Ja hoor, beste mensen, mijn reis is ondertussen echt begonnen en ik ben in Potosi aanbeland. Vandaag heb ik op mijn eentje de stad al wat verkend en deze namiddag ben ik (samen met een gids) de mijn ingetrokken. Een boeiende ervaring, maar da's voor een volgend verhaal. Ik had eigenlijk gehoopt om hier vandaag flink wat te kunnen schrijven en zo mijn achterstand weg te werken, maar toen ik op restaurant aan het eten eten was zagik daar Alan tegen, de gids met wie ik enkele weken geleden op weekend was. Ik kwam hem vanmiddag ook al tegen, maar had hem toen niet herkend in zijn mijnwerkersplunje. (Hij was ook aan het gidsen in de mijn en onderweg daar naartoe kwam ik hem tegen.) Zo zien jullie maar, niet enkel in Sucre kwam ik dagelijks bekenden tegen, ook hier in Potosi kom ik een bekende tegen. Het is dat het zo moest geweest zijn, want geraakten aan de praat en het werd een heel boeiend gesprek. Ondertussen kon ik wel niet verder werken aan mijn blog. Ik ben nu aan het internetten in het hotel waar ik een nacht verblijf, om morgenmiddag naar Uyuni te vertrekken, een van de hoogtepunten op mijn reis.

Als ik even terugkijk heb ik deze maand nog niets geschreven. Op zondag 31 oktober (dat lijkt ondertussen al zo lang geleden) heb ik er een rustige zondag van gemaakt. Ik ben de ochtend begonnen met een heerlijk vruchtensap in de mercado (ik denk dat ik de verse vruchtensappen heel erg ga missen in België), heb ontbeten, heb wat rondgeslenterd op de Mercado, ben naar het park gewandeld (en heb er een mini replica van de Eiffeltoren beklommen), ben op een terras gaan eten en ben daarna naar het kerkhof geweest, zoals het past met Allerheiligen. Het was er een drukte van jewelste, zowel buiten als binnen het kerkhof. Buiten waren er heel veel bloemenverkoopsters, maar ook allerlei andere standjes waar je van alles en nog wat kon kopen. Er waren ook heel veel eetstalletjes. Er was gewoon een markt ontstaan. Toen ik binnenging op het kerkhof vielen me direct de jongens met hun ladders op. De Bolivianen worden niet ondergronds begraven, maar de kisten worden bijgezet in een soort columbarium waar ze worden in geschoven, vijf lagen boven elkaar. De ruimte waarin de kist zicht bevind heeft ook een deurtje, dat uitgeeft op een soort nis, waarvan de nabestaanden de sleutel hebben. Zo kunnen ze in die nis vanalles en nog wat zetten om de overledene te gedenken. Zo zag ik onder meer de nis van het graf van een jongen waarin een colafles, autotjes en allerlei ander speelgoed stonden. Op Todos Santos (allerheiligen) gaan de naastbestaanden naar het kerkhof om het graf op te poetsen en om bloemen aan het graf te zetten. Als je dierbare in een van de bovenste lagen ligt kan je er van op de grond niet aan, en huren veel mensen dus een jongen (of soms een meisje) in om met zijn of haar ladder naar het graf te gaan, om het raampje van het graf op te poetsen en om de bloemen te verversen, en zo hebben de straatjongens toch ook weer wat inkomen. Het was wel boeiend om al die bedrijvigheid op het kerkhof bezig te zien.

De daaropvolgende maandag en dinsdag waren er heel weinig jongens op de hogar. De jongens gaan op zondag naar hun familie, en de meesten maakten er een verlengd weekend van, Op maandagochtend waren er maar vijf jongens aanwezig. Omdat er voor mij op dat moment weinig of niets te doen was heb ik die voormiddag het textielmuseum bezocht, waar ik het geluk had te kunnen aansluiten bij een franse groep toeristen met hun gids. Ik zag er ook een vrouw die daar ter plaatse aan het weven was en dat was best indrukwekkend. Maandagnamiddag was er al wat meer volk, nl: de jongens die teruggekomen waren van de school die ochtend, en heb ik me met hen bezig gehouden. In Bolivia wordt Allerheiligen niet op 1 maar op 2 november gevierd. Op 1 november wordt er gewerkt, op 2 november is het feestdag. Op dinsdag was er ook niet echt veel voll , en we zijn met zijn allen gaan voetballen op een speelplein in de buurt. Er zijn echt wel goede voetballers bij de jongens.

Een van de jongens wil kost wat kost het liedje Beat it van Michael Jackson leren zingen, en de bijhorende danspasjes uitvoeren. Al chance ken ik dat liedje. We bekijken de videoclip op Youtube, ik zoek voor hem de songtekst op en de spaanse vertaling, en we gaan aan de slag. Uiteindelijk blijkt het liedje voor Antonio toch te moeilijk om te leren zingen. Samen met Aurelio leer ik hem Imagine van John Lennon. Uiteindelijk is hij er wel mee weg en het is een leuke ervaring om samen met drie te zingen. Wie had ooit gedacht dat ik ooit iemand ging leren zingen. Antonio is best wel een creatieve kerel, hij speelt muziek in een bandje en ontwerpt blijkbaar zelf ook kleding, Hij heeft het wel moeilijk met zijn uitspraak en volgens Aurelio heeft hij een logopedist nodig. Ik ben benieuwd of ze dat hier in Bolivia kennen. Eigenlijk is het wel schrijnend dat kinderen hier vaak niet krijgen waar ze recht op hebben, maar dat is zelfs bij ons zo ... Het was in elk geval een leuke namiddag. Op dinsdagnamiddag probeerde een van de jongens, Ernesto, me ook wijs te maken dat hij de dag daarop verjaart, terwijl hij pas de zondag daarop verjaart, de deugniet...

Op dinsdagochtend had ik ook een leuke ervaring. Een van de oudere gasten, waar ik het niet zo mee had omwille van zijn hoog machogehalte, maakte een doelpunt bij het voetballen, en riep 'Ik ben Beckham' waarop een van de kleintjes laconiek reageerde 'en sus sueños' (in zijn dromen) Het zijn me toch wel kereltjes, de jongens van Hogar Mallorca ...

Het is ondertussen half elf, ik val om van de slaap, en ga het hier voorlopig bij laten. Ik zou zeggen slaapwel jullie daar in België maar jullie slapen waarschijnlijk al lang, want bij jullie is het nu half vier 's nachts.

Morgen waarschijnlijk meer nieuws, vanuit Uyuni. Tot dan,

Patrick