazen. Ik kon in het begin nooit zijn naam onthouden, maar sinds ik in mijn hoofd de verbinding maakte met caramel lukte het me wel. Ik ben heel blij dat de chauffeur die me vorige week naar de missiones jesuiticas heeft gevoerd me zijn persoonlijke vrienden Carmelo en Ines als gids heeft aangeraden. Ze zijn beiden botanicus en werkelijk heel goede gidsen. Ze staan nergens vermeld in de lonely planet of zo dus ik heb echt geluk gehad dat ik bij hen terecht ben gekomen. Ik heb vanavond mijn emailadres aan Carmelo gegeven, als hij een aanbeveling nodig heeft voor in de lonely planet wil ik hem die direct bezorgen. Carmelo paste dagelijks het wandelschema aan aan de weersomstandigheden, en dat was echt wel heel fijn. Het had soms ook wel zijn nadelen. Zogingen we gisteren of vandaag normaal een wandeling maken waar we relatief makkelijk condors zouden kunnen spotten, maar daarvoor moest het echt goed weer zijn en niet regenen. We zouden dan om 7 uur vertrekken. Als het niet zo'n goed weer zou zijn zouden we om 9 u. vertrekken. Ik stond gisteren om kwart over zes op, zag dat het niet regende en niet al te bewolkt was, dus ik dacht dat we de condorwandeling wel zouden kunnen maken. Ik was om 7 u. op post maar toen de taxi er om half acht nog niet was had ik door dat ik waarschijnlijk te optimistisch was geweest. Toen Carmelo om 9 u. aankwam moest hij lachen toen ik zei dat ik om 7 u. al op post was. Hij wees me in welke richting de wandeling van de condors was en daar was het in de verte aan het regenen. Wist ik veel in welke richting ik moest kijken om te weten of het goed weer was om al dan niet de wandeling te doen. Vanmorgen wist ik beter, en toen ik om kwart voor zeven even uit het raam keek wist ik dat ik gerust nog een uurtje kon slapen. Gisteren hebben we een hele mooie bergwandeling gemaakt, en daarna een tocht door het tropisch woud, eergisteren een tocht door het subtropisch woud. (beide wandelingen waren in het nationaal park Amboro, het derde grootste nationaal park van Bolivia). Vandaag zaten we in de voormiddag in de bergen - het is hier zeker geen hooggebergte, we zijn niet boven de 2000 m. geweest vandaag, maar het was een gebergte dat me enorm kon bekoren - vanmiddag zijn we door enkele kleine canyons getrokken. Ik ben blij dat ik een week in Samaipata ben gebleven, het was echt een goede beslissing hier een week te blijven. Carmelo zei me trouwens dat hij gemakkelijk een programma van 15 dagen kan samenstellen waarbij elke dag wel anders is. Carmelo organiseert ook trips diep in het Amboro park, waarbij je een aantal dieren kan tegenkomen zoals jaguars, pumas, apen, tapirs, aras, maar daarvoor moet je dus echt wel diep in het park trekken. Ik heb maar een minuscuul stukje van het park gezien maar dat was best al spectaculair. Gisteren trokken we door heel mooie berglandschappen, en in de namiddag door tropisch woud. Het waren echt prachtige stukken natuur. We hebben veel vogels gezien, gieren, papegaaien, en een heel aantal kleinere vogels waarvan ik me de naam niet herinner. Piepkleine kikkertjes, van nog geen cm. groot, die ik zelf nooit zou opgemerkt hebben, maar dankzij het arendsoog van Carmelo kon ik die prachtige beestjes toch bewonderen. We zagen ook prachtige vlinders, en superijverige mieren, die blaadjes versjouwden die groter waren dan zichzelf. Het was best een grappig zicht, zo'n hele rij wandelende blaadjes. Carmelo laat me ook geregeld proeven van vruchten die we in de natuur tegenkomen, van vruchten van een cactus waarvan ik dacht dat het een bloem was, zalig lekker allemaal, en zonder een goede gids zou je natuurlijk nooit van die dingen durven proeven. Het was ook best een avontuurlijke tocht, waarbij we een aantal keer een rivier moeten oversteken waarbij het water tot op kniehoogte kwam. In een kleine lagune hebben we ook een tijdje gezwommen en konden we ons nadien laten opdrogen in de zon, iets waar jullie op dit moment alleen maar van kunnen dromen denk ik.

