Las menonitas of de menonieten

Hallo,

N.a.v. de reacties van enkelen onder jullie over de mannen in hun blauwe overal waarover ik jullie schreef werd ik zelf toch ook wel wat nieuwsgierig, en ben ik wat gaan opzoeken. Blijkbaar heeft mijn chauffeur me allesbehalve een goede uitleg gegeven en zaten jullie er dichter bij. Ik heb aan de chauffeur gevraagd hoe die mensen nu juist noemen (of heten, kan er iemand mij nog eens het verschil uitleggen aub) en ze noemen (of heten) menonitas, of mennonieten in het Nederlands.

Wikipedia leerde me het volgende :

De mennonieten of menisten zijn de oudste nog bestaande doperse kerk. Ze zijn genoemd naar de Friese priester Menno Simons, rond 1540. Hij was een katholiek priester totdat hij zag dat een anabaptist (Sikke Snijder) werd neergeslagen om zijn geloof. Vanaf dat moment werd hij een belangrijk voorvechter van de Doperse stroming.

Deze religieuze stroming heeft zich, dikwijls om te ontkomen aan vervolging, over een groot gedeelte van de wereld verspreid. In 2004 waren er ongeveer 1 miljoen mennonieten.

De mennonieten streven naar een geweldloze wereld. In Nederland worden zij Doopsgezinden (en soms mennonieten of menisten) genoemd.

Het zijn dus helemaal geen afstammeling van Duitsers die na de oorlog naar Bolivia zijn gevlucht, zoals mijn chauffeur me liet uitschijnen. In Bolivia zijn er dus heel wat mennonieten, maar in Bolivia zijn ze blijkbaar niet zo graag gezien, en volgens wat ik gevonden heb op internet probeert de regering hun gronden af te nemen. Ik zou zeggen, zoek er wat over op op internet als het jullie interesseert, kunnen jullie misschien ook enkele fotos van deze mensen bekijken, aan mij doet het wat denken aan de tv serie van destijds het kleine huis op de prairie.

Voila, dat is bij deze dan ook rechtgezet,

Hasta luego,

Patrick

zomaar een zondag in La Paz

Hallo ginds in het ondertussen natte en niet meer witte Belgie,

Zoals ik jullie gisteren al schreef ben ik gisteren terug aangekomen in het mij ondertussen al bijna vertrouwde La Paz. Ik heb er hier een rustig weekend van gemaakt, wat rondwandelen, fotograferen, lezen, eten. Ik ben gisteren in een sportwinkel toch ook maar een nieuwe broek gaan kopen, want de enige broek die nog relatief proper en ongeschonden was is vuil en smerig geworden in Samaipata, en ik had werkelijk geen zin om nog bijna twee weken in een vuile of in een kapotte broek rond te lopen. Vanochtend heb ik het museum voor hedendaagse kunst hier in La Paz bezocht, dat gehuisvest is in een knap gebouw dat blijkbaar nog door Gustave Eiffel ontworpen is. Het museum had best wat mooi werk hangen, ik heb genoten van mijn bezoek, Om een uur had ik afgesproken met Ignacio, die mijn gids was in Sorata. Ik had afgesproken om hem te bellen zodra ik terug in La Paz was, om samen met hem te bekijken of gelet op de weersomstandigheden een trekking in de Altiplano haalbaar zou zijn. Op dit moment is het hier iets minder weer, maar volgens Ignacio gaat het weer binnen enkele dagen verbeteren, en zou het dan prima moeten zijn om een vijfdaagse trekking te doen. In afwachting reis ik morgen alvast naar Copacabana aan het Titicacameer, en vaar ik de dag nadien naar het Isla del Sol, waar volgens de legende de Inca geboren zou zijn. De bedoeling is om het eiland al wandelend te verkennen en enkele Inca-ruines te bezoeken, om de dag nadien de zon te zien opkomen boven het Titicacameer. Ik ben alvast benieuwd. Woensdagavond ben ik normaal terug in La Paz en donderdag of vrijdag vertrek ik dan op trektocht,

Zo weten jullie dus ook een beetje waar ik de volgende dagen zal rondhangen.

