een ezel op zonne-energie

Beste mensen,

Misschien denken jullie wel, wat voor een vreemde titel heeft hij nu aan zijn verhaal gegeven ? Hij zal toch geen last hebben van hoogteziekte ? Nee, gelukkig heb ik geen last van hoogteziekte, hoewel ik boven in de bergen de eerste nacht serieuze hoofdpijn heb gehad. Nee, ik wou gewoon een originele en toepasselijke titel voor het verslag van mijn trekking in de bergen. Eerst had ik 'mijn hoofd in de wolken' in gedachten, maar uiteindelijk leek de titel 'een ezel op zonne-energie' leuker. Vanwaar die titel ? Dat kunnen jullie verder lezen.

Ik ben ondertussen dus terug beneden in Soreata, en als jullie me vragen 'Was het mooi ?' of 'Was er veel te zien ?' moet ik antwoorden 'Waarschijnlijk wel, ik heb er niet veel van gezien.' Ik kan wel zeggen dat er heel veel mist was en wolken, dat ik stevig gestapt heb, de eerste dag 1000 m. omhoog, grotendeels door de regen, de tweede dag 1000 m. omhoog tot bijna op 5000 m., en terug omlaag naar onze kampeerplaats, en vandaag terug bijna 1000 m. omlaag.

Tot aan de laguna glacial zijn we uiteindelijk niet geraakt. (misschien een teken dat ik nog eens moet terugkomen op een ander en vooral een beter moment ? ) Toen we gisteren om 11 u: nog 200 m. moesten stijgen hebben Ignacio (de gids) en ik de enige juiste beslissing genomen, terug naar beneden. We zaten volledig in de mist en in de wolken, we konden niets van de omgeving zien, we zaten veel achter op ons schema, en als we al aan de laguna zouden geraken zouden we er toch niets van zien. Dan was de beslissing rap genomen. Bovendien waren er stukken bij waarbij je grote en gladde rotspartijen moest oversteken zonder dat je je ergens aan kon vasthouden, en als je dan weet dat die rotsen vochtig waren van de mist dan had ik echt geen zin om daar op grote hoogte evenwichtskunsten te gaan uithalen. Jullie zullen je misschien afvragen hoe het komt dat we achter zaten op ons schema ? Dan moet je maar eens met mijn schoonbroer gaan praten, die heeft ervaring met een Patrick die niet omhoog geraakt. Er was dus geen zon gisteren, het was kil en vochtig, en dan geraak ik met de beste wil van de wereld echt niet vooruit. Ik ben dan zoals een ezel die blijft stilstaan en die je met geen stok vooruit krijgt. (Nu begrijp ik waarom ik ezels altijd al zo'n sympathieke beesten gevonden heb.) Ik was gisteren dus echt een ezeltje dat niet vooruit wilde. En ik begreep ook waarom, ik hou er absoluut niet van om in de bergen te wandelen als het vochtig of mistig weer is of als het regent, ik heb zon nodig om vooruit en omhoog te geraken, vandaar dus de titel van dit verhaal ; ' een ezel op zonne-energie' . Dus ja, toen we gisteren bijna op 5.000 m. hoogte zaten hebben we besloten om terug naar beneden te keren, en ik denk dat er onder jullie enkelen zijn die blij zullen zijn dat ik die beslissing heb genomen.

Eigenlijk ben ik boos op het reisbureau, en ik ga hen dat ook laten weten als ik terug ben in België. Ik heb hen trouwens nog enkele andere dingen te melden waar ik niet zo tevreden over ben, maar dat zullen jullie morgen of overmorgen kunnen lezen in een kritisch verslag over de toeristische industrie in Bolivia. Ik wilde het verhaal al langer schrijven maar blijkbaar was het nog niet klaar voor publicatie. Tijdens de wandeltochten in de bergen heb ik een heleboel gedachten eens op een rijtje kunnen zetten - er was toch niet veel anders te doen buiten stappen, ik moest niet rondkijken want er was toch niets te zien en al evenmin iets te fotograferen - en jullie zullen het wel kunnen lezen. Er borrelden de voorbije weken trouwens nog een heleboel andere gedachten door mijn hoofd die ik in de bergen op een rijtje heb kunnen zetten. Waarom ben ik eigenlijk boos op het reisbureau, ik heb immers toch zelf deze trekking naar Sorata geboekt ? Ik wist dat het niet het ideale seizoen is om in de bergen te gaan wandelen. Ik had op voorhand al gelezen dat Sorata een ideale uitvalbasis is voor trekkings in de bergen en dat de laguna glacial echt heel mooi is. Mijn gids vertelde me nu dat Sorata in de Yungas ligt en dat het eind november echt geen goed idee is om in de Yungas te gaan wandelen. Ik had nochtans uitdrukkelijk gevraagd aan het reisbureau of het mogelijk was om eind november die toer te doen en ze hadden me gegarandeerd dat er geen enkel probleem was. De gids zei me dat je op dit moment van het jaar echt best wegblijft uit de Yungas maar dat je nu wel perfect heel mooie trekkings kan maken in de Altiplano rond La Paz, waar je veel lagunas en llamas kan zien, en waar het wel goed weer is. Waarom heeft het reisbureau me dat dan niet gezegd, waarom hebben ze me niet gezegd Patrick, je kan in deze tijd van het jaar beter niet naar de Yungas gaan maar naar de altiplano ? Ik heb natuurlijk gevraagd om in Sorata te gaan trekken, maar zij hadden me toch wel kunnen vertellen dat dit niet zo'n goed idee was en me aanraden om elders te gaan trekken ? Nee, dat doen ze dus niet. Ze verkopen gewoon hun reis, en voor hen is de kous af. Ik vind allesbehalve een goede service, en dat zal ik hen ook wel laten weten. De gids zei me dat dit komt omdat ze reizen verkopen in gebieden die ze gewoon niet kennen, Als ik nog eens terugkom naar Bolivia weet ik het wel, ik ga gewoon naar plaatsen waar ik naartoe wil gaan en regel daar terplekke wel iets. Daarover verder in mijn verhaal morgen.

Nu is het etenstijd. Morgen vertrek ik naar La Paz, en daarna ga ik naar Santa Cruz en Samaipata en daar zal het in elk geval tropisch warm zijn, da's eens iets anders dan allemaal vochtige spullen in een klamme tent.

