Hallo,

Ik merk dat ik hier ondertussen al bijna drie uur aan het schrijven ben, seffes toch maar de tijd nemen om te gaan avondeten.

Gisteren werd in Sucre de opening van het universitaire jaar gevierd. Dat gebeurde met een feestelijke stoet, waarin de studenten in traditionele klederdracht dansend en muziek makend door de straten trokken. Een aantal vrijwilligers op het werk had gezegd dat ze op zaterdag naar de Hogar zouden gaan om met de jongens naar de stoet te gaan kijken. Ik had dat eigenlijk ook willen doen, maar mijn plannen voor de wandeling lagen nu eenmaal al langer vast. Het kwam uiteindelijk nog goed uit dat ik terug in Sucre was, kon ik toch nog met de jongens naar de stoet. Ik ging even langs, kon ook nog afscheid nemem van Fiona, de britse vrijwilligster die op haar laatste dag een hele massa fruit had gekocht waarmee een grote fruitsalade was gemaakt voor de jongens, en sprak af dat ik om vier uur zou terugkomen om met de jongens en de andere vrijwilligers naar de stoet te gaan. Alleen bleken er om vier uur geen andere vrijwilligers te zijn en stond ik daar alleen. Dat stoort me een beetje aan de vrijwilligers die er vorige week zijn bijgekomen : ze beschouwen hun werk als vrijwillig maar ook als vrijblijvend, ze komen als ze zin hebben, en als ze geen zin hebben komen ze niet, ook al hadden ze gezegd dat ze zouden komen. Ze komen vooral omdat ze het leuk vinden, en als ze geen zin hebben komen ze niet. Je weet ook niet wanneer ze gaan komen. Ik vind dat lastig, niet zozeer voor mezelf maar voor de jongens, tegenover wie je zo valse verwachtingen schept. De verantwoordelijke heeft het er gelukkig ook lastig mee en gaat het met hen bespreken. Ik beschouw deze maand echt als werk, en ik wil deze maand ook echt wel het beste van mezelf geven aan de jongens. Voor mij is dit werk vrijwillig, maar zeker niet vrijblijvend. Ik heb me voor deze maand geengageerd en wil mijn engagement ten volle nakomen. Die houding wordt hier ook wel geapprecieerd want ik werd al meermaals gevraagd waarom ik toch geen jaar blijf.

Ik was dus gisteren de enige vrijwilliger die aanwezig was, en om vijf uur vertrok ik met Pablo, Gualberto, Johnny en Marco Antonio. Voor we vertrokken moesten ze hun gezicht en hun handen gaan wassen en een (min of meer) proper truitje aantrekken. Ze kregen ook nog drie regels opgelegd : ze moesten zich gedragen als nette jongens, ze moesten mij gehoorzamen en ze mochten aan mij geen geld vragen als ze iets wilden kopen. Ik dus op weg met mijn kroost, en dat was eigenlijk een heel fijne ervaring. Het waren vier van de kleinste gasten, 10 of 11 jaar oud. Onderweg kwamen we ook nog een vijfde jongen tegen, Herlan, 9 jaar oud, die op weg was naar huis, maar blijkbaar reden de bussen niet. Het was echt wel een unieke ervaring, de ventjes liepen hand in hand over straat, net als broertjes. Nadien zei de verantwoordelijke me dat ze op de hogar vaak ruw en bruut met mekaar omgaan, maar eenmaal buiten zijn ze echt een, zij tegen de maatschappij. De stoet was mooi, maar ik was toch meer bezig met het constant tellen van de hoofdjes, schrik dat ik er eentje zou kwijtspelen, Ze zijn ongelooflijk braaf geweest en ik zou het direct opnieuw doen. Ik denk dat de vijf jongens ook wel een bijzonder uitje beleefd hebben, Om twee over zeven waren we terug op de hogar, twee minuten te laat, want om zeven uur is het etenstijd. De jongens hebben zich echt heel voorbeeldig gedragen. Het was een heel fijne ervaring, maar nadien was ik doodmoe.

Tot de volgende, maar dat zal niet meer vandaag zijn,

Patrick