Een beeld dat me vandaag is bijgebleven is dat van een jonge macho politieagent die een oud vrouwtje in de arm nam om haar te helpen oversteken, het was echt zo een charmant zicht dat ik het gewoon even met jullie wilde delen.

Ik wilde jullie ook nog vertellen dat ze in het oosten van het land op een punt alvast intelligenter zijn dan in het westen. In het westen zet iedereen zijn vuilzak op de stoep, zoals bij ons, maar de ongelooflijk vele straathonden die er zijn bijten al die zakken stuk, op zoek naar eten, met eengeweldige rotzooi tot gevolg. In het oosten zijn er metalen manden, gemonteerd op een paal van ca. 1 m., en daar gooien de mensen hun vuilzak in, zodat de honden er niet aankunnen.

Slimme jongens, die Oost-Bolivianen...

Ik ga hier nu afsluiten en verder schrijven waar ik eergisteren gebleven was, toen de stroom uitviel.

Hasta pronto,

Patrick

en toen viel de stroom uit

Hallo,

Het was gisterenavond wel even raar, toen de stroom in Samaipata uitviel. Zo'n heel dorp volledig in de duisternis, iedereen met zijn gsm op straat om toch maar een beetje licht te hebben. Het was een beetje uitkijken om niet te struikelen op straat maar het was ook genieten van een geweldige sterrenhemel nu er geen lichtvervuiling was. Gelukkig vond ik een restaurantje waar er nog een warme ketel soep was zodat ik toch alvast soep by candlelight kon eten. Terwijl ik in het restaurant was ging opnieuw het licht aan en kon ik ook nog een andere maaltijd bestellen.

Om jullie even in te lichten, in Samaipata was het geen 35 graden hoor, het ligt op 1500 m. hoogte en het was daar aangenaam warm. Nu ben ik hier even terug in Santa Cruz, en hier zal het wel zo'n 35 graden zijn. Voor mij is het even surrealistisch om hier bij 35 graden celsius een kerstboom te zien staan, dan te lezen dat het bij jullie zo steenkoud is. Ik hoop met jullie mee dat het bij jullie terug wat warmer mag worden.

Mijn verhaal van gisteren ga ik vanavond afmaken, als ik terug in La Paz ben. (Ik ben nu op de luchthaven) ik ga gewoon verder schrijven aan mijn verhaal van gisteren, dus voor zij die geïnteresseerd zijn, morgen gewoon verder daar te lezen.

Probeer jullie daar te verwarmen, ik heb er hier absoluut geen moeite mee, integendeel ...

Hasta luego,

Patrick

Op avontuur met Carmelo en Ines

Hallo,

Een laatste verhaal uit Samaipata vooraleer ik morgen terug naar het waarschijnlijk veel koudere La Paz vertrek. Ik vraag me trouwens af hoe het weer ondertussen in Belgiê is en of de vroege winter verder duurt.