Hasta la proxima,

Patrick

relaxen in Sorata

Hallo,

Tegen de middag was ik vandaag in Sorata, een klein stadje aan de voet van het hooggebergte, dat vanaf morgen op me wacht. Tijdens de rit naar Sorata hadden we een prachtig zicht op de Cordillera Real de los Andes, een prachtige bergketen met een aantal toppen boven de 6.000 m. Ik logeer hier in Sorata in een ecolodge, met een prachtige tuin met een klein zwembadje, hangmatten, ligzetels. Ik heb er een relax namiddag van gemaakt, wat gelezen in de tuin, genoten van de zon en het zwembad. Hoewel de bergtoppen in de wolken zitten is het hier prachtig zonnig en zomers weer, zalig gewoon. Na enkele uurtjes relaxen heb ik een stevige wandeling gemaakt naar het stadje, om nog wat inkopen te doen voor morgen en om er alvast wat in te komen. Ik zal de enige wandelaar zijn, samen met de gids. De wandeling die ik ga maken naar de laguna glacial is niet zo heel populair, en het is ook toeristisch laagseizoen, vandaar. De tocht begint morgen en duurt vier dagen, de komende dagen zullen juliie dus niet veel te lezen krijgen uit Bolivia.

Ik ging ook nog reageren op enkele van jullie persoonlijke reacties.

Marie-Jeanne, wens Frieda alle sterkte toe en geef haar een heel dikke knuffel van mij.

Kathleen, neem voldoende rust zodat je binnen enkele maanden kan bevallen van een kerngezond kindje, het Boliviaanse kostuumpje dat ik gekocht heb is alvast met de post in Mechelen aangekomen.

Paule, sorry, maar ik had niet door dat je het voor te lachen had geschreven. Ik was al vrij moe toen ik je berichtje las en had het niet door. Ik vond het inderdaad nogal streng geschreven, maar nu is het duidelijk. Het was uiteindelijk best een grappig misverstand.

Vera, spijtig dat ik niet wist dat je op zoek was naar een baret. Ik heb de mijne voor maar omgerekend 3.5 euro gekocht, rechtstreeks in de fabriek in Sucre. Vermits ik nu niet meer in sucre kom is de kans vrees ik klein dat ik er nog een kan vinden, maar ik zal alvast eens rondkijken in La Paz en Santa Cruz. Geef je maat ook maar door, ik heb voor mezelf een 58 gekocht, maar ik denk dat je hoofd daar gaat in verzuipen.

Willy, het is dan misschien een once in a lifetime ervaring, maar voor mij is ze best voor herhaling vatbaar.

Else, zou je nu graag een trui hebben, en zo ja, een suggestie van kleur, motief,

Tante Jeannine, ik ben blij dat Parrain Raymond blij zal zijn met de cactusjes. In elke plaats waar ik aankom pak ik ze uit om ze toch wat licht en lucht te geven. Als Parrain Raymond alvast enkele verzorgingstips heeft zijn die welkom. Ik hoop ook dat ik er probleemloos mee door de Amerikaanse douane geraak, want ik ken de voorschriften niet zo goed, maar dat zijn zorgen voor later.

Om te antwoorden op je vraag of ik hier niet zou willen wonen: Hier wonen zie ik op dit moment niet zo zitten, wie weet later als ik gepensioneerd ben. In Sucre is het meestal goed weer en het leven is er goedkoop. Nog eens teruggaan naar de jongens, dat sluit ik zeker niet uit, In combinatie met een reis naar andere mooie plekjes in Bolivia of naar Patagonia denk ik niet dat ik nee zou zeggen, maar dat is nu alvast niet aan de orde.

Michael, zoals overal lopen er hier mooie en minder mooie mannen en vrouwen rond. In de steden dragen de vrouwen veel minder de traditionele klederdracht (hoed, poncho) maar kleden ze zich vel meer zoals bij ons. Hier in Sorata lopen er wel veel traditioneel geklede vrouwen rond. De vrouwelijke vrijgezellen zijn wel zeer geïnteresseerd in buitenlandse mannen. In Potosi had ik een heel charmante vrouwelijke gids die nog bij haar ouders woonde, in afwachting dat ze zou trouwen, en die wel geïnteresseerd was in mijn priveleven en die me ook vroeg of ik het niet zou zien zitten om in Potosi te wonen maar ik ben daar maar niet te diep op ingegaan...

Ik ga hier nu afsluiten, dan kan ik vandaag eindelijk de postkaartjes schrijven waar ik al meer dan een maand mee rondloop.

Hasta luego,

Patrick

een tussenstop in La Paz

Beste virtuele reisgenoten,

Ik blijf vannacht een nachtje in La Paz slapen, als tussenetappe tussen de pampas en het hooggebergte dat er staat aan te komen. (Het klinkt bijna als een verslag van de ronde van Bolivia, wat het ook wel een beetje is) Bedankt voor al jullie reacties, dat is altijd wel leuk. Ik probeer jullie morgen te antwoorden op jullie vragen, vandaag zal het niet lukken. Ik ben heel moe, ben om vijf uur opgestaan om naar de prachtige zonsopgang te gaan zien, en vooral de tropische warmte in de pampas heeft me vermoeid. Het was voor mij vandaageen boot - auto -viegtuig dag, dat is eens iets anders dan een trein -tram - bus dag, alleen iets minder milieuvriendelijk vrees ik.

Ik ben net terug van een restaurant waar ik heel lekker gegeten heb. Er stond o.m. krokodil op het menu, maar nu ik gezien heb wat voor een prachtige beesten dat zijn heb ik toch maar vegetarisch gegeten.

