Dag beste mensen,

Ik heb er ondertussen al twee werkweken opzitten in Hogar Mallorca, en zit dus al in de helft, het gaat vooruit. Ik wil nog niet aan denken aan het moment van afscheid nemen met de jongens.

Ik heb de voorbije weken ook echt als werk ervaren, net zoals ik vandaag ook echt het gevoel heb dat het weekend is en dat ik niet moet werken.

Ik werk van 9 u. 's morgens tot 12.30 u., dan eet ik samen met de jongens en heb dan een pauze tot 15 u. om dan tot 18 u. te werken. Ik was vrijdagavond ook wel doodmoe na een hele week werk, dat toch niet in je kleren kruipt. Het is ook niet altijd evident je te concentreren op schoolwerk, met een bende joelende, schreeuwende en spelende jongens rond je heen.

Mijn werk blijft hoofdzakelijk bestaan uit het begeleiden van de taken die de jongens voor de school moeten maken, en af en toe doen de jongens ook beroep op mijn al dan niet bestaande knutseltalent.Ik ben er wel van overtuigd dat het belangrijkste en het mooiste wat ik hen kan geven niet de hulp is bij hun taken, maar wel mijn aanwezigheid, mijn vriendschap, gewoonweg het feit er voor hen gedurende een maand te zijn. Ik krijg van hen dan ook dubbel en dik hun vriendschap terug, vandaar dat ik er niet echt naar uitkijk om binnen twee weken afscheid van hen te nemen.

Vorige week vrijdag was ik Ernesto aan het helpen, echt wel een schatje. Hij moest tien spaanse homoniemen opschrijven. Uiteindelijk vonden we er tien, maar in plaats van zijn taak af te maken was hij constant mañana aan het fezelen, mañana, mañana, meer zei hij niet. Mañana was wel een zaterdag, en op zaterdag werk ik niet. Ik probeerde hem toch te motiveren om samen met mij zijn taak af te maken, maar er kwamen alleen maar tranen. Hoe troost je nu zo'n ventje ? We zijn samen op een bank gaan zitten, ik sloeg mijn arm om hem heen en gaf hem een papieren zakdoek, maar Ernesto bleef ineengedoken zitten zonder dat ik met hem contact kreeg. Ik heb hem dan maar alleen gelaten, en even later zag ik dat hij toch terug aan het spelen was. Zijn papieren zakdoek had hij op de bank achtergelaten, het blad met de homoniemen die ik hem had opgeschreven had hij meegenomen. Als ik hem later vroeg hoe zijn presentatie van de homoniemen op school was geweest zei hij dat het goed was. Ik kan het maar hopen.Soms heb ik echt de indruk dat de jongens gewoon niet geïnteresseerd zijn in hun schoolwerk, of dat ze soms ook gewoon niet begrijpen wat ze moeten doen. Ze vragen soms hulp bij oefeningen waarvan ze blijkbaar nog nooit gehoorde hebben en waarbij ze dan kijken of ze het in Keulen horen donderen ...

Gelukkig is dat niet altijd zo het geval. Vorige week heb ik me drie dagen bezig gehouden met wiskundeoefeningen rond het zoeken van de grootste gemene deler, het kleinste gemene veelvoud, ontbinden in factoren, bewerkingen met breuken. Het zat allemaal ver weg naar na drie dagen was ik er toch terug mee weg. Hulp bij het maken van vermenigvuldigingen en staartdelingen zijn ze me ook al geregeld komen vragen, naar hoe je nu weer een negenproef maakt met een kruis weet ik toch niet meer hoor. Ik heb vorige week zelfs een 15 jarige jongen geholpen met algebra. Hij heeft me eerst wel een half uur moeten uitleggen waarmee hij bezig was, maar uiteindelijk snapte ik het toch en kon ik hem toch wat helpen. De jongens hebben vaak niet zozeer inhoudelijke hulp nodig, maar wel een beetje aandacht, en iemand aan wie ze kunnen vragen of ze goed bezig zijn, en die taak neem ik met plezier op mij.

's middags blijf ik ook altijd wel bij hen eten, en dat blijven ze geweldig vinden. Ze knipogen, zwaaien of roepen mijn naam in de hoop dat ik bij hen aan tafel kom zitten. Het blijft trouwens een fijn gevoel dat de jongens de hele dag door je naam roepen, da's toch een teken dat ze mijn aanwezigheid echt wel appreciëren.

Het eten dat ze krijgen vind ik wel zeer eenzijdig. Het is altijd een combinatie van rijst of deegwaren en aardappelen, met een beetje saus en vlees. Ik zeigisteren aan iemand van de talenschool dat ik dat toch een vrij eenzijdig menu vindt, maar ze vertelde me dat de kinderen in de dorpen niet gewoon zijn van groenten te eten, en dat ze dat dan ook niet lusten, zodat dit ook niet wordt klaargemaakt. Je zou natuurlijk ook kunnen proberen de kinderen groenten en fruit te leren eten ... Tijdens het eten wordt er ook steevast televisie opgezet, ook niet het allerbeste idee lijkt mij, maar wie ben ik ?

wordt vervolgd ...

Patrick