Ik was dus deze week aan de goede zorgen toevertrouwd van Carmelo en Ines, het gidsenpaar hier in Samaipata. Ik heb twee dagen met Ines rondgetrokken, en vandaag en gisteren was ik op tocht met Carmelo en dat was echt wel een belevenis. Dinsdag in El Fuerte had ik een aparte gids, die nog meegewerkt heeft aan de blootlegging van El Fuerte, een betere gids kon ik me daar dus niet voorstellen. Vooral met Carmelo was het volop avontuur geblazen. Ik kon in het begin nooit zijn naam onthouden, maar sinds ik in mijn hoofd de verbinding maakte met caramel lukte het me wel. Ik ben heel blij dat de chauffeur die me vorige week naar de missiones jesuiticas heeft gevoerd me zijn persoonlijke vrienden Carmelo en Ines als gids heeft aangeraden. Ze zijn beiden botanicus en werkelijk heel goede gidsen. Ze staan nergens vermeld in de lonely planet of zo dus ik heb echt geluk gehad dat ik bij hen terecht ben gekomen. Ik heb vanavond mijn emailadres aan Carmelo gegeven, als hij een aanbeveling nodig heeft voor in de lonely planet wil ik hem die direct bezorgen. Carmelo paste dagelijks het wandelschema aan aan de weersomstandigheden, en dat was echt wel heel fijn. Het had soms ook wel zijn nadelen. Zogingen we gisteren of vandaag normaal een wandeling maken waar we relatief makkelijk condors zouden kunnen spotten, maar daarvoor moest het echt goed weer zijn en niet regenen. We zouden dan om 7 uur vertrekken. Als het niet zo'n goed weer zou zijn zouden we om 9 u. vertrekken. Ik stond gisteren om kwart over zes op, zag dat het niet regende en niet al te bewolkt was, dus ik dacht dat we de condorwandeling wel zouden kunnen maken. Ik was om 7 u. op post maar toen de taxi er om half acht nog niet was had ik door dat ik waarschijnlijk te optimistisch was geweest. Toen Carmelo om 9 u. aankwam moest hij lachen toen ik zei dat ik om 7 u. al op post was. Hij wees me in welke richting de wandeling van de condors was en daar was het in de verte aan het regenen. Wist ik veel in welke richting ik moest kijken om te weten of het goed weer was om al dan niet de wandeling te doen. Vanmorgen wist ik beter, en toen ik om kwart voor zeven even uit het raam keek wist ik dat ik gerust nog een uurtje kon slapen. Gisteren hebben we een hele mooie bergwandeling gemaakt, en daarna een tocht door het tropisch woud, eergisteren een tocht door het subtropisch woud. (beide wandelingen waren in het nationaal park Amboro, het derde grootste nationaal park van Bolivia). Vandaag zaten we in de voormiddag in de bergen - het is hier zeker geen hooggebergte, we zijn niet boven de 2000 m. geweest vandaag, maar het was een gebergte dat me enorm kon bekoren - vanmiddag zijn we door enkele kleine canyons getrokken. Ik ben blij dat ik een week in Samaipata ben gebleven, het was echt een goede beslissing hier een week te blijven. Carmelo zei me trouwens dat hij gemakkelijk een programma van 15 dagen kan samenstellen waarbij elke dag wel anders is. Carmelo organiseert ook trips diep in het Amboro park, waarbij je een aantal dieren kan tegenkomen zoals jaguars, pumas, apen, tapirs, aras, maar daarvoor moet je dus echt wel diep in het park trekken. Ik heb maar een minuscuul stukje van het park gezien maar dat was best al spectaculair. Gisteren trokken we door heel mooie berglandschappen, en in de namiddag door tropisch woud. Het waren echt prachtige stukken natuur. We hebben veel vogels gezien, gieren, papegaaien, en een heel aantal kleinere vogels waarvan ik me de naam niet herinner. Piepkleine kikkertjes, van nog geen cm. groot, die ik zelf nooit zou opgemerkt hebben, maar dankzij het arendsoog van Carmelo kon ik die prachtige beestjes toch bewonderen. We zagen ook prachtige vlinders, en superijverige mieren, die blaadjes versjouwden die groter waren dan zichzelf. Het was best een grappig zicht, zo'n hele rij wandelende blaadjes. Carmelo laat me ook geregeld proeven van vruchten die we in de natuur tegenkomen, van vruchten van een cactus waarvan ik dacht dat het een bloem was, zalig lekker allemaal, en zonder een goede gids zou je natuurlijk nooit van die dingen durven proeven. Het was ook best een avontuurlijke tocht, waarbij we een aantal keer een rivier moeten oversteken waarbij het water tot op kniehoogte kwam. In een kleine lagune hebben we ook een tijdje gezwommen en konden we ons nadien laten opdrogen in de zon, iets waar jullie op dit moment alleen maar van kunnen dromen denk ik.

