Dag beste mensen,

Het devies van Bolivia is ' la unidad es la fuerza' , of het in het Nederlands vertrouwder klinkende eendracht maakt macht. Vorige week zei een leraar van de talenschool me dat 'In Bolivia todo es possible pero nada esta seguro' ( In Bolivia is alles mogelijk maar niets is er zeker) Volgens mij zouden ze dat beter als nationaal devies gebruiken. Ik verklaar mij nader.

Gisteren had ik ook een gids gehuurd om een weekend te gaan trekken. Ik had de gids gehuurd via het reisbureau, verbonden aan de school. Om half tien hadden we afgesproken en Harald, mijn gids, was op tijd aanwezig. Hij was blijkbaar niet zo goed gezind dat ik er voor gekozen had om met het openbaar vervoer te rijden, en niet met een prive jeep. Ik wilde om drie redenen met het openbaar vervoer rijden. Ik wilde graag reizen zoals de Bolivianen, om dat te ervaren, omdat ik het een beetje decadent vind om alleen in een grote vier x vier rond te reizen en ook omdat mijn vorige gids mehad aangeraden om met openbaar vervoer te rijden. (die vorige gids ging nadien opnieuw met mij op stap gaan, maar blijkbaar zit hij ergens voor langere tijd in de bergen ... ) Een van de redenen waarom de gids liever niet met het openbaar vervoer rijdt is omdat er geen veiligheidsmaatregelen zijn, en een busreis daarom gevaarlijk kan zijn. Eenmaal aangekomen aan het busstation geniet ik in elk geval met volle teugen van het kleurrijke spektakel van de aanwezige mensen en van het laden van de bussen. Van alles en nog wat wordt er boven op de bussen geladen, tot hele kartonnen eieren toe ... Enfin, om half elf vertrekken alle bussen richting Chataquilla. Uiteindelijk blijkt de gids voor mij een plaats te hebben gereserveerd in de cabine van de chauffeur, die met een deur is afgesloten van de rest van de bus. Zo kan ik natuurlijk nog geen praatje maken met reisgenoten, maar kom. Tegen 11 u. komen we aan dezelfde wegversperring waar we twee weken geleden ook al voorstonden. Alleen wordt er nu gezegd dat de weg pas om twee uur zou opengaan, en niet om twaalf uur. Natuurlijk werd niemand hiervan verwittigd, ook de buschauffeurs niet, terwijl die toch allemaal op dezelfde plaats vertrokken.) We moeten die dag blijkbaar 7 uur wandelen, zodat we in tijdsnood dreigen te komen. (volgens mij zouden we ook in de problemen zijjn gekomen als de weg om 12 u. zou opengaan, maar kom.) Dan zegt de gids tegen mij dat je dat nu kan tegenkomen als je met het openbaar vervoer reist. Ik zie niet in waarom je dat probleem niet zou hebben als je met prive-vervoer rijdt. De gids zegt me dat je dan vroeg kan vertrekken, en dat je voor zeven uur de plaats waar de weg onderbroken is kan doorrijden, omdat ze dan pas beginnen te werken. Dat kan ik uiteraard niet weten, dan had het reisbureau me maar moeten zeggen dat het niet realistisch was om met het openbaar vervoer te reizen.

Soit, de gids stelt voor om tot 12 u. te wachten, wat we ook doen. Om 12 u, komt de stoet toch in beweging - blijkbaar hadden ze de weg toch geopend omdat ze al die mensen toch geen 2 uur extra wilden laten wachten - en ga ik terug naar de bus om in te stappen. Dan komt de gids op me af en vertelt me dat we geluk hebben, dat hij net een van zijn vrienden heeft gezien in een privevoertuig, dat die ons kan meenemen, en dat die ook al onze rugzakken kan meenemen, zodat we zonder rugzak kunnen wandelen. Hij vraagt aan de chauffeur van de bus om de laadruimte van de bus open te doen, en hij neemt zijn rugzak. Hij vraagt of ik met hem meewil ofwel dat ik met de bus verder wil rijden. Intuitief vertel ik hem dat ik met hem meega, hij is tenslotte toch de gids. Eenmaal we onze rugzak hebben genomen begint hij te lopen, en volg ik hem met stevige pas, maar niet lopende. Daar heb ik echt geen goesting voor met een rugzak op meer dan 2000 m hoogte. Uiteindelijk blijkt zijn vriend niet op hem gewacht te hebben maar doorgereden te zijn. Van je vrienden moet je het hebben ... Dan zegt hij tegen mij dat het komt doordat ik niet gelopen heb. Ik had dan toch wel even zoiets van wablieft, wie heeft er voorgesteld om de bus te verlaten en over te stappen in een auto. Wanneer we onze bus zien aankomen doen we teken om te stoppen, maar de bus rijdt gewoon door. De gids probeert een ander voertuig te doen stoppen, maar tevergeefs. Na even getwijfeld te hebben wat we nu zouden doen gaat hij even iets aan een van de verantwoordelijken vragen. Hij zegt weeral dat we geluk hebben, dat ze alle bussen en wagens wel hebben doorgelaten, maar dat ze hen omwille van de wegenwerken een eindje verder opnieuw zouden tegenhouden, en dat we dan kunnen instappen bij zijn vriend. Uiteindelijk blijken ze een eind verder geen enkel voertuig te hebben tegengehouden, en staan we daar zonder voertuig, in de middle of nowhere, met een bestemming die volgens mij veel te ver ligt om te voet te bereiken. Ik ben alvast blij dat ik niet alleen met de bus verder ben gereisd, en de gids met zijn vriend liet meerijden, ik zou daar mooi gestaan hebben op mijn eentje, zonder gids. Ik vraag aan de gids wat we nu best doen, en ik krijg als antwoord dat de beslissing bij mij ligt. Als ik ervoor kies om verder te gaan is dat voor hem geen probleem, dan doen we dat, als ik ervoor kies om terug te gaan en de wandeling later te doen is dat voor hem ook geen probleem. Ik vraag hem of dat wel realistisch is en volgens hem is er geen probleem. Als ik wil doorgaan doen we gewoon onze wandeling zegt hij. Ik zie dat dan toch wel niet zitten, volgens mij zitten we minstens twee uur te voet verwijderd van de startplaats van de wandeling en dan moeten we nog beginnen te wandelen. Ik ben natuurlijk de gids niet, en ik vind dat hij moet beslissen of we al dan niet kunnen verder wandelen. Uiteindelijk stelt hij voor om een uurtje te wandelen, als oefening, maar dat zie ik dan weer niet zitten. We beslissen dan toch maar om terug te gaan, en aan iedereen die we onderweg tegenkomen vraagt hij naar de weg. Dat verbaast me op zich al niet meer, aan taxichauffeurs heb ik ook al meerdere keren moeten uitleggen waar ze moesten afzetten, hoewel zij als professionele chauffeurs toch beter de stad zouden moeten kennen dan een toerist ... Op de terugweg geraak ik met de gids echt wel aan de praat en blijkt hij wel een fijne kerel te zijn. Enfin, ik ga het er op wagen om met hem dezelfde wandeling - waar ik uiteindelijk nog recht op heb - volgende week te doen. Ik ben benieuwd. Toen we terugkwamen in Sucre bedankte de gids mij voor mijn begrip, dat was natuurlijk wel het minste.

Bij het voorbereiden van mijn reis heb ik gelezen dat Bolivia een fantastisch land isom in te reizen, als je de nodige soepelheid aan de dag legt... Ik kan het beamen.

Voor het vervolg van mijn zaterdagse belevenissen moet je het volgende verhaal lezen.

Patrick