Hallo,

Vorige werkweek zijn er me toch nog een aantal dingen bijgebleven die ik graag met jullie wil delen.

Vorige week woensdag zaten er een aantal jongens op een bank, toen er gewoon een plank afviel. Wat deden ze ? Gewoon de plank er terug opleggen en terug gaan zitten tot de plank er terug afvalt, ze er dan terug opleggen ... Zelfs een van de personeelsleden gaat gewoon op de bank zitten en heeft blijkbaar geen oog voor het feit dat de bank stuk is. Daar word ik soms zo moe van : de mensen zien dat dingen niet in orde zijn maar nemen geen enkel initiatief om er iets aan te doen. Als ik even naar de bank kijk zie ik dat er gewoon twee vijzen in de plank ontbreken, zodat de plank losligt. Ik kan dat echtniet aanzien en ga op zoek naar vijzen en een schroevendraaier. De administrador (hoe heet zo iemand in het Nederlands ?) heeft blijkbaar op zijn bureau een pot en een zak met alle mogelijke vijzen en schroeven. Ik vraag hem of hij ook een schroevendraaier heeft, want zonder is het nogal moeilijk. Hij begint overal te zoeken, vindt er niet direct een, maar komt even later af met een boormachine met daarop een schroefbit, zodat ik aan de slag kan. Als de jongens zien dat ik iets ga doen stormen ze allemaal op mij af en binnen de kortste tijd staan er zeker vijftien jongens rond de bank, met hun neus op mijn handen te kijken. Ineens willen ze allemaal helpen. Uiteindelijk laat ik een van de jongens het werkje opknappen en binnen nog geen vijftien minuten is de bank hersteld. De jongens vinden het blijkbaar zo geweldig dat ze in de andere banken ook alle schroeven willen gaan vastdraaien, hoewel ik die banken al had gecontroleerd en gezien had dat de schroeven goed vastzaten. Het kan natuurlijk ook dat ze allemaal eens met die electrische machine wilden werken. Ze zijn echt wel hulpvaardig hoor de jongens, alleen nemen ze zelf zo weinig initiatief en moet je ze soms bijna in gang sjotten.

De dag nadien had ik een gelijkaardige ervaring. Toen ik s'middags toekwam slofte een van de jongens over de koer met zijn rugzak op zijn rug. Niets bijzonders, een dagelijks tafereel, maar de hele onderkant van de rugzak was opengescheurd en alles viel er bijna uit. Ik vroeg hem of hij gezien had dat zijn rugzak gescheurd was maar daar antwoordde hij niet op. Hij was blijkbaar ook niet van plan het proberen te repareren. Omdat ik het niet kon aanzien, ik niet wou dat hij al zijn schoolgerief verloor, en ik toch wel wat tijd had omdat er ook nog andere vrijwilligers aanwezig waren, nam ik dan maar het initatief om iets te doen met de kapotte rugzak. Ik bekeek het eens van dichtbij, en kon eigenlijk alleen maar vaststellen dat de rugzak goed was voor de vuilnisbak. Ik heb natuurlijk makkelijk praten, het is anders als het je enige rugzak is en je ouders geen geld hebben voor een nieuwe. Hoewel de stof eigenlijk helemaal rot was zou ik het met naald en draad toch nog wel wat bij elkaar kunnen houden. Ik vraag dus aan de verantwoordelijke of er naald en draad aanwezig is, en na enig zoekwerk komt er een kleine naald tevoorschijn, waar ik absoluut niets mee kan aanvangen. Ik vraag dan maar aan de aanwezige jongens of iemand een naald heeft en Juan leent me een grote stevige naald. Oef. Volgende vraag, ik moet een draad hebben. Ik terug naar de verantwoordelijk om een zwarte draad te vragen, maar ook dat blijkt een onoverkomelijk probleem. Uiteindelijk krijg ik wel een stevige lichtblauwe draad, en de jongen vindt het geen probleem dat ik zijn rugzak met lichtblauwe draad herstel, of liever gezegd probeer in leven te houden. Uiteindelijk lukt het me toch om de stof zoveel mogelijk aan elkaar te naaien en bijeen te houden dat de jongen er toch weer even verder mee kan. Hij is blij met zijn herstelderugzak. Ik moest de rugzak ook nog op een andere plaats repareren, maar had de tijd niet mee en zei hem dat ik het de dag nadien zou doen. Als ik hem vrijdag zie herinnert hij me aan mijn belofte, maar dat zal een werkje voor morgen worden, als er draad is natuurlijk, want mijn blauwe draad is op ...

Donderdagavond heb ik toch nog voldoende energie om naar de salsales te gaan en nadien nog naar een mooie voorstelling van traditionele Boliviaanse dansen.

Op vrijdag help ik iemand anders met woordenschatoefeningen. Hij moet van een aantal woorden de betekenis opzoeken in een woordenboek. Als je natuurlijk de helft van de woorden fout overschrijft van het bord is het geen gemakkelijke opdracht om de betekenis ervan te gaan opzoeken in een woordenboek, je moet eerst proberen te gaan uitvissen welk woord het zou kunnen zijn ,,,

Verbaast het jullie dat ik vrijdagavond bekaf was na de werkweek ? We hebben vrijdagavond wel nog een bezoekje gebracht aan de bakkerij waar enkele van de jongens van de hogar werken, en nadien ben ik nog naar een haloweenfeestje geweest in de talenschool.

Patrick