De wandeling van vandaag was pas echt avontuurlijk. Carmelo had me alvast gezegd mijn slechte schoenen mee te nemen waarmee ik in het water kan, dus ik was alvast gewaarschuwd. In de voormiddag hebben we een heel mooie bergwandeling gemaakt en genoten van heel diverse panoramas, ook helemaal anders dan gisteren. Eenmaal op de top, zo'n 1900 m. hoog, hebben we ons in het zonnetje genesteld en ineens springt Carmelo op en doet kei-enthousiast teken dat ik achter me moet kijken, waar ikeen condor kan zien vliegen op relatief korte afstand, echt wel specatculair. We blijven een tijdje zitten en zien er nog enkele, wel van op grotere afstand. Carmelo leert me ook hoe ik aan de manier van vliegen kan zien of het een condor is of een andere roofvogel. Dank je wel Carmelo. Daarna begint de afdaling, en volgens Carmelo het avontuur. We moeten een wand van 70-75 graden naar beneden klauteren, en er is niet echt een pad, dus ik ben blij met de assistentie die Carmelo me af en toe geeft. Hij moet lachen met mijn schoenen, mijn botinnen zijn geschikt voor steigijzers en hebben een heel stijve zool, en Carmelo zegt dat ik daar hier op de rotsen eigenlijk heel weinig mee kan doen. Ik kan natuurlijk moeilijk twee of drie soorten botinnen meeneen op reis. Enfin, we geraken veilig beneden tot aan de rivier waar ik na het eten gewoon in slaap ben gevallen. In de namiddag zijn we voortgewandeld door enkele kleine canyons, maar als ik zeg gewandeld bedoel ik vooral dat we door de rivier stroomafwaarts zijn gewaad. We hebben best enkele kilometers door het water afgelegd, het was een bijzondere ervaring, zeker als je weet dat de ondergrond zanderig was, en we geregeld tot boven onze knieên in het zand zakten, Op een bepaald moment kwamen we ook aan enkele vrij diepe stukken, waar we amper met onze tenen aan de grond konden. Het waren smalle stukjes, waar de rivier tussen de rotsen doorstroomde, en waar we dus niet over de oever konden gaan, Toen ik vroeg aan Carmelo hoe we verder moesten antwoordde hij lachend : zwemmen ! Ik dacht eerst dat hij het ook zei om te lachen, Carmelo lachte immers met alles en maakte vele grapjes, maar ditmaal was hij serieus. Carmelo was wel zo vriendelijk om ook mijn rugzak al zwemmend een eindje verder te brengen, want zwemmen of door de rivier waden waar je bijna niet kan staan, en daarbij nog eens een rugzak waar botinnen aan bengelen met gestrekte armen boven je hoofd houden was voor mij net iets te avontuurlijk, en zag ik toch niet zitten. Ik was dan ook wat blij dat Carmelo mijn spullen droog wist te houden. We hadden in elk geval alle twee wel een beetje een tarzangevoel, met alleen onze zwembroek aan en onze rugzak op onze rug, voortwadend door de rivier. Carmelo had s ochtends wel iets gezegd van avontuur, maar ik wist eigenlijk niet goed wat ik er mij bij moest voorstellen, maar achteraf bekeken had hij gelijk, het was avontuur ! We eindigden onze tocht waar de rivier een waterval vormde van ongeveer 25 m. hoog. Het was ook voor het eerst in mijn leven dat ik in een rivier boven aan de rand van een waterval stond, en toen had ik toch een beetje hoogtevrees.

Tot zover het verslag over mijn twee avontuurlijke dagen met Carmelo.