Rurrenabaque heeft ook al zijn verwachtingen ingelost, vooral dan wat de fauna betreft. Op donderdag zijn we met een groep van zes mensen (een koppel Zuid Afrikanen, een Nederlandse, een Canadese, een Fransman en ikzelf) met een jeep van Rurrenabaque naar Santa Ros gereden, een vier uur durende tocht over stoffige wegen. Daarna zijn we overgestapt in een boot om de rivier af te varen richting onze lodge. Onderweg werden we al echt verwend, we zagen witte kaaimannen. schildpadden, allerschattigste aapjes, capibaras (als je wil weten hoe die eruitzien moet je het maar eens opzoeken op internet, maar volgens mij trekken ze nog het meest op een grote wombat. Mijn zus zou ze wel schattig vinden.), allerlei soorten vogels van groot tot klein, het was echt heel spectaculair. De kaaimannen en de schildpadden lagen te zonnen. De schildpadden lagen vaak op een rijtje te zonnen maar als we voorbijvoeren doken ze meestal een voor een het water in. De kaaimannen lagen te zonnen met hun mond open, ze doen dat blijkbaar altijd om zoveel mogelijk zon binnen te krijgen. Wisten jullie trouwens dat krokodillen en kaaimannen geen tong hebben en hun prooi in een keer binnenschrokken. Onderweg zagen we ook in een flits enkele roze dolfijnen en dat was het teken voor enkelen onder ons (waaronder ik) om een duik in het water te riskeren. Onze gids had ons verzekerd dat het geen kwaad kon, we moesten in het midden van de rivier zwemmen en de kaaimannen zaten aan de kant, en daarenboven zouden witte kaaimannen geen mensen aanvallen. Toen we vlak nadat de gids dat gezegd had een kaaiman parmantig de rivier zagen oversteken waren we er ineens niet meer zo scheutig op maar uiteindelijk hebben we toch een plons gewaagd. Eenmaal in het water hebben we de dolfijn nog wel even gezien maar echt zwemmen met dolfijnen was het toch niet. Blijkbaar stond de rivier te hoog en bij hoog water zijn er niet zoveel dolfijnen. Vanmorgen hebben we nog een zoektocht gedaan naar dolfijnen en hebben we er een stuk of twee gezien maar niemand had zin om te zwemmen. Ik kwam wel twee vlamingen tegen die blijkbaar wel met een heel aantal dolfijnen gezwommen hadden vanmorgen, tja, we zullen niet op de juiste plek geweest zijn zeker. Je hoort mij in elk geval niet klagen, we hebben immers zoveel andere dieren te zien gekregen. In het seizoen dat er veel dolfijnen zijn zijn er dan weer geen capibaras dus eigenlijk zou je in elk seizoen eens de pampas moeten intrekken. Muggen kwamen we ook in grote getale tegen. Ik heb twee flesjes muggenspray leeggespoten op drie dagen. Een van de eigenschappen van die muggenspray is dat het kleurstof oplost, dus de etiketten van onze flessen water begonnen af te geven op onze huid en onze kleren, zodat we op den duur allemaal met blauwe vlekken rondliepen. Eenmaal aangekomen in de lodge - een ecolodge - nodigden de hangmatten en de tropische vochtige hitte ons uit tot een siesta. Na het genieten van de zonsondergang en het avondmaal voerenwe terug de rivier op om te genieten van de nachtelijke geluiden en van de ogen van de kaaimannen. Het was best een spectaculair zicht, het enige wat je op de rivier zag waren de ogen van de kaaimannen die reflecteerden in de lichten van onze zaklampen en de flitsen van de cameras.

Na een overheerlijk ontbijt op vrijdagochtend gingen we op stap door de pampa (een soort savanne) op zoek naar een anaconda, de grootste slang ter wereld. We moesten onze laarzen aantrekken om door de pampa te waden en mijn laarzen bleken allebei zo lek als een zeef, zodat er zich binnen de kortste keren twee klotsende plassen hadden gevormd in mijn botten, Uiteindelijk bleek dat niet zo erg, want we moesten twee keer een rivier oversteken waarbij we tot op kniehoogte door het water moesten zodat het water ook langs boven binnenkwam. Mijn broek zag er echt niet uit, vol met vlekken van aarde, modder, slijk, inkt van de flessen water. Ze was al vuil van in Uyuni maar nu is het plaatje compleet. Als je je dan bedenkt dat ik twee lange broeken bij heb, waarvan er een dus vuil en smerig is en van de andere een zak afgescheurd en een gat in vanachter moet ik hier misschien nog naar de broekenwinkel gaan... Dat van dat gat in die broek is een ander verhaal dat jullie nog tegoed hebben. Uiteindelijk heeft een Vlaming in een ander groepje een anaconda ontdekt en konden we ons er allemaal aan vergapen. Het was best een indrukwekkend beest, zo´n 2,5 m. lang. Een cobra hebben we niet tegengekomen, maar vermits ik het helemaal niet zo heb met slangen vond ik dat niet zo erg. We kwmen wel een wijfjes zwarte kaaiman tegen, zo´n 3 meter lang en best wel indrukwekkend. Zwarte kaaimannen durven trouwens wel aanvallen en volgens de gids had het wijfje een nest in de buurt van waar we stonden dus echt heel dichtbij zijn we toch maar niet gekomen. Enfin, het was best een leuke wandeltocht door de pampa, maar na de wandeling viel ik omver van de slaap. Vooral de hitte en de vochtigheid waren zeer vermoeiend. De hangmatten na het middagmaal waren dan ook welkom.

Na de siesta gingen we pirañas vissen, of liever voederen. Uiteindelijk is alleen de gids er in geslaagd een piraña boven te halen. De rest van de groep haalde enkel katvissen of sardientjes boven. Ik had zelf een keer beet maar toen die vis daar zo aan mijn haak hing te bungelen gaf ik lijn gauw aan de gids, want ik zag het helemaal niet zitten die vis er af te halen. Het werd de meesten van de groep trouwens snel duidelijk dat vissen nooit onze favoriete hobby zou worden. Die pirañas moeten trouwens wel verdomd slimme vissen zijn want het aas aan onze haakjes (nee nee, geen vieze levende wormen maar gewoon brokjes rudsvlees) werd mooi afgeknabbeld en was geregeld verdwenen, maar aan de haak blijven hangen, vergeet het maar. Jullie zullen dus wel begrepen hebben dat het vissen niet het hoogtepunt van deze reis was. Nadien hebben we nog genoten van een prachtige zonsondergang.

Hoe mijn dag vandaag eruit zag heb ik jullie hierboven al geschreven. Toen we na de zonsopgang terug op de lodge kwamen waren we heel erg onder de indruk van het heel diepe gebrul van een vrij grote aap. Vlak naast de lodge werden de etensresten gestort, en daar was het een drukte van jewelste van aapjes die de meest wonderlijke turnoefeningen uitvoerden, zwarte gieren die op uitkijk zaten, en twee andere soorten zoogdieren waarvan ik de naam eens moet opzoeken.

Ik zie dat het hier ondertussen al tien uur is dus bijna tijd om te gaan slapen, om me goed voor te bereiden op het volgende hoogtepunt, zeker het letterlijke hoogtepunt. Er staat me vanaf zondag een trektocht naar de laguna glaciar te wachten, op 5200 m. hoogte. Ik kan dat hier gerust schrijven nu mijn schoonbroer blijkbaar toch niet jaloers is ... De eerste wandeldag gaat het van 2700 m. naar 4.700 m., en de dag daarop van 4.700 naar 5.200 m. Uitrusten zal er vanaf maandag dus niet meer bij zijn, reden te meer om morgen van een rustdag te profiteren, alvorens het hooggebergte aan te vallen. Ik hoop trouwens dat ik mijn lichaam niet te hard op de proef stel met al die hoogteverschillen. In Uyuni was het hoogtepunt 5000 m., gisteren zat ik op 280 m. hoogte, nu op 3.700 m., morgen op 2.700 m. om dan te voet naar 5.200 m. te gaan. Ik zal jullie laten weten hoe mijn lichaam op dit alles reageert, nu is het tijd om te gaan slapen, iets wat jullie waarschijnlijk al aan het doen zijn.

