Ben ik toch niet glad vergeten jullie te vertellen hoe mijn weekend geweest is. Ik bezocht dus Concepcion en San Javier, twee van de zeven missieposten die in de jaren 1700 door de Jezuiten zijn gesticht, en de enige die hier in Zuid Amerika zijn overgebleven. In Paraguay, Argentiniê en Brazilie zijn de Jezuiten ook gepasseerd, maar daar zijn alleen ruines overgebleven. Hier zijn het uiterst charmante dorpjes, met een zeer typische kerk, die voor wat de beide dorpjes betreft volledig werd gerestaureerd door de franciscanen, die hier in de loop van de 20e eeuw zijn aangeland. De twee kerkjes die ik heb bezocht zijn opgericht door een Jezuiet die uit Zwitserland kwam, en ze hebben dan ook iets van de vorm van een zwitserse chalet. Het was een leuke, ontspannende en ook wel leerrijke uitstap naar Concepcion en San Javier, want ik moet eerlijk zeggen dat ik van de geschiedenis van de Jezuiten niet zoveel afwist.

Tussen Santa Cruz en Concepcion was het landschap ook wel heel gevarieerd, eerst kwamen we voorbij grote landbouwgebieden, en daarna werd het groener en beboster. We kwamen ook weer andere fauna tegen, zoals struisvogels - ik wist niet eens dat die hier voorkwamen - en waterbuffels. (In het hotel waar ik verblijf hebben ze trouwens ook heel wat leuke fauna, een pauw, aras, aapjes, poezen waarvan erzichdaarstraks een op mijn bed neervleide, kwestie van me al wat thuis te voelen, maar het allercharmantste is toch een enkele maanden oud kuiken van een gans. Het werd net als zijn broertjes en zusjes verstoten door zijn mama, maar het overleefde als enige. Het waggelt vrolijk rond, laat zich aaien en knuffelen, wandelt het restaurant binnen en buiten, en wordt door de uitbater als een baby in een handdoek rondgedragen. Het is zo'n schattig beestje. Als ik nog eens een dekbed nodig heb ga ik toch maar een synthetisch kopen en geen met een vulling van echte dons ... )

Het meest bizarre wat ik tegenkwam waren mannen die er allemaal hetzelfde uitzagen, blauwe overal, strohoed, die zich verplaatsten met paard en een specifiek soort kar. Ik ben hun naam vergeten, ik moet het eens aan mijn gids vragen, maar het is een kolonie van grondeigenaars die hier over grote oppervlaktes grond beschikken en de grond bewerken. De opbrengst van hun grond verkopen ze aan de fabrieken hier (die vaak in buitenlandse handen zijn) en voor de rest mengen ze zich niet met de lokale bevolking. Het zijn blijkbaar allemaal duitsers, die zich hier zo'n goeie vijftig jaar geleden gevestigd hebben. Ze leven op zich, hebben geen contact met de lokale bevolking, laat staan dat ze er mee zouden mogen trouwen. Volgens mijn gids mag dat niet, omdat hun bloed zich niet mag vermengen met Boliviaans bloed. Zouden die erfgenamen van de duitsers die na de oorlog naar hier gevlucht zijn, hun gedachten over de zuiverheid van het ras mee geerfd hebben ? Ik hoop van niet. Ik vroeg dan aan mijn chauffeur of ze dan niet met lokaal personeel werken, maar blijkbaar hebben ze allemaal veel kinderen, die mee werken op het land. Ze hebben ook allemaal dezelfde kleren, die uit Duitsland komen. Als ik terug thuis kom ga ik er toch wat over lezen, want ik vond het best een beetje griezelig.

In Santa Cruz heb je trouwens ook een aanzienlijke Japanse samenleving, ook erfgenamen van mensen die na de tweede wereldoorlog naar Zuid Amerika gevlucht zijn.

Over Japan gesproken, bijna alle taxis hier zijn tweedehandsvoertuigen die uit Japan zijn ingevoerd. Nu rijden ze in Japan dus wel links, en staat het stuur ook links. De pedalen en het stuur van de taxis hier hebben ze naar links verplaatst, maar de snelheidsmeter e.d. staan nog wel links van de chauffeur. Op de plaats waar oorspronkelijk het stuur zat is gewoon een gat. Het is een grappig zicht, en best wel even schrikken als je voor het eerst als passagier in een auto zit waar de snelheidsmeter voor jouw neus staat i.p.v. voor de chauffeur...

Zo, dit wilde ik nog even met jullie delen, nu is het etenstijd.

Hasta la proxima,

Patrick