Vorige woensdag was ik met Ines op stap in het Amboropark, en bezochten we drie bossen waar heel veel varens groeien. In het Amboropark komen 17 soorten varens voor, waarvan er sommige duizenden jaren oud zijn, De varensvarieerden in grootte van 4 cm. tot zo n 80 m. Op het einde van de dag had ik wel genoeg varens gezien, maar het was in elk geval een mooie tocht door een prachtig stukje natuur. De uitzichten op de miradors werden me spijtig genoeg wel door een dikke nevel onthouden. Het was ook best een vermoeiende tocht, door een vochtig bos, soms omhoog klauteren, soms naar beneden langs glibberige en slijkerige paadjes, daar ging dus mijn propere broek. Er kwamen soms ook wel evenwichtsoefeningen bij over natte boomstammen of hele smalle stukjes, en toen kreeg ik af en toe, tot jolijt van Ines, wel de bevestiging van wat ik al langer wist, dat ik geen geboren evenwichtskunstenaar ben en dat ik dat ook nooit zal worden. Enfin, ik ben toch relatief ongeschonden uit het Bosque del Helechos geraakt, en was die avond moe maar tevreden.

Patrick

vergeten

Ben ik toch niet glad vergeten jullie te vertellen hoe mijn weekend geweest is. Ik bezocht dus Concepcion en San Javier, twee van de zeven missieposten die in de jaren 1700 door de Jezuiten zijn gesticht, en de enige die hier in Zuid Amerika zijn overgebleven. In Paraguay, Argentiniê en Brazilie zijn de Jezuiten ook gepasseerd, maar daar zijn alleen ruines overgebleven. Hier zijn het uiterst charmante dorpjes, met een zeer typische kerk, die voor wat de beide dorpjes betreft volledig werd gerestaureerd door de franciscanen, die hier in de loop van de 20e eeuw zijn aangeland. De twee kerkjes die ik heb bezocht zijn opgericht door een Jezuiet die uit Zwitserland kwam, en ze hebben dan ook iets van de vorm van een zwitserse chalet. Het was een leuke, ontspannende en ook wel leerrijke uitstap naar Concepcion en San Javier, want ik moet eerlijk zeggen dat ik van de geschiedenis van de Jezuiten niet zoveel afwist.

Tussen Santa Cruz en Concepcion was het landschap ook wel heel gevarieerd, eerst kwamen we voorbij grote landbouwgebieden, en daarna werd het groener en beboster. We kwamen ook weer andere fauna tegen, zoals struisvogels - ik wist niet eens dat die hier voorkwamen - en waterbuffels. (In het hotel waar ik verblijf hebben ze trouwens ook heel wat leuke fauna, een pauw, aras, aapjes, poezen waarvan erzichdaarstraks een op mijn bed neervleide, kwestie van me al wat thuis te voelen, maar het allercharmantste is toch een enkele maanden oud kuiken van een gans. Het werd net als zijn broertjes en zusjes verstoten door zijn mama, maar het overleefde als enige. Het waggelt vrolijk rond, laat zich aaien en knuffelen, wandelt het restaurant binnen en buiten, en wordt door de uitbater als een baby in een handdoek rondgedragen. Het is zo'n schattig beestje. Als ik nog eens een dekbed nodig heb ga ik toch maar een synthetisch kopen en geen met een vulling van echte dons ... )

Het meest bizarre wat ik tegenkwam waren mannen die er allemaal hetzelfde uitzagen, blauwe overal, strohoed, die zich verplaatsten met paard en een specifiek soort kar. Ik ben hun naam vergeten, ik moet het eens aan mijn gids vragen, maar het is een kolonie van grondeigenaars die hier over grote oppervlaktes grond beschikken en de grond bewerken. De opbrengst van hun grond verkopen ze aan de fabrieken hier (die vaak in buitenlandse handen zijn) en voor de rest mengen ze zich niet met de lokale bevolking. Het zijn blijkbaar allemaal duitsers, die zich hier zo'n goeie vijftig jaar geleden gevestigd hebben. Ze leven op zich, hebben geen contact met de lokale bevolking, laat staan dat ze er mee zouden mogen trouwen. Volgens mijn gids mag dat niet, omdat hun bloed zich niet mag vermengen met Boliviaans bloed. Zouden die erfgenamen van de duitsers die na de oorlog naar hier gevlucht zijn, hun gedachten over de zuiverheid van het ras mee geerfd hebben ? Ik hoop van niet. Ik vroeg dan aan mijn chauffeur of ze dan niet met lokaal personeel werken, maar blijkbaar hebben ze allemaal veel kinderen, die mee werken op het land. Ze hebben ook allemaal dezelfde kleren, die uit Duitsland komen. Als ik terug thuis kom ga ik er toch wat over lezen, want ik vond het best een beetje griezelig.

