Maandag ben ik dus echt begonnen aan mijn maand voltijds vrijwilligerswerk. Dat wil dus zeggen op zondagavond de wekker zetten, op tijd opstaan, gaan ontbijten in de stad (Je kan hier volledig ontbijten voor omgerekend 2 euro, dus daar kan je echt niet voor sukkelen) en om 9 uur aan de poort van Hogar Mallorca aanbellen. Het is rustig op de binnenplaats als ik toekom. Een heel aantal jongens is naar school, de anderen zitten in de studiezaal. In de voormiddag zijn we hier met twee vrijwilligers, Fiona uit het noorden van de UK en ik. Het is de bedoeling dat ik de jongens help met hun schooltaken, maar de schrik slaat me al om het hart als ik zie dat ze allemaal met wiskunde, natuurkunde of chemie bezig zijn. Laat dat nu juist de vakken zijn waar ik op school niets van terecht bracht. Uiteindelijk help ik een van de jongens die Chemie aan het studeren is. Hij moet me wel heel veel uitleggen maar uiteindelijk snap ik toch een beetje wat een atoomnummer is en wat het verschil is tussen protonen en neutronen. Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog in mijn leven een tabel van Mendeljev zou vastnemen, waar een reis in Bolivia al niet goed voor is. De jongen die ik probeerde wat te helpen vond het trouwens geweldig dat hij me wat kon leren.

Verder was het een rustige voormiddag. De kinderen zijn ongelooflijk aanhankelijk. Tegen half een is het verzamelen geblazen voor het middageten. Iedereen netjes op een rij, als ze getoond hebben dat ze hun handen gewassen hebben mogen ze de eetzaal binnen. Eerst is er de naamafroeping van iedereen, dan is het tijd voor het gebed. Een van de jongens bidt voor, de anderen zeggen hem na. Degenen die te laat zijn voor het gebed doen toch nog de moeite om voor het eten zelf een gebedje te doen. Ik help met het ronddelen van het eten. Als iedereen aan het eten is ga ik in de stad zelf ook wat eten. Ik heb ook even tijd nodig om alle indrukken van die voormiddag even te laten bezinken. Het is onvoorstelbaar hoeveel handen ik schud vooraleer de hogar te verlaten. Mijn aanwezigheid wordt echt wel geapprecieerd, en dat doet deugd.

Maandagnamiddag werk ik van drie tot zes, en daarna ga ik onmiddellijk naar huis, om van half zeven tot de volgende ochtend acht uur te slapen. Mijn eerste volledige werkdag was best vermoeiend.

Op dinsdagvoormiddag heb ik rekeningoefeningen gemaakt met een van de jongens, vermenigvuldigingen en delingen, ook nooit gedacht dat ik dat ooit nog eens zou doen. De kinderen zijn wel heel blij met de aandacht die ze van de vrijwilligers krijgen. Ze weten ook al allemaal dat ik donderdag verjaar en ze zijn alvast heel enthousiast. Ik heb samen met hen twee uur schooltaken gemaakt, dan heb ik hen gewoon wat gezelschap gehouden. Om een vraag van mama te beantwoorden : ik houd me met een jongen tegelijk bezig, tot zijn taak is afgemaakt, daarna kan ik me bezig houden met een andere. Zo heeft er tenminste eentje een volledige huistaak gemaakt. Het valt trouwens niet altijd mee je te concentreren op schoolwerk met een bende joelende jongens om je heen. Soms zijn ze geconcentreerd aan het werken, maar ze kunnen eveneens vechtend of spelend achter mekaar aanzitten in de studiezaal.

Als ik zo met de kinderen bezig ben merk ik heel duidelijk dat er behoorlijk wat pientere ventjes tussen zitten. Ik vraag me af of, als we er met ons twee (Fiona en ik) niet zouden zijn, er iemand anders zou zijn om zich met de kinderen hun schoolwerk bezig te houden. Al bij al moet ik toch zeggen dat het leergierige jongens zijn die maar al te graag dat beetje aandacht krijgen dat hen meestal totaal ontbreekt. Ik ben vanmiddag bij hen blijven eten en dat vonden ze geweldig. Ze zijn me ook een voor een komen bedanken en hun bedankjes komen echt wel recht uit hun hart. De twee jongens die me super enthousiast vroegen om aan hun tafel te komen zitten worden omwille van hun enthousiasme wel gestraft en moeten buiten eten ... Een tijdje voor het middagmaal kregen ze een broodje en dan spurtten ze allemaal als hongerige varkentjes om in de rij te gaan staan om een broodje te krijgen. Een van de begeleidsters zei me trouwens dat de kinderen vaak hongerig zijn. Wat wil je, de meesten onder hen zitten allemaal in hun volle groei.

In de namiddag geef ik aan een van de jongens franse les, een andere vraagt hulp voor fysica maar dat lukt me echt niet.

Na het werk en na een verkwikkende douche heb ik nog de nodige energie om even de stad in te trekken, om een hapje te eten en een Mojito te gaan drinken.

Tot zover mijn twee eerste werkdagen,

Hasta pronto,

Patrick