Beste virtuele reisgenoten,

Ik blijf vannacht een nachtje in La Paz slapen, als tussenetappe tussen de pampas en het hooggebergte dat er staat aan te komen. (Het klinkt bijna als een verslag van de ronde van Bolivia, wat het ook wel een beetje is) Bedankt voor al jullie reacties, dat is altijd wel leuk. Ik probeer jullie morgen te antwoorden op jullie vragen, vandaag zal het niet lukken. Ik ben heel moe, ben om vijf uur opgestaan om naar de prachtige zonsopgang te gaan zien, en vooral de tropische warmte in de pampas heeft me vermoeid. Het was voor mij vandaageen boot - auto -viegtuig dag, dat is eens iets anders dan een trein -tram - bus dag, alleen iets minder milieuvriendelijk vrees ik.

Ik ben net terug van een restaurant waar ik heel lekker gegeten heb. Er stond o.m. krokodil op het menu, maar nu ik gezien heb wat voor een prachtige beesten dat zijn heb ik toch maar vegetarisch gegeten.

Rurrenabaque heeft ook al zijn verwachtingen ingelost, vooral dan wat de fauna betreft. Op donderdag zijn we met een groep van zes mensen (een koppel Zuid Afrikanen, een Nederlandse, een Canadese, een Fransman en ikzelf) met een jeep van Rurrenabaque naar Santa Ros gereden, een vier uur durende tocht over stoffige wegen. Daarna zijn we overgestapt in een boot om de rivier af te varen richting onze lodge. Onderweg werden we al echt verwend, we zagen witte kaaimannen. schildpadden, allerschattigste aapjes, capibaras (als je wil weten hoe die eruitzien moet je het maar eens opzoeken op internet, maar volgens mij trekken ze nog het meest op een grote wombat. Mijn zus zou ze wel schattig vinden.), allerlei soorten vogels van groot tot klein, het was echt heel spectaculair. De kaaimannen en de schildpadden lagen te zonnen. De schildpadden lagen vaak op een rijtje te zonnen maar als we voorbijvoeren doken ze meestal een voor een het water in. De kaaimannen lagen te zonnen met hun mond open, ze doen dat blijkbaar altijd om zoveel mogelijk zon binnen te krijgen. Wisten jullie trouwens dat krokodillen en kaaimannen geen tong hebben en hun prooi in een keer binnenschrokken. Onderweg zagen we ook in een flits enkele roze dolfijnen en dat was het teken voor enkelen onder ons (waaronder ik) om een duik in het water te riskeren. Onze gids had ons verzekerd dat het geen kwaad kon, we moesten in het midden van de rivier zwemmen en de kaaimannen zaten aan de kant, en daarenboven zouden witte kaaimannen geen mensen aanvallen. Toen we vlak nadat de gids dat gezegd had een kaaiman parmantig de rivier zagen oversteken waren we er ineens niet meer zo scheutig op maar uiteindelijk hebben we toch een plons gewaagd. Eenmaal in het water hebben we de dolfijn nog wel even gezien maar echt zwemmen met dolfijnen was het toch niet. Blijkbaar stond de rivier te hoog en bij hoog water zijn er niet zoveel dolfijnen. Vanmorgen hebben we nog een zoektocht gedaan naar dolfijnen en hebben we er een stuk of twee gezien maar niemand had zin om te zwemmen. Ik kwam wel twee vlamingen tegen die blijkbaar wel met een heel aantal dolfijnen gezwommen hadden vanmorgen, tja, we zullen niet op de juiste plek geweest zijn zeker. Je hoort mij in elk geval niet klagen, we hebben immers zoveel andere dieren te zien gekregen. In het seizoen dat er veel dolfijnen zijn zijn er dan weer geen capibaras dus eigenlijk zou je in elk seizoen eens de pampas moeten intrekken. Muggen kwamen we ook in grote getale tegen. Ik heb twee flesjes muggenspray leeggespoten op drie dagen. Een van de eigenschappen van die muggenspray is dat het kleurstof oplost, dus de etiketten van onze flessen water begonnen af te geven op onze huid en onze kleren, zodat we op den duur allemaal met blauwe vlekken rondliepen. Eenmaal aangekomen in de lodge - een ecolodge - nodigden de hangmatten en de tropische vochtige hitte ons uit tot een siesta. Na het genieten van de zonsondergang en het avondmaal voerenwe terug de rivier op om te genieten van de nachtelijke geluiden en van de ogen van de kaaimannen. Het was best een spectaculair zicht, het enige wat je op de rivier zag waren de ogen van de kaaimannen die reflecteerden in de lichten van onze zaklampen en de flitsen van de cameras.