De wandeling van vandaag was pas echt avontuurlijk. Carmelo had me alvast gezegd mijn slechte schoenen mee te nemen waarmee ik in het water kan, dus ik was alvast gewaarschuwd. In de voormiddag hebben we een heel mooie bergwandeling gemaakt en genoten van heel diverse panoramas, ook helemaal anders dan gisteren. Eenmaal op de top, zo'n 1900 m. hoog, hebben we ons in het zonnetje genesteld en ineens springt Carmelo op en doet kei-enthousiast teken dat ik achter me moet kijken, waar ikeen condor kan zien vliegen op relatief korte afstand, echt wel specatculair. We blijven een tijdje zitten en zien er nog enkele, wel van op grotere afstand. Carmelo leert me ook hoe ik aan de manier van vliegen kan zien of het een condor is of een andere roofvogel. Dank je wel Carmelo. Daarna begint de afdaling, en volgens Carmelo het avontuur. We moeten een wand van 70-75 graden naar beneden klauteren, en er is niet echt een pad, dus ik ben blij met de assistentie die Carmelo me af en toe geeft. Hij moet lachen met mijn schoenen, mijn botinnen zijn geschikt voor steigijzers en hebben een heel stijve zool, en Carmelo zegt dat ik daar hier op de rotsen eigenlijk heel weinig mee kan doen. Ik kan natuurlijk moeilijk twee of drie soorten botinnen meeneen op reis. Enfin, we geraken veilig beneden tot aan de rivier waar ik na het eten gewoon in slaap ben gevallen. In de namiddag zijn we voortgewandeld door enkele kleine canyons, maar als ik zeg gewandeld bedoel ik vooral dat we door de rivier stroomafwaarts zijn gewaad. We hebben best enkele kilometers door het water afgelegd, het was een bijzondere ervaring, zeker als je weet dat de ondergrond zanderig was, en we geregeld tot boven onze knieên in het zand zakten, Op een bepaald moment kwamen we ook aan enkele vrij diepe stukken, waar we amper met onze tenen aan de grond konden. Het waren smalle stukjes, waar de rivier tussen de rotsen doorstroomde, en waar we dus niet over de oever konden gaan, Toen ik vroeg aan Carmelo hoe we verder moesten antwoordde hij lachend : zwemmen ! Ik dacht eerst dat hij het ook zei om te lachen, Carmelo lachte immers met alles en maakte vele grapjes, maar ditmaal was hij serieus. Carmelo was wel zo vriendelijk om ook mijn rugzak al zwemmend een eindje verder te brengen, want zwemmen of door de rivier waden waar je bijna niet kan staan, en daarbij nog eens een rugzak waar botinnen aan bengelen met gestrekte armen boven je hoofd houden was voor mij net iets te avontuurlijk, en zag ik toch niet zitten. Ik was dan ook wat blij dat Carmelo mijn spullen droog wist te houden. We hadden in elk geval alle twee wel een beetje een tarzangevoel, met alleen onze zwembroek aan en onze rugzak op onze rug, voortwadend door de rivier. Carmelo had s ochtends wel iets gezegd van avontuur, maar ik wist eigenlijk niet goed wat ik er mij bij moest voorstellen, maar achteraf bekeken had hij gelijk, het was avontuur ! We eindigden onze tocht waar de rivier een waterval vormde van ongeveer 25 m. hoog. Het was ook voor het eerst in mijn leven dat ik in een rivier boven aan de rand van een waterval stond, en toen had ik toch een beetje hoogtevrees.

Tot zover het verslag over mijn twee avontuurlijke dagen met Carmelo.

Vorige woensdag was ik met Ines op stap in het Amboropark, en bezochten we drie bossen waar heel veel varens groeien. In het Amboropark komen 17 soorten varens voor, waarvan er sommige duizenden jaren oud zijn, De varensvarieerden in grootte van 4 cm. tot zo n 80 m. Op het einde van de dag had ik wel genoeg varens gezien, maar het was in elk geval een mooie tocht door een prachtig stukje natuur. De uitzichten op de miradors werden me spijtig genoeg wel door een dikke nevel onthouden. Het was ook best een vermoeiende tocht, door een vochtig bos, soms omhoog klauteren, soms naar beneden langs glibberige en slijkerige paadjes, daar ging dus mijn propere broek. Er kwamen soms ook wel evenwichtsoefeningen bij over natte boomstammen of hele smalle stukjes, en toen kreeg ik af en toe, tot jolijt van Ines, wel de bevestiging van wat ik al langer wist, dat ik geen geboren evenwichtskunstenaar ben en dat ik dat ook nooit zal worden. Enfin, ik ben toch relatief ongeschonden uit het Bosque del Helechos geraakt, en was die avond moe maar tevreden.

Patrick