Dag beste mensen in België,

Laat ik beginnen met jullie jaloers te maken, het is hier half twee 's middags, een stralende zon en lekker warm, echt terrasjesweer. Alleen kennen de Bolivianen geen terrasjes, wel open patio's en da's ook leuk.

De tijd vliegt nu echt wel, morgen is alweer de laatste dag van mijn voorlaatste werkweek.

In mijn vorig verslag was ik vergeten jullie nog enkele anekdotes te vertellen. Maandag had ik echt wel al mijn geduld nodig om te proberen een jongen zijn aandacht bij zijn rekeningoefeningen te houden. Op een bepaald moment was hij trouwens buitengeglipt en kwam hij terug binnen met een ijslolly die hij in het stalletje voor de Hogar was gaan kopen. Als ik zo even naar hem keek stak hij die ijslolly gewoon in zijn rugzak. Ik zei hem toch dat die zou smelten maar dan haalde hij zijn schouders op en zei dat het best wel zou meevallen. Er staat elke dag een snoepstalletje voor de deur van de Hogar, en de eigenares van dat stalletje heeft haar standplaats zeer strategisch uitgekozen. Uiteindelijk vond ik het wel zielig dat hij die ijslolly in zijn rugzak had zitten dus liet ik hem die maar eerst opeten, nadien heeft hij toch terug een poging gedaan om zich te concentreren.

Er zijn in de Hogar 80 jongens. Ik ken ze uiteraard niet allemaal bij naam, maar ik probeer om elke dag van twee jongens extra de naam te onthouden. Ze maken er ook graag een spelletje van om, als ze zien dat je twijfelt over hun naam, je gewoon een andere naam te zeggen. Op die manier raak je natuurlijk helemaal in de war.

Maandag stonden Ernesto en Jaime, twee broertjes, op de Hogar samen met hun papa. Een tijdje geleden had een van hen een ruit gebroken, en als de kinderen een ruit breken of iets anders beschadigen moeten de ouders de schade vergoeden, of moeten ze die schade komen herstellen. Maandag kwam de papa van Jaime en Ernesto dus de gebroken ruit, waarvan ik de scherven had verwijderd, herstellen. Ik vond het al een wonder dat die ruit effectief hersteld werd, ik dacht dat het gewoon een gat zonder ruit zou blijven, zoals de vele andere gaten waar geen ruit meer instaat. Nee dus, Ernesto of Jaime had de ruit per ongeluk gebroken, en papa kwam de ruit herstellen. Er staat nu dus een nieuwe ruit in, maar de klodders siliconen op de ruit hangen er ook nog op, en zullen waarschijnlijk blijven hangen ...

Ondertussen zijn er ook nog enkele nieuwe franse vrijwilligers gearriveerd, het is wel niet duidelijk hoe lang ze gaan blijven. Fiona, de vrijwilligster uit Engeland die een maand heeft gewerkt, stopt er morgen mee.

Als ik 's middags terug begin te werken om 15 u. is een van mijn eerste taken altijd de jongens uit hun slaapkamers gaan halen, zodat ze kunnen gaan studeren of iets anders doen. Ik merk dat ik veel te weinig gezag heb : het lukt me nooit alle jongens beneden te krijgen, ze hebben altijd wel iets te doen, willen vijf minuten in hun bed blijven liggen, spelen verstoppertje in de kast of onder bed, nee, ik heb echt wel veel te weinig gezag. Gisteren zei een van de medewerksters dat ik de jongens ook mag straffen als het nodig is. Dat is al helemaal niet aan mij besteed. Je kan je trouwens de vraag stellen of het aan een vrijwilliger toekomt gezag uit te oefenen over de jongens, maar kom. In de namiddag is de deur naar de slaapkamers trouwens op slot en mogen ze daar enkel komen als ze iets moeten gaan halen, zich willen douchen of hun kleren wassen. Een van de meest ondeugende speelvogels, Manuel, ging ik gisteren helpen met zijn schoolwerk. Die jongen heeft echt een gloeiende hekel aan schoolwerk. Hij moest even in zijn slaapkamer zijn om zijn schrift te gaan halen, maar toen ik hem ging zoeken toen hij na vijf minuten nog niet terug was heb ik gewoon de deur op slot gedaan. Blijkbaar had hij zich onder een bed verstopt, ik had in elk geval geen zin in verstoppertje spelen. Toen het tijd was om de jongens een vieruurtje (hier een vijfuurtje) te geven heb ik hem gewoon voor de gesloten deur laten staan, en uiteindelijk is hij zonder vieruurtje naar school vertrokken. Ik zal dan toch een klein beetje gezag hebben,

Voor de rest was het tot nu toe een vrij gewone werkweek, iets rustiger omdat we toch met heel wat meer vrijwilligers zijn. De jongens blijven zeer aanhankelijk en s'middags trekken ze nog altijd om ter hardst aan mijn mouw om bij hen aan tafel te komen zitten,

Vanmorgen beleefde ik toch terug zo'n moment waarop je beseft waarom je dit werk doet. Een van de jongens waar ik heel goed mee opschiet, Zelaya, vroeg me om een woordspelletje te spelen, ik denkdat het galgje is, waarbij alle letters in een zin door streepjes vervangen zijn, en je door het noemen van letters achter de verborgen zin komt. Zelaya had twee verborgen zinnen voor me gemaakt. Hij had volgende twee zinnen bedacht : Patrick en Zelaya zijn vrienden. en Zelaya heeft een vriend die Patrick heet (of is het nu noemt, ik kan dat nooit onthouden) Ik smolt gewoon. Het zal echt geen evident afscheid worden volgende week.

Ik heb op dit moment ook wel meer dan voldoende ontspanning. Dinsdag ging ik na het eten nog een Mojito drinken in mijn stamcafe, waar ik enkele bekenden tegenkwam uit de talenschool en nog meedeed aan een kwis voor het goede doel. Dat is echt wel het voordeel van een kleine stad als Sucre, als je er een tijdje verblijft kom je overal wel ergens een bekende tegen. Gisterenavond ben ik gaan wallyballen - mijn duim en mijn pink doen nog zeer, maar dat heeft waarschijnlijk alles te maken met mijn gebrek aan techniek - en nadien zijn we nog gaan eten. Wanneer je hier op restaurant gaat met een groepje moet je altijd wel voldoende tijd uittrekken, want je moet toch wel een uurtje wachten vooraleer je bediend wordt. Vanavond is het salsales, en waarschijnlijk ga ik nadien nog naar een dansvoorstelling. Morgenavond Halloweenfeest in de talenschool - ja hoor, ook hier in Bolivia kennen ze Halloween - in het weekend staat er een tweedaagse trektocht op het programma, en maandagavond ben ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Roberto, de conciërge van de school. En dan moet ik ondertussen nog tijd vinden om mijn reisblog bij te houden, jullie hebben nog een verhaal te goed van mijn trektocht van nu al bijna twee weken geleden.

Da's wel niet voor nu, want ik moet straks terug gaan werken, en ga eerst nog een ijsje eten en mijn kleren in de wasserij ophalen.

Hasta luego,

Patrick