In Santa Cruz heb je trouwens ook een aanzienlijke Japanse samenleving, ook erfgenamen van mensen die na de tweede wereldoorlog naar Zuid Amerika gevlucht zijn.

Over Japan gesproken, bijna alle taxis hier zijn tweedehandsvoertuigen die uit Japan zijn ingevoerd. Nu rijden ze in Japan dus wel links, en staat het stuur ook links. De pedalen en het stuur van de taxis hier hebben ze naar links verplaatst, maar de snelheidsmeter e.d. staan nog wel links van de chauffeur. Op de plaats waar oorspronkelijk het stuur zat is gewoon een gat. Het is een grappig zicht, en best wel even schrikken als je voor het eerst als passagier in een auto zit waar de snelheidsmeter voor jouw neus staat i.p.v. voor de chauffeur...

Zo, dit wilde ik nog even met jullie delen, nu is het etenstijd.

Hasta la proxima,

Patrick

de oost-west situatie in Bolivia

Beste mensen daar in het winterse Belgie.

Het was raar te lezen dat jullie daar al in de sneeuw zitten, misschien wordt het alvast een witte kerst. Genieten jullie daar van de winterse taferelen, en wees voorzichtig he ! Ik heb geen zin om als ik terug kom mensen met gebroken benen te komen bezoeken.

Aan Tine wil ik even zeggen dat ik al geprobeerd heb om hier fotos op te laden, maar met dit programma lukt het me blijkbaar niet. Ik ben ook niet zo heel tevreden over de kwaliteit van de fotos die ik hier genomen heb met het toestel dat ik kocht ter vervanging van het toestel dat in het begin van de reis gestolen werd, en ik ga mijn fotos misschien eerst wat moeten bewerken.

Aan Anjes, ja ja, ik weet het, ik ben hier aan mijn laatste drie weken van mijn Boliviaans avontuur begonnen, maar het zal goed geweest zijn. Ik zie er niet tegenop om terug te keren, al zal het in het begin wel serieus terug wat aanpassen zijn natuurlijk.

Vandaag was het hier een wat miezerige en druilerige dag, maar als ik niet in een klamme tent moet slapen vind ik dat allemaal niet zo erg. En ik moet dan ook niet in een klamme tent slapen, integendeel, ik ben gelogeerd in een allercharmantst hotel, dat me werd aangeraden door de chauffeur waarmee ik vorig weekend op weg was. Het hotel is een mini versie van het dorp van Samaipata, een soort minisamaipata zeg maar, met een dorpspleintje, een kerkje, verschillende huisjes rond het dorpsplein. Ik slaap in de apotheek. Mijn slaapkamer ziet er echt wel brits uit, ik zou bijna verwachten om er Miss Marple of Hyacinth Boucquet tegen te komen. Het is alvast genieten daar in het hotel, en dan stoort het iets mindere weer me niet zo.

Vorige week vrijdag ben ik van La Paz naar Santa Cruz gereisd. Het was wel even aanpassen bij het uitstappen, het was ca. 35 graden in Santa Cruz. Santa Cruz is het economische centrum van Bolivia, maar het kon me allerminst bekoren. Een Nederlandse die vanuit Nederland in Santa Cruz was geland en er een dag had verbleven had al gezegd dat het geen leuke stad was en in de lonely planet stond ook al dat je er niet moest zijn voor de grootse uitzichten, maar op mij maakte Santa Cruz ronduit een deprimerende indruk. Vooral commerciele winkels, niets moois of authentieks te zien, ik waande me gewoon in een of ander commercieel centrum in Europa. Ik werd er gewoon triestig en ben s avonds om 7 uur in mijn bed gekropen. Ik had ook last van de warmte en was blij dat het hotel airco op de kamers had.

