Hallo beste mensen in het kletsnatte België, als ik het nieuws mag geloven.

Ik schrijf dit verhaal hier vanop de zelfde plaats waar ik mijn eerste verhaal schreef, de luchthaven van La Paz. Ik heb Sucre vanmorgen definitief achter me gelaten, en heb om 11 uur het vliegtuig naar La Paz genomen. Alles is goed verlopen, maar ik had toch een beetje stress om op tijd te zijn, de juiste documenten bij me te hebben, tja, ik heb nu geen reisleider bij me die al die dingen voor me regelt, maar het reisbureau heeft de dingen ook wel heel goed geregeld. Ik zit hier dus in het zonnige La Paz te wachten op een vliegtuig dat me om 16 uur naar Rurenabaque zal vliegen. Het schijnt een geweldige ervaring te zijn die vlucht. Een toestel van 20 personen, waar je in de cockpit kan binnenkijken en dat vlak boven de bergen vliegt. Ik ben benieuwd. Ik ben ook benieuwd naar het landschap waarin ik zal terechtkomen, want het zal dag en nacht verschil zijn met Sucre en La Paz. Rurenabaque ligt in het amazonewoud, en vanaf morgen ga ik de pampas verkennen, maar daarover later meer. De geïntereseerde lezers kunnen altijd eens googelen op Rurenabaque.

Nu heb ik Sucre definitief achter me gelaten, voorlopig althans, want wie weet keer ik ooit terug naar mijn vrienden in Hogar Mallorca.

Eerst wil ik even reageren op de laatste reactie van Paule. Ik kan me niet herinneren dat ik geschreven heb dat ik de jongens geholpen heb om de meisjes te verjagen. Toen ik bij de schuifaf aankwam kon ikalleen maar vaststellen dat ze dat gedaan hadden, ik heb hen daar niet bij geholpen. Als je dat dacht ken je me toch niet zo goed hoor Paule. Het verbaast me wel niet hoor dat ze tegenover meisjes zo'n gedrag vertonen. Hoe kunnen ze nu in godsnaam een normale manier van omgaan met meisjes en vrouwen ontwikkelen als hun moeder niet voor hen kan zorgen, als ze niet samenleven met hun zusjes, als ze in een niet gemengde jongensschool zitten en voor de rest in een tehuis met alleen maar jongens ? Om op de vraag van Paule of ik hen niets anders kan leren te antwoorden : ik probeerde hen respect voor elkaar, bij te brengen, hulpvaardigheid. Ik leerde hen het gebruik van de vuilnisbak, en verplichtte hen ertoe papiertjes die ze op de grond wierpen op te rapen en in de vuilnisbak te werpen, wat in Bolivia niet zo evident is.

Iets totaal anders nu, ik zit ondertussen dus op de luchthaven van La Paz. Gisterenochtend ben ik om 10 uur met de bus uit Uyuni vertrokken en om 18 u. gisterenavond was ik terug in Sucre. De busreis is goed meegevallen. Ik zat naast een Boliviaan op de bus en om het even wat ik hem aanbood, chips, koekjes, chocola, hij nam alles met de glimlach aan. Op zo'n lange busreis wordt er niet zo vaak gestopt, dus je moet je voorraad snoep en junkfood wel inslaan.

De driedaagse trip naar de Salar de Uyuni en de gekleurde laguna's overtrof al mijn verwachtingen. We begonnen onze trip - met zevenen plus de chauffeur in een jeep, twee Braziliaanse vrienden en een frans en een duits koppel - met een bezoek aan het treinkerkhof, da's eens iets anders dan een autokerkhof. Er staan allemaal afgedankte treinen bij elkaar. Het was alleen spijtig dat de toeristen overal opkropen en dat sommige treinen door toeristen beklad waren. Nadien een klein dorpje bezocht en nog wat soevenirs gekocht en dan naar de Salar. Gedurende heel deze trip reisden we door onbeschrijflijk mooie landschappen. Het waren een van de mooiste wonderen van de natuur die ik ooit gezien heb. Om te beginnen de Salar de Uyuni, een eindeloze zoutvlakte met een oppervlakte van een derde van België. Je kon er meer dan 100 km. verder kijken. Kan je je voorstellen dat je vanuit Mechelen de zee zou kunnen zien ? Lang leve de open ruimte. Daarna reden we de woestijn in en bezochten we een eiland in de woestijn begroeid met duizenden cactussen, indrukwekkend gewoon. Een cactus groeit per jaar 1 cm. en er waren cactussen bij van meer dan 10 meter die dus meer dan 1000 jaar oud waren. We hebben de eerste nacht overnacht in een hotel dat volledig uit zout was opgetrokken, met zouten tafels en stoelen, zouten bedden, dat was ook wel een unieke belevenis. De tweede dag bezochten we een nog niet zo lang geleden ontdekte grot, een stenen vulkanische boom, we zagen lamas en vicuñas - een soort lama - prachtig gekleurde lagunes met duizenden flamingo's: Het was echt een voorrecht om zo'n mooie natuurpracht te mogen bewonderen, zeker als je je er rekenschap van geeft dat heel veel Bolivianen deze natuurpracht nooit zullen kunnen zien. We zaten wel heel veel uren in de auto en hadden niet altijd veel tijd om al dat moois te bewonderenmaar het was echt de moeite. Telkens dachten we dat het het mooiste wel gezien hadden en dan kregen we wat later nog iets mooiers voorgeschoteld. Ik waande me soms echt wel op een andere planeet.

De laatste dag moesten we om vier uur die ochtend opstaan om in alle vroegte de geisers te zien. We zagen een heleboel naar zwavel stinkende en borrelende kraters, vol met broebelende lava. Ik denk dat het een beetje moet lijken op het landschap van Ijsland. Nadien, voor het ontbijt, hebben we ons gebaad in een kratermeer met water van ongeveer 30 graden, zalig gewoon. Na het ontbijt passeerden we nog enkele gekleurde lagunes en de vulkaan van Dali - zo genoemd omdat het landschap dat Dali op een van zijn schilderijen heeft geschilderd heel erg gelijkt op deze woestijn - en hadden we zicht op enkele majestueuze vulkanen. Daarna reden we door naar de grens met Chili om twee medereizigers af te zetten die van daaruit verder gingen reizen. Daarna begon een terugreis van bijna 8 uur.