Hasta la proxima,

Patrick

een andere wereld

Hallo,

Even een kort berichtje om jullie te laten weten dat ik veilig geland ben. Het was echt een spectaculaire vlucht, in een vliegtuigje waar maar 20 passagiers inkunnen en waar je inderdaad in de cabine kon binnenkijken. Het vliegtuig schokte ook best hevig, precies of je op de kermis zat. Het was ook spectaculair, want we vlogen over of liever door het andesgebergte. Sommige bergtoppen staken gewoon boven ons vliegtuig uit, ja het waseen bijzonder vluchtje. De luchthaven van Rurenabaque is ook geweldig, er is wel een landingsbaan, maar uiteindelijk komt het vliegtuig gewoon op een zanderig wegje tussen het gras tot stilstand, een unieke ervaring. De luchthaven zelf is niet meer dan gewoon een barak. Een busje bracht me tot aan mijn hotel, met een zalige tuin, veel groen, hangmatten. In Rurenabaque zelf is er niet zo veel te zien. Het stikt hier van de touragentschappen die tours in de jungle en in de pampas aanbieden. Ik trek morgen voor drie dagen de pampas in, op zoek naar de lokale flora en fauna, en hopelijk kom ik iets anders tegen dan alleen maar muggen. Ik voel het nu al jeuken. Er is hier al chance wel geen malariagevaar, maar ik zal mijn insectenspray toch maar meenemen. Het hoogtepunt van de tocht zou een zwempartijtje met roze dolfijnen moeten zijn, ik hoop dat de dolfijnen ook van de partij zullen zijn !

Dat is het hier ondertussen zo wat, ik ga op zoek naar wat eten en een fruitcocktail. De twee volgende dagen moeten jullie van mij geen verder nieuws verwachten, want ik denk niet dat ze in de pampas internet hebben.

hasta la proxima,

Patrick

op reis - vervolg

Ik heb jullie ondertussen nu wel al geschreven over de driedaagse in de Salar de Uyuni, ik vertelde jullie nog niets over mijn laatste zaterdag in Sucre. Die zaterdagochtend was een rustige ochtend. Ik ging die zaterdag afscheid nemen van de jongens - uiteindelijk was het maar een voorlopig afscheid maar daarover verder meer - en ik wilde hen toch een klein afscheidscadeauje geven. Ik kocht hen op de markt enkele ballen en een vier op een rij spel. Verder heb ik die voormiddag twee kleine maar heel mooie musea bezocht, het museum van het masker en een museum voor moderne kunst. Het waren twee musea die niet in mijn lonely planet stonden, volgens mij volledig ten onrechte, ik vond het echt pareltjes. Ik was vooral blij te merken dat er in een ontwikkelingsland als Bolivia tochook wat ruimte is voor moderne en hedendaagse kunst. Het zou pas echt erg gesteld zijn als er geen ruimte was voor kunstenaars.

Tegen de middag was ik op de Hogar, ik heb met de jongens gegeten en benheel de namiddag met hen bezig geweest met volleybal en voetbal. Ik genoot ervan dat ze zo enthousiast waren met de cadeautjes die ik hen gekocht had.

Voor Ernesto, die me nauw aan het hart lag en die me enkele dagen tevoren had proberen wijs te maken dat hij de dag nadien verjaarde, kocht ik een mooie verjaardagskaart, omdat hij de dag nadien wel degelijk verjaarde. Hij was er blij mee en ging de kaart dadelijk opbergen in zijn kastje. Ik vraag me af hoeveel verjaaardagskaarten Ernesto in zijn leven al zal gehad hebben ...

In de loop van de namiddag gingen heel wat kinderen naar huis, velen kwamen niet echt speciaal afscheid nemen, misschien was het moeilijk voor hen ? Ik blijf wat hangen en geraak precies moeilijk weg. Bij het avondeten zijn er nog ca. 30 jongens. Ik moet een klein toespraakje houden en krijg applaus. Nadien neem ik nog individueel afscheid van dejongens, van de ene gaat dat al beter dan van de andere. Vooral de kleine Johnny weent bijna, en ik ook trouwens. Als ik de deur dichttrok ging ik een hapje eten in mijn stamcafe en ondertussen speelde het liedje van Clouseau afscheid van een vriend door mijn hoofd. Ja, ik liet er toch wel wat vriendjes achter.

De foto's die ik op de hogar heb genomen heb ik ginder ook op de computer gezet. - jullie zullen nog wat geduld moeten hebben - . Bij het bekijken van de foto's vertelt Nelly, een van de personeelsleden, me de achtergrondverhalen van enkele van de jongens. Alcoholische papa's die hun kinderen slaan, zodat de kinderen niet thuis kunnen overnachten, overleden moeders, een kinderen dat geboren isnadat de moeder verkracht werd, en waarbij die dan aan haar zoon vertelt dat hij enkel het gevolg is van het samensmelten van een eicel en een zaadcel, en dat hij zeker niet gewenst was .... Je weet natuurlijk dat alle jongens een problematische achtergrond hebben, maar als je de individuele verhalen hoort komt er toch een krop in mijn keel en moet ik moeite doen om toch geen traan weg te pinken.

Als de jongens me bij het weggaan vragen waarom ik niet terug kom sta ik ook even met mijn mond vol tanden.

Een van de dingen die me de laatste weken ook heel erg is opgevallen en bijgebleven is dat de jongens op geen enkele plaats - op de douche en het toilet na - ook maar enige privacy hebben. Voor jonge mensen in volle ontwikkeling kan dit toch ook niet bevorderlijk zijn.

Op zondag ging ik wandelen, van maandag tot woensdag deed ik een driedaagse wandeltocht en woensdagnamiddag was ik terug in Sucre. Ik heb die namiddag mijn reis verder georganiseerd, cactusjes gekocht waarvan ik hoop dat ze de reis zullen overleven, mijn kleren laten wassen. Blijkbaar is het in Boliva mogelijk om omdrie uur je vuile was in de wasserij binnen te brengen en om hem om vijf voor acht proprer en wel terug te hebben. Lang leve Bolivia. Die avond had ik een vrije avond, en wat doet een mens zoal op zijn vrije avond ? Precies, zijn vrienden bezoeken. Het was een hartelijk weerzien: De meesten waren al in pyama, allemaal dezelfde pyama, gekregen van een Spaanse sponsor. De Hogar wordt voornamelijk financieel gesteund vanuit de Canarische eilanden, vandaar de naam Hogar Mallorca. Ze zijn spelletjes aan het spelen als ik aankom. Ze vechten blijkbaar bijna om met de vier op een rij te spelen die ik voor hen gekocht heb, en daar ben ik heel blij om. Het is aandoenlijk om hen daar allemaal te zien zitten spelen. Ik blijf tot ze naar bed gaan, maar door mijn aanwezigheid zijn ze nogal opgewonden en geraken ze moeilijk in hun bed. Het is in elk geval heel fijn ze allemaal terug te zien en ik stel me de vraag of ze de andere dagen wel braaf in hun bed kruipen. Ik heb er mijn sterke twijfels over. Natuurlijk krijg ik ook terug de vraag om te blijven en om niet te vertrekken. Ze willen allemaal ook nog eens over mijn hoofd wrijven. Een aantal van de jongens heeft hun haar trouwens heel kort laten scheren, omdat ze er blijkbaar zoals ik wilden uitzien ...