De volgende ochtend kwam een chauffeur mij ophalen voor een tweedaagse trip naar Concepicion en San Javier, twee van de zeven jezuitenmissies, die ook deel uitmaken van het werelderfgoed, erkend door de Unesco. Tijdens de rit naar Concepcion liet de gids me al duidelijk blijken dat er heel veel verschillen zijn tussen het oosten en het westen van het land, en iedereen die ik hier nadien gesproken heb bevestigde me dat. Het oosten is het hart van de economie, en wat grondstoffen betreft is het oosten ook het rijkste, met onder meer gasvoorraden en heel veel landbouw. De vier rijkste provincies in het oosten brengen de Boliviaanse schatkist het meeste op, maar volgens de mensen van het oosten krijgen ze er niets voor terug. Ze spreken hier allemaal van een racistische overheid uit het westen, die totaal niet geinteresseerd is in de mensen uit het oosten, en die ook niet met hen wil samenwerken. Ik waande me soms in Belgie, met de tegenstellingen en de soms zwart-wit visies tussen het noorden en het zuiden van ons land. We reden over een weg met heel veel gaten in, en volgens de chauffeur heeft de overheid geen weet van de slechte staat van de wegen in het oosten, omdat ze er niet in geinteresseerd zijn, en als ze het al zouden weten zouden ze er toch niets aan doen. In het westen, ja daar hebben ze goede wegen. (Zo heel veel heb ik er wel niet gezien ... ) (Voor een goed begrip, de president van Bolivia, Evo Morales, komt uit La Paz en is van op het platteland afkomstig. Hier in het oosten wonen vooral Mestizes, een andere bevolkingsgroep). Het zal jullie dan ook niet verbazen dat er hier in elk dorp wel borden te zien zijn met daarop autonomia. In een referendum heeft Santa Cruz zich blijkbaar nog niet zo lang geleden voor autonomie uitgesproken maar de overheid houdt daar geen rekening mee. Volgens de mensen van het oosten wordt er hier gewerkt, in tegenstelling tot het westen, waar alleen maar gestaakt wordt. Volgens de mensen hier in het departement Santa Cruz is er hier ook veel meer solidariteit, en zie je hier geen bedelaars of mensen die op straat leven zoals in La Paz. (Ik moet toegeven dat ik niet lang genoeg in Santa Cruz ben geweest om me daarvan te vergewissen. Volgens de mensen hier is de overheid gewoon racistisch, en ze zeggen dat ook zo uitdrukkelijk. De voorbije regeringen zouden veel beter zijn geweest. In het westen hoorde ik uiteraard andere verhalen. De regering houdt dan misschien weinig rekening met het oosten van het land, ik kan daar niet over oordelen, ik vind wel dat de mensen hier in het oosten zelf ook racistisch zijn tegenover hun westerse landgenoten. Zo is de gids waar ik deze week mee op stap ben nog nooit in La Paz geweest, en als ik haar vraag waarom antwoordt ze me voor de hoogte en omwille van de mensen. Ze moet niet hebben van de mensen van La Paz, omdat die niet vriendelijk en niet sociaal zijn. Ik zou zoiets hebben van hoe kan je dat nu weten als je er nog nooit geweest bent ? Volgens mijn gids zijn de mensen in het oosten heel vriendelijk en heel sociaal. Als je dorst hebt en geen geld hebt en je een glas water vraagt zou je hier direct een hele kan krijgen, in La Paz krijg je de deur tegen je neus... De mensen hier in Santa Cruz werken, die van La Paz doen niets. (Voor een stukje begrijp ik dat wel, de mensen hier doen echt de moeite om vooruit te geraken in het leven, in het westen had ik het gevoel dat veel mensen hun situatie aanvaarden en vrij moedeloos en gelaten zijn. ) De waarheid zal uiteraard zoals altijd wel in het midden liggen. Hier in het oosten geloven ze ook niet in Pachamama, zoals ze in het Westen wel doen. Ze zeggen hier dat ze in de 21e eeuw leven en dat ze in het westen achterlijk zijn en in de tijd zijn blijven steken. In het westen heb ik gezien dat de mensen het katholiek geloof geintegreerd hebben in hun traditionele geloof, maar ze geloven toch nog heel sterk in Pachamama. Dat zal nog duidelijker worden in mijn verhaal over de mijnen in Potosi dat jullie nog tegoed hebben. Als ze in het westen iets drinken gieten ze de eerste slok op de grond, als offer voor Pachamama. Ze doen dat blijkbaar zelfs in huis ... Als ze in La Paz een nieuwe auto willen of werk, dan brengen ze daarvoor offers aan Pachamama, in Santa Cruz zoeken ze werk, en gaan ze werken om een auto te kopen. Het is toch wel een andere ingesteldheid. Ik was in elk geval verbaasd over de cliches die er bij de mensen heersen over hun landgenoten in de andere kant van het land, op dat land moet Bolivia niet onderdoen voor Belgie.

