Hallo beste mensen in Belgie - en Kevin en Lieke in Nederland - met een aantal dagen vertraging kan ik jullie toch vertellen hoe ik mijn verjaardag hier in Bolivia beleefd heb. De ochtend begon alvast fijn met een aantal verjaardags smsjes. Bedankt daarvoor aan de verzenders. Toen ik na het ontbijt op de Hogar Mallorca aankwam wilde iedereen me feliciteren, ik weet niet hoeveel handen ik heb geschud en hoeveel felicitaties ik in ontvangst heb genomen, maar het waren er heel veel. Dat was in elk geval fijn, want de felicitaties waren echt gemeend.

Er moest natuurlijk ook gewerkt worden. Ik heb een jongen geholpen met zijn les biologie, volgens mij was het gewoon een huistaak op universitair niveau. Het was een les over het ademhalingsstelsel van de mens, en vorige week wist ik alles over longblaasjes, longvliezen, luchtpijp en al die dingen, maar ondertussen ben ik al weer een heleboel vergeten. Ik ben in elk geval blij dat ze op de Hogar een Spaanse Larousse illustre hebben.

Ik had op woensdag in de mercado drie mega grote chocoladetaarten besteld. Als je met meer dan 80 man taart wil eten heb je natuurlijk al een beetje taart nodig. Die taart bestellen was niet zo moeilijk, die taarten ter plaatse krijgen was iets anders. Ik kreeg drie van de grotere jongens mee om me te helpen dragen. Het waren dus echt grote taarten, taarten waar je met 30 man van kan eten. Jullie moeten ook weten dat taarten hier in zuid amerika niet ingepakt worden, je neemt ze zo gewoon over straat mee. De voedselhygienevoorschriften zijn hier praktisch onbestaande. Je loopt dus met je megagrote taart gewoon tussen het volk door, in de hoop dat je niet morst, dat niemand tegen je oploopt, dat je de taart niet laat vallen, dat ze niet smelt in de zon en dat de smaak niet verpest wordt door de vele uitlaatgassen van de autos. Er bestaat hier geen technische keuring voor voertuigen, dus jullie willen gewoon niet weten wat de autos hier allemaal voor vuiligheid de lucht in jagen. Omdat ik al die hindernissen toch niet echt zag zitten besloot ik maar een taxi te nemen. De taartverkoopster had gezegd dat we in de schaduw moesten lopen, niet zo evident op een stralend zonnige dag, maar dat het misschien beter was om een taxi te nemen. Dat hebben we dus gedaan, en het bleek een juiste keuze. Kunnen jullie het jullie voorstellen, drie jongens met elk een megagrote chocoladetaart op hun schoot op de achterbank van een taxi. Ik denk niet dat een belgische taxichauffeur ze zou meenemen. Een Boliviaanse taxichauffeur al chancedus wel. Ik had vooral schrik voor een bruusk maneuver van de chauffeur en zag de taart al tegen de voorruit van de auto plakken, maar dat gebeurde gelukkig niet. Ik prees me in elk geval gelukkig als de drie gasten met hun taart door de poort van de Hogar stapten. Jullie hadden de reactie van de anderen moeten zien, ze werden bijna gek van enthousiasme. Ze eten dan ook maximaal een of twee keer per jaar taart.

Daarna heb ik voor het eten wat fotos van de jongens getrokken, wat hun enthousiasme alleen nog maar deed groeien. In tegenstelling tot veel Bolivianen op straat wilden ze maar al te graag op de foto. Ik ga toch eens proberen uit te zoeken hoe ik jullie al fotos kan laten zien.

Dan volgde het moment van de dag. Ik moest vanvoor in de eetzaal gaan staan, samen met een andere jarige van de dag. Iedereen stond rond de taarten en zong verjaardagsliedjes. Daarna moest ik mijn bril afzetten en in de taart bijten. Wist ik veel waarom. Ik moest een van de versieringen van de taart bijten, en van zodra mijn mond de taart raakte duwden ze me met mijn neus in de taart. De andere jongen onderging hetzelfde lot. Blijkbaar is het een traditie in Bolivia, in alle sociale klassen, van groot tot klein en van jong tot oud dat, de jarige in de taart moetbijten om er daarna met zijn gezicht in geduwd te worden, Een andere traditie is dat de jarige het grootste stuk taart krijgt, das pas een goede traditie.

Het was dus een heel leuke verjaardag die ik me nog lang zal herinneren. Ikzelf en de kinderen hebben er van genoten. Tegen iedereen die het maar horen wilde zeiden ze dat ze taart hadden gegeten. Ik heb hen een onvergetelijke dag bezorgd, en zelf zal ik die dag ook niet zo snel vergeten. Ik werd nog de hele namiddag gefeliciteerd en moest nog vele handen schudden.

savonds was er normaal salsa les, maar omdat een aantal deelnemers zich blijkbaar hadden geschrapt ben ik dan uiteindelijk maar naar de voetbal gaan kijken, naar een wedstrijd van Universitario de Sucre in het kader van de copa Sudamericana, maar dat is een ander verhaal.

Patrick