Ik heb een beetje schrik dat ik door mijn bezoek misschien verwachtingen bij de jongens heb geschapen, maar Nelly, een van de personeelsleden, zegt me dat ze gewoon gelukkig zijn dat ik er ben. Ik heb blijkbaar een grote indruk achtergelaten.

Gisterenavond was ik terug in Sucre en ben ik ook nog bij hen op bezoek geweest. Bleek dat Nelly, waarmee ik erg graag samenwerkte en die me constant vroeg om niet weg te gaan, er sinds de dag voordien niet meer werkte. Dat was toch even schrikken. Ik vond het erg voor de jongens. Blijkbaar vond Nelly de combinatie van werken tot half elf 's avonds en de opvoeding van twee kinderen niet meer te combineren. Er is weinig continuiteit van personeel, vooral voor de avonduren, en voor de jongens is dat natuurlijk ook geen goede zaak. De Hogar heeft volgens mij echt wel nood aan een goede coördinator maar daar is uiteraar geen geld voor. De lonen van de personeelsleden liggen blijkbaar ook erg laag. Ik had aan Nelly een schrift gegeven met de vraag dat de jongens daar iets voor mij zouden inschrijven, Nelly had me gevraagd haar een week extra te geven, dus ging ik het gisteren ophalen, in de hoop dat de jongens er iets zouden in geschreven hebben. Het schrift was niet te vinden. Ik vind het wel spijtig dat Nelly, met wie ik heel goed samenwerkte, uiteindelijk niet heel eerlijk met mij is geweest, maar ik begrijp het wel. Gisterenavond heb ik genoten van de aanwezigheid van de jongens, heb 4 op een rij met hen gespeeld, heb ze mee in bed gestopt en al hun voeten met talkpoeder bestrooid, een dagelijks ritueel.

Nadien ben ik een Mojito gaan drinken in mijn stamcafe en kreeg er als afscheid nog een van het huis aangeboden.

Vanmorgen ben ik nog even op de Hogar langsgeweest om afschei te nemen van Aurelio, de vrjwilliger waar ik toch enkele weken mee heb samengewerkt. In afwachting van dat hij er is help ik een van de jongens nog met zijn franse huistaak, maar de franse zinnen die hij van het bord heeft overgeschreven staan vol fouten. Foutloos iets van het bord copiëren is blijkbaar niet hun specialiteit. Ondertussen duikt mijn schrift op maar niemand heeft er iets ingeschreven. Plots neemt de oudere broer van Ernesto en Jaime toch het initiatief en uiteindelijk schrijven er toch een aantal jongens iets in mijn schrift. Het zijn echt wel heel persoonlijke bedankingen : een jongen die me bedankt voor de hulp bij zijn taak van psychologie, Ernesto bedankt me voor zijn verjaardagskaart, Jorge - die op 14 oktober verjaart - bedankt me voor de leuke verjaardag die ik hem gaf. Het is fijnom van een aantal jongens zo'n persoonlijke boodschap tekrijgen. Daarna is het tijd voor nog wat afscheidsknuffels en afscheidskussen en dan trek ik de deur van Hogar Mallorca echt wel achter me dicht.

Ondertussen is het bijna drie uur, om vier uur vertrekt mijn vliegtuig, tijd dus om te stoppen met schrijven en in te checken.

Hasta luego,

Patrick

op reis

Hallo beste mensen in het kletsnatte België, als ik het nieuws mag geloven.

Ik schrijf dit verhaal hier vanop de zelfde plaats waar ik mijn eerste verhaal schreef, de luchthaven van La Paz. Ik heb Sucre vanmorgen definitief achter me gelaten, en heb om 11 uur het vliegtuig naar La Paz genomen. Alles is goed verlopen, maar ik had toch een beetje stress om op tijd te zijn, de juiste documenten bij me te hebben, tja, ik heb nu geen reisleider bij me die al die dingen voor me regelt, maar het reisbureau heeft de dingen ook wel heel goed geregeld. Ik zit hier dus in het zonnige La Paz te wachten op een vliegtuig dat me om 16 uur naar Rurenabaque zal vliegen. Het schijnt een geweldige ervaring te zijn die vlucht. Een toestel van 20 personen, waar je in de cockpit kan binnenkijken en dat vlak boven de bergen vliegt. Ik ben benieuwd. Ik ben ook benieuwd naar het landschap waarin ik zal terechtkomen, want het zal dag en nacht verschil zijn met Sucre en La Paz. Rurenabaque ligt in het amazonewoud, en vanaf morgen ga ik de pampas verkennen, maar daarover later meer. De geïntereseerde lezers kunnen altijd eens googelen op Rurenabaque.

Nu heb ik Sucre definitief achter me gelaten, voorlopig althans, want wie weet keer ik ooit terug naar mijn vrienden in Hogar Mallorca.

Eerst wil ik even reageren op de laatste reactie van Paule. Ik kan me niet herinneren dat ik geschreven heb dat ik de jongens geholpen heb om de meisjes te verjagen. Toen ik bij de schuifaf aankwam kon ikalleen maar vaststellen dat ze dat gedaan hadden, ik heb hen daar niet bij geholpen. Als je dat dacht ken je me toch niet zo goed hoor Paule. Het verbaast me wel niet hoor dat ze tegenover meisjes zo'n gedrag vertonen. Hoe kunnen ze nu in godsnaam een normale manier van omgaan met meisjes en vrouwen ontwikkelen als hun moeder niet voor hen kan zorgen, als ze niet samenleven met hun zusjes, als ze in een niet gemengde jongensschool zitten en voor de rest in een tehuis met alleen maar jongens ? Om op de vraag van Paule of ik hen niets anders kan leren te antwoorden : ik probeerde hen respect voor elkaar, bij te brengen, hulpvaardigheid. Ik leerde hen het gebruik van de vuilnisbak, en verplichtte hen ertoe papiertjes die ze op de grond wierpen op te rapen en in de vuilnisbak te werpen, wat in Bolivia niet zo evident is.

