Hallo,

Na een busreis vanbijna 6 uur over hobbelige en stoffige wegen ben ik ondertussen in Uyuni aanbeland, waar ik de volgende drie dagen zal rondtoeren. Ik kijk er naar uit, en hoop dat het gezelschap ook wat gaat meevallen, want het worden drie dagen met een gids met zes mensen in een auto. Het is hier echt wel een stadje dat leeft van het toerisme en waar volgens mij voor de restniet veel te zien is, maar dat zal ruimschoots gecompenseerd worden door al het natuurschoon dat ik ga te zien krijgen.

Vanmorgen heb ik in het gezelschap van mijn charmante gids verder de stad van Potosiverkend, waar ik om 12 uur de bus moest nemen.

Ik wil jullie graag nog wat vertellen over mijn laatste werkdagen in Hogar Mallorca en mijn afscheid van mijn Boliviaanse vriendjes.

De vrijwilligers, waarover ik al schreef dat ze eigenlijk gewoon kwamen als ze er zin in hadden, zijn vorige week niet meer opgedaagd, op een na die even een uurtje is geweest, en daarna ook niets meer van zich heeft laten horen. De jongens vroegen dan aan mij waar die andere vrijwilligers bleven en waarom ze niet meer terugkwamen. Wat kon ik daar op antwoorden ? Ik vond het in elk geval niet ernstig naar de jongens toe. Blijkbaar is Hogar Mallorca niet de enige die met dat probleem kampt. Ik praatte met een medewerkster van een andere organisatie, en die zei me dat zij ook vaak problemen hebben met hun vrijwilligers. In het begin zijn ze gemotiveerd, maar dan beginnen ze te feesten en uit te gaan, geraken ze niet meer uit hun bed en dagen ze niet meer op. Zo voelen de kinderen, die al zo vaak in de steek gelaten zijn door hun ouders, familie, zich ook nog eens door de vrijwilliger in de steek gelaten. Ik heb het daar echt moeilijk mee, mar ga er hier niet teveel over zagen.

Woensdag en donderdag waren vrij rustige werkdagen, maar ik kreeg hoe langer hoe meer vragen van zowel personeel als van de kinderen waarom ik toch niet gewoon een jaar bleef. Vooral enkele jongens bleven echt letterlijk aan mijn mouw trekken om toch maar niet weg te gaan. Vorige week kreeg ik ook enkele keren de sleutels van de Hogar, als het personeel weg moest. Zo was ik dinsdag een groot stuk van de namiddag alleen met de jongens, en had ik de verantwoordelijkheid vor de Hogar. Ik vond het wel fijn en voelde het aan als een eer dat ik die verantwoordelijkheid kreeg.

Woensdagnamiddag kreeg ik het voor het eerst echt op mijn heupen van de Bolivaanse mentaliteit van 'no te preoccupes' (maak je geen zorgen) Ik wilde een heel aantal dingen die ik hier kocht naar Belgi[e versturen. Ik was op de post al eens gaan vragen hoe dat juist in elkaar zat, en ik dacht dat ik toen verstaan had dat ik met mijn spullen gewoon naar daar moest komen, en dat zij dan zorgden voor het inpakken en het verzenden: Ik trok dus met goede moed naar het postkantoor met mijn twee zakken in de hoop dat ze dat op de post konden inpakken en verzenden. Daar aangekomen zei de loketbediende dat ik wel een doos nodig had, en dat zij geen dozen hadden. Ze verwees me naar een winkel aan de overkant van de straat maar daar hadden ze alleen maar kleine doosjes. Uiteindelijk kon een copycenter me een doos verkopen voor 1 Boliviano. Ik was blij dat ik een doos had, dus ik terug naar het postkantoor. Dan zei dezelfde mevrouw me dat ik ook inpakpapier en tape nodig had, dat ze dat ook niet had.. Had ze dat dan de eerste keer niet kunnen zeggen, dan had ik alles samen kunnen gaan kopen. Ze vertelde me waar ik papier kon vinden, maar natuurlijk hadden ze het daar niet. Ik dus op zoek naar een winkel waar ik het wel vond, en was al blij dat ik niet te lang had moeten zoeken. Toen ik dan terug op de post aankwam was er achter het loket niemand aanwezig, en ik voelde mijn bloeddruk al omhoog gaan. Het was ondertussen al half vier en ik begin normaal om drie uur te werken. Ik vond het vooral erg voor de jongens dat die mevrouw van de post van mijn tijd met de jongens aan het afnemen was. Toen ze uiteindelijk terug achter haar loket was zei ze me dat ik nu alles had, maar dat de doos nog moest ingepakt worden. Toen ontplofte ik bijna, en ik denk dat ze het aan mijn gezicht moet gezien hebben, want uiteindelijk heeft ze de doos toch maar zelf ingepakt. Achteraf gezien lijkt het misschien logisch dat je op voorhand zelf je pak inpakt en het klaar maakt voor verzending, maar dan had ze me dat maar van de eerste keer moeten zeggen. Ik was vooral pissig omdat ik zoveel tijd verloor tijdens mijn werktijd. Het is tot nu toe eigenlijk de enige keer geweest dat ik me aan de Boliviaanse ineffcientie heb geergerd. Ook hierover ga ik niet te lang zagen, aan mama wil ik alleen zeggen dat als de postbode komt met een groot aangetekend pak, dat zeker aan te nemen en me te laten weten als het aangekomen is.