Na een overheerlijk ontbijt op vrijdagochtend gingen we op stap door de pampa (een soort savanne) op zoek naar een anaconda, de grootste slang ter wereld. We moesten onze laarzen aantrekken om door de pampa te waden en mijn laarzen bleken allebei zo lek als een zeef, zodat er zich binnen de kortste keren twee klotsende plassen hadden gevormd in mijn botten, Uiteindelijk bleek dat niet zo erg, want we moesten twee keer een rivier oversteken waarbij we tot op kniehoogte door het water moesten zodat het water ook langs boven binnenkwam. Mijn broek zag er echt niet uit, vol met vlekken van aarde, modder, slijk, inkt van de flessen water. Ze was al vuil van in Uyuni maar nu is het plaatje compleet. Als je je dan bedenkt dat ik twee lange broeken bij heb, waarvan er een dus vuil en smerig is en van de andere een zak afgescheurd en een gat in vanachter moet ik hier misschien nog naar de broekenwinkel gaan... Dat van dat gat in die broek is een ander verhaal dat jullie nog tegoed hebben. Uiteindelijk heeft een Vlaming in een ander groepje een anaconda ontdekt en konden we ons er allemaal aan vergapen. Het was best een indrukwekkend beest, zo´n 2,5 m. lang. Een cobra hebben we niet tegengekomen, maar vermits ik het helemaal niet zo heb met slangen vond ik dat niet zo erg. We kwmen wel een wijfjes zwarte kaaiman tegen, zo´n 3 meter lang en best wel indrukwekkend. Zwarte kaaimannen durven trouwens wel aanvallen en volgens de gids had het wijfje een nest in de buurt van waar we stonden dus echt heel dichtbij zijn we toch maar niet gekomen. Enfin, het was best een leuke wandeltocht door de pampa, maar na de wandeling viel ik omver van de slaap. Vooral de hitte en de vochtigheid waren zeer vermoeiend. De hangmatten na het middagmaal waren dan ook welkom.

Na de siesta gingen we pirañas vissen, of liever voederen. Uiteindelijk is alleen de gids er in geslaagd een piraña boven te halen. De rest van de groep haalde enkel katvissen of sardientjes boven. Ik had zelf een keer beet maar toen die vis daar zo aan mijn haak hing te bungelen gaf ik lijn gauw aan de gids, want ik zag het helemaal niet zitten die vis er af te halen. Het werd de meesten van de groep trouwens snel duidelijk dat vissen nooit onze favoriete hobby zou worden. Die pirañas moeten trouwens wel verdomd slimme vissen zijn want het aas aan onze haakjes (nee nee, geen vieze levende wormen maar gewoon brokjes rudsvlees) werd mooi afgeknabbeld en was geregeld verdwenen, maar aan de haak blijven hangen, vergeet het maar. Jullie zullen dus wel begrepen hebben dat het vissen niet het hoogtepunt van deze reis was. Nadien hebben we nog genoten van een prachtige zonsondergang.

Hoe mijn dag vandaag eruit zag heb ik jullie hierboven al geschreven. Toen we na de zonsopgang terug op de lodge kwamen waren we heel erg onder de indruk van het heel diepe gebrul van een vrij grote aap. Vlak naast de lodge werden de etensresten gestort, en daar was het een drukte van jewelste van aapjes die de meest wonderlijke turnoefeningen uitvoerden, zwarte gieren die op uitkijk zaten, en twee andere soorten zoogdieren waarvan ik de naam eens moet opzoeken.

Ik zie dat het hier ondertussen al tien uur is dus bijna tijd om te gaan slapen, om me goed voor te bereiden op het volgende hoogtepunt, zeker het letterlijke hoogtepunt. Er staat me vanaf zondag een trektocht naar de laguna glaciar te wachten, op 5200 m. hoogte. Ik kan dat hier gerust schrijven nu mijn schoonbroer blijkbaar toch niet jaloers is ... De eerste wandeldag gaat het van 2700 m. naar 4.700 m., en de dag daarop van 4.700 naar 5.200 m. Uitrusten zal er vanaf maandag dus niet meer bij zijn, reden te meer om morgen van een rustdag te profiteren, alvorens het hooggebergte aan te vallen. Ik hoop trouwens dat ik mijn lichaam niet te hard op de proef stel met al die hoogteverschillen. In Uyuni was het hoogtepunt 5000 m., gisteren zat ik op 280 m. hoogte, nu op 3.700 m., morgen op 2.700 m. om dan te voet naar 5.200 m. te gaan. Ik zal jullie laten weten hoe mijn lichaam op dit alles reageert, nu is het tijd om te gaan slapen, iets wat jullie waarschijnlijk al aan het doen zijn.

Hasta la proxima,

Patrick