Ik heb jullie ondertussen nu wel al geschreven over de driedaagse in de Salar de Uyuni, ik vertelde jullie nog niets over mijn laatste zaterdag in Sucre. Die zaterdagochtend was een rustige ochtend. Ik ging die zaterdag afscheid nemen van de jongens - uiteindelijk was het maar een voorlopig afscheid maar daarover verder meer - en ik wilde hen toch een klein afscheidscadeauje geven. Ik kocht hen op de markt enkele ballen en een vier op een rij spel. Verder heb ik die voormiddag twee kleine maar heel mooie musea bezocht, het museum van het masker en een museum voor moderne kunst. Het waren twee musea die niet in mijn lonely planet stonden, volgens mij volledig ten onrechte, ik vond het echt pareltjes. Ik was vooral blij te merken dat er in een ontwikkelingsland als Bolivia tochook wat ruimte is voor moderne en hedendaagse kunst. Het zou pas echt erg gesteld zijn als er geen ruimte was voor kunstenaars.

Tegen de middag was ik op de Hogar, ik heb met de jongens gegeten en benheel de namiddag met hen bezig geweest met volleybal en voetbal. Ik genoot ervan dat ze zo enthousiast waren met de cadeautjes die ik hen gekocht had.

Voor Ernesto, die me nauw aan het hart lag en die me enkele dagen tevoren had proberen wijs te maken dat hij de dag nadien verjaarde, kocht ik een mooie verjaardagskaart, omdat hij de dag nadien wel degelijk verjaarde. Hij was er blij mee en ging de kaart dadelijk opbergen in zijn kastje. Ik vraag me af hoeveel verjaaardagskaarten Ernesto in zijn leven al zal gehad hebben ...

In de loop van de namiddag gingen heel wat kinderen naar huis, velen kwamen niet echt speciaal afscheid nemen, misschien was het moeilijk voor hen ? Ik blijf wat hangen en geraak precies moeilijk weg. Bij het avondeten zijn er nog ca. 30 jongens. Ik moet een klein toespraakje houden en krijg applaus. Nadien neem ik nog individueel afscheid van dejongens, van de ene gaat dat al beter dan van de andere. Vooral de kleine Johnny weent bijna, en ik ook trouwens. Als ik de deur dichttrok ging ik een hapje eten in mijn stamcafe en ondertussen speelde het liedje van Clouseau afscheid van een vriend door mijn hoofd. Ja, ik liet er toch wel wat vriendjes achter.

De foto's die ik op de hogar heb genomen heb ik ginder ook op de computer gezet. - jullie zullen nog wat geduld moeten hebben - . Bij het bekijken van de foto's vertelt Nelly, een van de personeelsleden, me de achtergrondverhalen van enkele van de jongens. Alcoholische papa's die hun kinderen slaan, zodat de kinderen niet thuis kunnen overnachten, overleden moeders, een kinderen dat geboren isnadat de moeder verkracht werd, en waarbij die dan aan haar zoon vertelt dat hij enkel het gevolg is van het samensmelten van een eicel en een zaadcel, en dat hij zeker niet gewenst was .... Je weet natuurlijk dat alle jongens een problematische achtergrond hebben, maar als je de individuele verhalen hoort komt er toch een krop in mijn keel en moet ik moeite doen om toch geen traan weg te pinken.

Als de jongens me bij het weggaan vragen waarom ik niet terug kom sta ik ook even met mijn mond vol tanden.

Een van de dingen die me de laatste weken ook heel erg is opgevallen en bijgebleven is dat de jongens op geen enkele plaats - op de douche en het toilet na - ook maar enige privacy hebben. Voor jonge mensen in volle ontwikkeling kan dit toch ook niet bevorderlijk zijn.