Zowel op woensdag- als op donderdagavond viel ik echt bijna letterlijk omver van de slaap, het werk was toch wel intens en best vermoeiend.

Vorige week moesten twee jongens dezelfde taak van Engels maken, een woordenschatoefening. Allemaal goed en wel maar ik begrijp nog steeds niet waarom, als je de engelse namen van groenten wil leren, je eerst de plaatjes met die groenten op moet uitknippen, ze daarna in je schrift kleven, dan de tomaat rood kleuren en de sla groen, om dan uiteindelijk, als je daar dan meer dan twee uur mee bezig bent geweest, vijf minuutjes over te hebben voor de uiteindelijke woordenschatoefening. Er moeten toch efficientere manieren bestaan om engelse woordjes te leren. Als er mij een ding is opgevallen bij het helpen van de jongens met hun huiswerk is dat ze ongelooflijk veel moeten knippen, plakken, schilderen, tekenen, handwerken. En ze gaan dan al maar vier uur per dag naar school ... Ik stel me behoorlijk wat vragen bij het Boliviaanseschoolsysteem. Soms had ik de indruk dat knippen en plakken zowat het belangrijkste is dat er op school gebeurt. Zo had Gonzalo vorige week de volgende huistaak ; hij moest uit een krant vijf artikels knippen met lokaal nieuws, vijf artikels met nationaal nieuws en vijf met internationaal nieuws. Het moest allemaal uit kranten van de maand oktober komen, maar daar hadden ze er niet veel van. Als je dan vraagt waar ze aan kranten kunnen geraken horen ze het in Keulen donderen. Ik heb dan maar zelf het initiatief genomen om naar de talenschool te gaan en daar oude kranten te vragen. Uiteindelijk vond ik samen met Gonzalo de artikels die we nodig hadden, en die knipte hij dan uit en kleefde hij op papier. Gonzalo heeft echt zijn best gedaan, enm het zag er mooi uit, maar ik stelde me toch de vraag wat voor nut deze taak nu had. Hij moest de artikels immers niet gelezen hebben, ze gewoon categorie per categorie opkleven en dat aan de klas laten zien was voldoende. Zou je niet meer leren door een of twee artikels uit te kiezen en die inhoudelijk te bespreken, zeker als je weet dat Gonzalo 15 jaar is ? Ik probeerde er me niet teveel vragen bij te stellen en hem gewoon te helpen bij zijn opgelegde schooltaak.

Vrijdag wilde ik de jongens voor mijn laatste werkdag iets extra geven. In de voormiddag ben ik samen met een personeelslid met 20 jongens, en in de namiddag met 13 jongens naar de speeltuin in het park geweest. Ook dat was een heel speciale en leuke ervaring, zo met die hele troep de straat op. Op de plazza staat een groot standbeeld, waar ze allemaal binnen de kortste keren waren opgekropen voor een foto, en uiteindelijk ben ik er maar mee opgekropen. De jongens hebben zich goed geamuseerd in het park, en ik was blij dat ze zich eens konden uitleven. Op vrijdag moeten ze meestal geen huiswerk maken en kijken ze meestal gewoon naar een dvd. Ik was dan ook blij dat ze gingen ravotten in de speeltuin in plaats van dat ze voor de TV hingen. Op zich kijken ze niet te veel TV, dat valt best mee, maar ik vond het toch beter dat ze buiten gingen spelen. De jongens gaan niet zo vaak naar het park, maar dat is zonder vrijwilligers ook niet zo makkelijk te organiseren. We waren op stap met 20 jongens, dus heb je toch al twee begeleiders nodig, en als er dan ook nog jongens op de Hogar blijven moet je daar ook nog iemand hebben. Als je weet dat er tegelijkertijd maar twee personeelsleden is hetr duidelijk dat een uitje voor de jongens niet zo makkelijk te organiseren is. Ik was dan ook blij dat ik hen opmijn laatste werkdag dit uitstapje kon aanbieden.Degenen die s'avonds naar school gaan hadden trouwens geluk, zij konden in de voor- en in denamiddag meenaar het park.De jongens hebben zich echt geamuseerd en in het zweet gespeeld. Toen we naar huis gingen kwamen we voorbij een fonteinen daar staken ze bijna allemaal hun hoofd in om een beetje afkoeling te vinden. Uiteindelijk hebben ze zich allemaal eens goed kunnen uitleven, en dat was voor mij het belangrijkste. In de voormiddag hadden ze zelfs met hun twintig een grote glijbaan ingepalmd, en de groep meisjes die daar ook op aan het spelen was een grote schrik bezorgd, zodat ze de glijbaan voor hun alleen hadden. Ze hebben het niet zo met de meisjes, de jongens van de Hogar Mallorca.

Patrick