Iets totaal anders nu, ik zit ondertussen dus op de luchthaven van La Paz. Gisterenochtend ben ik om 10 uur met de bus uit Uyuni vertrokken en om 18 u. gisterenavond was ik terug in Sucre. De busreis is goed meegevallen. Ik zat naast een Boliviaan op de bus en om het even wat ik hem aanbood, chips, koekjes, chocola, hij nam alles met de glimlach aan. Op zo'n lange busreis wordt er niet zo vaak gestopt, dus je moet je voorraad snoep en junkfood wel inslaan.

De driedaagse trip naar de Salar de Uyuni en de gekleurde laguna's overtrof al mijn verwachtingen. We begonnen onze trip - met zevenen plus de chauffeur in een jeep, twee Braziliaanse vrienden en een frans en een duits koppel - met een bezoek aan het treinkerkhof, da's eens iets anders dan een autokerkhof. Er staan allemaal afgedankte treinen bij elkaar. Het was alleen spijtig dat de toeristen overal opkropen en dat sommige treinen door toeristen beklad waren. Nadien een klein dorpje bezocht en nog wat soevenirs gekocht en dan naar de Salar. Gedurende heel deze trip reisden we door onbeschrijflijk mooie landschappen. Het waren een van de mooiste wonderen van de natuur die ik ooit gezien heb. Om te beginnen de Salar de Uyuni, een eindeloze zoutvlakte met een oppervlakte van een derde van België. Je kon er meer dan 100 km. verder kijken. Kan je je voorstellen dat je vanuit Mechelen de zee zou kunnen zien ? Lang leve de open ruimte. Daarna reden we de woestijn in en bezochten we een eiland in de woestijn begroeid met duizenden cactussen, indrukwekkend gewoon. Een cactus groeit per jaar 1 cm. en er waren cactussen bij van meer dan 10 meter die dus meer dan 1000 jaar oud waren. We hebben de eerste nacht overnacht in een hotel dat volledig uit zout was opgetrokken, met zouten tafels en stoelen, zouten bedden, dat was ook wel een unieke belevenis. De tweede dag bezochten we een nog niet zo lang geleden ontdekte grot, een stenen vulkanische boom, we zagen lamas en vicuñas - een soort lama - prachtig gekleurde lagunes met duizenden flamingo's: Het was echt een voorrecht om zo'n mooie natuurpracht te mogen bewonderen, zeker als je je er rekenschap van geeft dat heel veel Bolivianen deze natuurpracht nooit zullen kunnen zien. We zaten wel heel veel uren in de auto en hadden niet altijd veel tijd om al dat moois te bewonderenmaar het was echt de moeite. Telkens dachten we dat het het mooiste wel gezien hadden en dan kregen we wat later nog iets mooiers voorgeschoteld. Ik waande me soms echt wel op een andere planeet.

De laatste dag moesten we om vier uur die ochtend opstaan om in alle vroegte de geisers te zien. We zagen een heleboel naar zwavel stinkende en borrelende kraters, vol met broebelende lava. Ik denk dat het een beetje moet lijken op het landschap van Ijsland. Nadien, voor het ontbijt, hebben we ons gebaad in een kratermeer met water van ongeveer 30 graden, zalig gewoon. Na het ontbijt passeerden we nog enkele gekleurde lagunes en de vulkaan van Dali - zo genoemd omdat het landschap dat Dali op een van zijn schilderijen heeft geschilderd heel erg gelijkt op deze woestijn - en hadden we zicht op enkele majestueuze vulkanen. Daarna reden we door naar de grens met Chili om twee medereizigers af te zetten die van daaruit verder gingen reizen. Daarna begon een terugreis van bijna 8 uur.

aangekomen in Uyuni

Hallo,

Na een busreis vanbijna 6 uur over hobbelige en stoffige wegen ben ik ondertussen in Uyuni aanbeland, waar ik de volgende drie dagen zal rondtoeren. Ik kijk er naar uit, en hoop dat het gezelschap ook wat gaat meevallen, want het worden drie dagen met een gids met zes mensen in een auto. Het is hier echt wel een stadje dat leeft van het toerisme en waar volgens mij voor de restniet veel te zien is, maar dat zal ruimschoots gecompenseerd worden door al het natuurschoon dat ik ga te zien krijgen.

Vanmorgen heb ik in het gezelschap van mijn charmante gids verder de stad van Potosiverkend, waar ik om 12 uur de bus moest nemen.

Ik wil jullie graag nog wat vertellen over mijn laatste werkdagen in Hogar Mallorca en mijn afscheid van mijn Boliviaanse vriendjes.

De vrijwilligers, waarover ik al schreef dat ze eigenlijk gewoon kwamen als ze er zin in hadden, zijn vorige week niet meer opgedaagd, op een na die even een uurtje is geweest, en daarna ook niets meer van zich heeft laten horen. De jongens vroegen dan aan mij waar die andere vrijwilligers bleven en waarom ze niet meer terugkwamen. Wat kon ik daar op antwoorden ? Ik vond het in elk geval niet ernstig naar de jongens toe. Blijkbaar is Hogar Mallorca niet de enige die met dat probleem kampt. Ik praatte met een medewerkster van een andere organisatie, en die zei me dat zij ook vaak problemen hebben met hun vrijwilligers. In het begin zijn ze gemotiveerd, maar dan beginnen ze te feesten en uit te gaan, geraken ze niet meer uit hun bed en dagen ze niet meer op. Zo voelen de kinderen, die al zo vaak in de steek gelaten zijn door hun ouders, familie, zich ook nog eens door de vrijwilliger in de steek gelaten. Ik heb het daar echt moeilijk mee, mar ga er hier niet teveel over zagen.

Woensdag en donderdag waren vrij rustige werkdagen, maar ik kreeg hoe langer hoe meer vragen van zowel personeel als van de kinderen waarom ik toch niet gewoon een jaar bleef. Vooral enkele jongens bleven echt letterlijk aan mijn mouw trekken om toch maar niet weg te gaan. Vorige week kreeg ik ook enkele keren de sleutels van de Hogar, als het personeel weg moest. Zo was ik dinsdag een groot stuk van de namiddag alleen met de jongens, en had ik de verantwoordelijkheid vor de Hogar. Ik vond het wel fijn en voelde het aan als een eer dat ik die verantwoordelijkheid kreeg.