Op zondag ging ik wandelen, van maandag tot woensdag deed ik een driedaagse wandeltocht en woensdagnamiddag was ik terug in Sucre. Ik heb die namiddag mijn reis verder georganiseerd, cactusjes gekocht waarvan ik hoop dat ze de reis zullen overleven, mijn kleren laten wassen. Blijkbaar is het in Boliva mogelijk om omdrie uur je vuile was in de wasserij binnen te brengen en om hem om vijf voor acht proprer en wel terug te hebben. Lang leve Bolivia. Die avond had ik een vrije avond, en wat doet een mens zoal op zijn vrije avond ? Precies, zijn vrienden bezoeken. Het was een hartelijk weerzien: De meesten waren al in pyama, allemaal dezelfde pyama, gekregen van een Spaanse sponsor. De Hogar wordt voornamelijk financieel gesteund vanuit de Canarische eilanden, vandaar de naam Hogar Mallorca. Ze zijn spelletjes aan het spelen als ik aankom. Ze vechten blijkbaar bijna om met de vier op een rij te spelen die ik voor hen gekocht heb, en daar ben ik heel blij om. Het is aandoenlijk om hen daar allemaal te zien zitten spelen. Ik blijf tot ze naar bed gaan, maar door mijn aanwezigheid zijn ze nogal opgewonden en geraken ze moeilijk in hun bed. Het is in elk geval heel fijn ze allemaal terug te zien en ik stel me de vraag of ze de andere dagen wel braaf in hun bed kruipen. Ik heb er mijn sterke twijfels over. Natuurlijk krijg ik ook terug de vraag om te blijven en om niet te vertrekken. Ze willen allemaal ook nog eens over mijn hoofd wrijven. Een aantal van de jongens heeft hun haar trouwens heel kort laten scheren, omdat ze er blijkbaar zoals ik wilden uitzien ...

Ik heb een beetje schrik dat ik door mijn bezoek misschien verwachtingen bij de jongens heb geschapen, maar Nelly, een van de personeelsleden, zegt me dat ze gewoon gelukkig zijn dat ik er ben. Ik heb blijkbaar een grote indruk achtergelaten.

Gisterenavond was ik terug in Sucre en ben ik ook nog bij hen op bezoek geweest. Bleek dat Nelly, waarmee ik erg graag samenwerkte en die me constant vroeg om niet weg te gaan, er sinds de dag voordien niet meer werkte. Dat was toch even schrikken. Ik vond het erg voor de jongens. Blijkbaar vond Nelly de combinatie van werken tot half elf 's avonds en de opvoeding van twee kinderen niet meer te combineren. Er is weinig continuiteit van personeel, vooral voor de avonduren, en voor de jongens is dat natuurlijk ook geen goede zaak. De Hogar heeft volgens mij echt wel nood aan een goede coördinator maar daar is uiteraar geen geld voor. De lonen van de personeelsleden liggen blijkbaar ook erg laag. Ik had aan Nelly een schrift gegeven met de vraag dat de jongens daar iets voor mij zouden inschrijven, Nelly had me gevraagd haar een week extra te geven, dus ging ik het gisteren ophalen, in de hoop dat de jongens er iets zouden in geschreven hebben. Het schrift was niet te vinden. Ik vind het wel spijtig dat Nelly, met wie ik heel goed samenwerkte, uiteindelijk niet heel eerlijk met mij is geweest, maar ik begrijp het wel. Gisterenavond heb ik genoten van de aanwezigheid van de jongens, heb 4 op een rij met hen gespeeld, heb ze mee in bed gestopt en al hun voeten met talkpoeder bestrooid, een dagelijks ritueel.

Nadien ben ik een Mojito gaan drinken in mijn stamcafe en kreeg er als afscheid nog een van het huis aangeboden.

Vanmorgen ben ik nog even op de Hogar langsgeweest om afschei te nemen van Aurelio, de vrjwilliger waar ik toch enkele weken mee heb samengewerkt. In afwachting van dat hij er is help ik een van de jongens nog met zijn franse huistaak, maar de franse zinnen die hij van het bord heeft overgeschreven staan vol fouten. Foutloos iets van het bord copiëren is blijkbaar niet hun specialiteit. Ondertussen duikt mijn schrift op maar niemand heeft er iets ingeschreven. Plots neemt de oudere broer van Ernesto en Jaime toch het initiatief en uiteindelijk schrijven er toch een aantal jongens iets in mijn schrift. Het zijn echt wel heel persoonlijke bedankingen : een jongen die me bedankt voor de hulp bij zijn taak van psychologie, Ernesto bedankt me voor zijn verjaardagskaart, Jorge - die op 14 oktober verjaart - bedankt me voor de leuke verjaardag die ik hem gaf. Het is fijnom van een aantal jongens zo'n persoonlijke boodschap tekrijgen. Daarna is het tijd voor nog wat afscheidsknuffels en afscheidskussen en dan trek ik de deur van Hogar Mallorca echt wel achter me dicht.

Ondertussen is het bijna drie uur, om vier uur vertrekt mijn vliegtuig, tijd dus om te stoppen met schrijven en in te checken.

Hasta luego,

Patrick