Woensdagnamiddag kreeg ik het voor het eerst echt op mijn heupen van de Bolivaanse mentaliteit van 'no te preoccupes' (maak je geen zorgen) Ik wilde een heel aantal dingen die ik hier kocht naar Belgi[e versturen. Ik was op de post al eens gaan vragen hoe dat juist in elkaar zat, en ik dacht dat ik toen verstaan had dat ik met mijn spullen gewoon naar daar moest komen, en dat zij dan zorgden voor het inpakken en het verzenden: Ik trok dus met goede moed naar het postkantoor met mijn twee zakken in de hoop dat ze dat op de post konden inpakken en verzenden. Daar aangekomen zei de loketbediende dat ik wel een doos nodig had, en dat zij geen dozen hadden. Ze verwees me naar een winkel aan de overkant van de straat maar daar hadden ze alleen maar kleine doosjes. Uiteindelijk kon een copycenter me een doos verkopen voor 1 Boliviano. Ik was blij dat ik een doos had, dus ik terug naar het postkantoor. Dan zei dezelfde mevrouw me dat ik ook inpakpapier en tape nodig had, dat ze dat ook niet had.. Had ze dat dan de eerste keer niet kunnen zeggen, dan had ik alles samen kunnen gaan kopen. Ze vertelde me waar ik papier kon vinden, maar natuurlijk hadden ze het daar niet. Ik dus op zoek naar een winkel waar ik het wel vond, en was al blij dat ik niet te lang had moeten zoeken. Toen ik dan terug op de post aankwam was er achter het loket niemand aanwezig, en ik voelde mijn bloeddruk al omhoog gaan. Het was ondertussen al half vier en ik begin normaal om drie uur te werken. Ik vond het vooral erg voor de jongens dat die mevrouw van de post van mijn tijd met de jongens aan het afnemen was. Toen ze uiteindelijk terug achter haar loket was zei ze me dat ik nu alles had, maar dat de doos nog moest ingepakt worden. Toen ontplofte ik bijna, en ik denk dat ze het aan mijn gezicht moet gezien hebben, want uiteindelijk heeft ze de doos toch maar zelf ingepakt. Achteraf gezien lijkt het misschien logisch dat je op voorhand zelf je pak inpakt en het klaar maakt voor verzending, maar dan had ze me dat maar van de eerste keer moeten zeggen. Ik was vooral pissig omdat ik zoveel tijd verloor tijdens mijn werktijd. Het is tot nu toe eigenlijk de enige keer geweest dat ik me aan de Boliviaanse ineffcientie heb geergerd. Ook hierover ga ik niet te lang zagen, aan mama wil ik alleen zeggen dat als de postbode komt met een groot aangetekend pak, dat zeker aan te nemen en me te laten weten als het aangekomen is.

Zowel op woensdag- als op donderdagavond viel ik echt bijna letterlijk omver van de slaap, het werk was toch wel intens en best vermoeiend.

Vorige week moesten twee jongens dezelfde taak van Engels maken, een woordenschatoefening. Allemaal goed en wel maar ik begrijp nog steeds niet waarom, als je de engelse namen van groenten wil leren, je eerst de plaatjes met die groenten op moet uitknippen, ze daarna in je schrift kleven, dan de tomaat rood kleuren en de sla groen, om dan uiteindelijk, als je daar dan meer dan twee uur mee bezig bent geweest, vijf minuutjes over te hebben voor de uiteindelijke woordenschatoefening. Er moeten toch efficientere manieren bestaan om engelse woordjes te leren. Als er mij een ding is opgevallen bij het helpen van de jongens met hun huiswerk is dat ze ongelooflijk veel moeten knippen, plakken, schilderen, tekenen, handwerken. En ze gaan dan al maar vier uur per dag naar school ... Ik stel me behoorlijk wat vragen bij het Boliviaanseschoolsysteem. Soms had ik de indruk dat knippen en plakken zowat het belangrijkste is dat er op school gebeurt. Zo had Gonzalo vorige week de volgende huistaak ; hij moest uit een krant vijf artikels knippen met lokaal nieuws, vijf artikels met nationaal nieuws en vijf met internationaal nieuws. Het moest allemaal uit kranten van de maand oktober komen, maar daar hadden ze er niet veel van. Als je dan vraagt waar ze aan kranten kunnen geraken horen ze het in Keulen donderen. Ik heb dan maar zelf het initiatief genomen om naar de talenschool te gaan en daar oude kranten te vragen. Uiteindelijk vond ik samen met Gonzalo de artikels die we nodig hadden, en die knipte hij dan uit en kleefde hij op papier. Gonzalo heeft echt zijn best gedaan, enm het zag er mooi uit, maar ik stelde me toch de vraag wat voor nut deze taak nu had. Hij moest de artikels immers niet gelezen hebben, ze gewoon categorie per categorie opkleven en dat aan de klas laten zien was voldoende. Zou je niet meer leren door een of twee artikels uit te kiezen en die inhoudelijk te bespreken, zeker als je weet dat Gonzalo 15 jaar is ? Ik probeerde er me niet teveel vragen bij te stellen en hem gewoon te helpen bij zijn opgelegde schooltaak.

Vrijdag wilde ik de jongens voor mijn laatste werkdag iets extra geven. In de voormiddag ben ik samen met een personeelslid met 20 jongens, en in de namiddag met 13 jongens naar de speeltuin in het park geweest. Ook dat was een heel speciale en leuke ervaring, zo met die hele troep de straat op. Op de plazza staat een groot standbeeld, waar ze allemaal binnen de kortste keren waren opgekropen voor een foto, en uiteindelijk ben ik er maar mee opgekropen. De jongens hebben zich goed geamuseerd in het park, en ik was blij dat ze zich eens konden uitleven. Op vrijdag moeten ze meestal geen huiswerk maken en kijken ze meestal gewoon naar een dvd. Ik was dan ook blij dat ze gingen ravotten in de speeltuin in plaats van dat ze voor de TV hingen. Op zich kijken ze niet te veel TV, dat valt best mee, maar ik vond het toch beter dat ze buiten gingen spelen. De jongens gaan niet zo vaak naar het park, maar dat is zonder vrijwilligers ook niet zo makkelijk te organiseren. We waren op stap met 20 jongens, dus heb je toch al twee begeleiders nodig, en als er dan ook nog jongens op de Hogar blijven moet je daar ook nog iemand hebben. Als je weet dat er tegelijkertijd maar twee personeelsleden is hetr duidelijk dat een uitje voor de jongens niet zo makkelijk te organiseren is. Ik was dan ook blij dat ik hen opmijn laatste werkdag dit uitstapje kon aanbieden.Degenen die s'avonds naar school gaan hadden trouwens geluk, zij konden in de voor- en in denamiddag meenaar het park.De jongens hebben zich echt geamuseerd en in het zweet gespeeld. Toen we naar huis gingen kwamen we voorbij een fonteinen daar staken ze bijna allemaal hun hoofd in om een beetje afkoeling te vinden. Uiteindelijk hebben ze zich allemaal eens goed kunnen uitleven, en dat was voor mij het belangrijkste. In de voormiddag hadden ze zelfs met hun twintig een grote glijbaan ingepalmd, en de groep meisjes die daar ook op aan het spelen was een grote schrik bezorgd, zodat ze de glijbaan voor hun alleen hadden. Ze hebben het niet zo met de meisjes, de jongens van de Hogar Mallorca.

Patrick

ondertussen in Potosi

Ja hoor, beste mensen, mijn reis is ondertussen echt begonnen en ik ben in Potosi aanbeland. Vandaag heb ik op mijn eentje de stad al wat verkend en deze namiddag ben ik (samen met een gids) de mijn ingetrokken. Een boeiende ervaring, maar da's voor een volgend verhaal. Ik had eigenlijk gehoopt om hier vandaag flink wat te kunnen schrijven en zo mijn achterstand weg te werken, maar toen ik op restaurant aan het eten eten was zagik daar Alan tegen, de gids met wie ik enkele weken geleden op weekend was. Ik kwam hem vanmiddag ook al tegen, maar had hem toen niet herkend in zijn mijnwerkersplunje. (Hij was ook aan het gidsen in de mijn en onderweg daar naartoe kwam ik hem tegen.) Zo zien jullie maar, niet enkel in Sucre kwam ik dagelijks bekenden tegen, ook hier in Potosi kom ik een bekende tegen. Het is dat het zo moest geweest zijn, want geraakten aan de praat en het werd een heel boeiend gesprek. Ondertussen kon ik wel niet verder werken aan mijn blog. Ik ben nu aan het internetten in het hotel waar ik een nacht verblijf, om morgenmiddag naar Uyuni te vertrekken, een van de hoogtepunten op mijn reis.

Als ik even terugkijk heb ik deze maand nog niets geschreven. Op zondag 31 oktober (dat lijkt ondertussen al zo lang geleden) heb ik er een rustige zondag van gemaakt. Ik ben de ochtend begonnen met een heerlijk vruchtensap in de mercado (ik denk dat ik de verse vruchtensappen heel erg ga missen in België), heb ontbeten, heb wat rondgeslenterd op de Mercado, ben naar het park gewandeld (en heb er een mini replica van de Eiffeltoren beklommen), ben op een terras gaan eten en ben daarna naar het kerkhof geweest, zoals het past met Allerheiligen. Het was er een drukte van jewelste, zowel buiten als binnen het kerkhof. Buiten waren er heel veel bloemenverkoopsters, maar ook allerlei andere standjes waar je van alles en nog wat kon kopen. Er waren ook heel veel eetstalletjes. Er was gewoon een markt ontstaan. Toen ik binnenging op het kerkhof vielen me direct de jongens met hun ladders op. De Bolivianen worden niet ondergronds begraven, maar de kisten worden bijgezet in een soort columbarium waar ze worden in geschoven, vijf lagen boven elkaar. De ruimte waarin de kist zicht bevind heeft ook een deurtje, dat uitgeeft op een soort nis, waarvan de nabestaanden de sleutel hebben. Zo kunnen ze in die nis vanalles en nog wat zetten om de overledene te gedenken. Zo zag ik onder meer de nis van het graf van een jongen waarin een colafles, autotjes en allerlei ander speelgoed stonden. Op Todos Santos (allerheiligen) gaan de naastbestaanden naar het kerkhof om het graf op te poetsen en om bloemen aan het graf te zetten. Als je dierbare in een van de bovenste lagen ligt kan je er van op de grond niet aan, en huren veel mensen dus een jongen (of soms een meisje) in om met zijn of haar ladder naar het graf te gaan, om het raampje van het graf op te poetsen en om de bloemen te verversen, en zo hebben de straatjongens toch ook weer wat inkomen. Het was wel boeiend om al die bedrijvigheid op het kerkhof bezig te zien.

De daaropvolgende maandag en dinsdag waren er heel weinig jongens op de hogar. De jongens gaan op zondag naar hun familie, en de meesten maakten er een verlengd weekend van, Op maandagochtend waren er maar vijf jongens aanwezig. Omdat er voor mij op dat moment weinig of niets te doen was heb ik die voormiddag het textielmuseum bezocht, waar ik het geluk had te kunnen aansluiten bij een franse groep toeristen met hun gids. Ik zag er ook een vrouw die daar ter plaatse aan het weven was en dat was best indrukwekkend. Maandagnamiddag was er al wat meer volk, nl: de jongens die teruggekomen waren van de school die ochtend, en heb ik me met hen bezig gehouden. In Bolivia wordt Allerheiligen niet op 1 maar op 2 november gevierd. Op 1 november wordt er gewerkt, op 2 november is het feestdag. Op dinsdag was er ook niet echt veel voll , en we zijn met zijn allen gaan voetballen op een speelplein in de buurt. Er zijn echt wel goede voetballers bij de jongens.

Een van de jongens wil kost wat kost het liedje Beat it van Michael Jackson leren zingen, en de bijhorende danspasjes uitvoeren. Al chance ken ik dat liedje. We bekijken de videoclip op Youtube, ik zoek voor hem de songtekst op en de spaanse vertaling, en we gaan aan de slag. Uiteindelijk blijkt het liedje voor Antonio toch te moeilijk om te leren zingen. Samen met Aurelio leer ik hem Imagine van John Lennon. Uiteindelijk is hij er wel mee weg en het is een leuke ervaring om samen met drie te zingen. Wie had ooit gedacht dat ik ooit iemand ging leren zingen. Antonio is best wel een creatieve kerel, hij speelt muziek in een bandje en ontwerpt blijkbaar zelf ook kleding, Hij heeft het wel moeilijk met zijn uitspraak en volgens Aurelio heeft hij een logopedist nodig. Ik ben benieuwd of ze dat hier in Bolivia kennen. Eigenlijk is het wel schrijnend dat kinderen hier vaak niet krijgen waar ze recht op hebben, maar dat is zelfs bij ons zo ... Het was in elk geval een leuke namiddag. Op dinsdagnamiddag probeerde een van de jongens, Ernesto, me ook wijs te maken dat hij de dag daarop verjaart, terwijl hij pas de zondag daarop verjaart, de deugniet...

Op dinsdagochtend had ik ook een leuke ervaring. Een van de oudere gasten, waar ik het niet zo mee had omwille van zijn hoog machogehalte, maakte een doelpunt bij het voetballen, en riep 'Ik ben Beckham' waarop een van de kleintjes laconiek reageerde 'en sus sueños' (in zijn dromen) Het zijn me toch wel kereltjes, de jongens van Hogar Mallorca ...

Het is ondertussen half elf, ik val om van de slaap, en ga het hier voorlopig bij laten. Ik zou zeggen slaapwel jullie daar in België maar jullie slapen waarschijnlijk al lang, want bij jullie is het nu half vier 's nachts.

Morgen waarschijnlijk meer nieuws, vanuit Uyuni. Tot dan,

Patrick