Vandaag was het dus ook een miezerige dag, en ben ik samen met een gids El Fuerte gaan bezoeken, een stad van de incas ongeveer 8 km. buiten Samaipata. Hoewel het uitzicht niet goed was en de fotos ook niet geweldig zullen zijn, was het een boeiend bezoek. El Fuerte is ook erkend als werelderfgoed door de Unesco. Er moet nog heel veel opgegraven worden, maar blijkbaar is de enige bron van inkomsten de opbrengst van de inkomgelden die de bezoekers betalen, van de Unesco krijgen ze geen geld, en op buitenlandse steun moeten ze ook niet rekenen. Ze hebben een zestal jaar geld van Duitsland gekregen, maar dat is ook verleden tijd. Ik moest zelfs niet vragen of ze geen geld kregen van de centrale overheid, want normaal gezien zou die toch moeten geinteresseerd zijn in werelderfgoed op haar grondgebied. Ik kreeg spontaan het antwoord dat de overheid waarschijnlijk niets weet over El Fuerte, die racisten zijn immers niet geinteresseerd in het oosten, en willen niet samenwerken met mensen uit het oosten, laat staan er geld aan geven. Ik heb maar braaf gezwegen, en discussie zou toch nergens toe leiden.

Ik heb daar zo'n twee uur rondgewandeld met mijn gids, die zelf ook nog had deelgenomen aan het blootleggen van El Fuerte, en die er dus wel veel kon over vertellen. Ik vond het best boeiend en ga er alvast ook nog wat meer over lezen. Hopelijk vallen mijn foto's ook nog een beetje mee.

Voila, ik ga het hier voorlopig bij laten. Ik hoop dat het hier morgen wat beter weer is, en wat moet ik jullie wensen : veel sneeuwplezier of een spoedige dooi ? Ik zou alvast voor het eerste kiezen, maar ik heb natuurlijk makkelijk praten, zover van jullie.

Hasta luego,

Patrick

even een bericht uit het oosten van het land

Hallo,

Ondertussen zit ik dus in het oosten van Bolivia. Ik ben gisteren aangekomen in Samaipata en ga hier vijf dagen blijven. Oef, even niet elke dag mijn spullen inpakken en vooral zien dat ik niets achterlaat. Nee, gewoon vijf dagen genieten van de mooie omgeving van Samaipata. Het heeft hier vannacht de hele dag geregend en vanmorgen was het ook nog aan het regenen, dus vanmorgen heeft de gids de plannen gewijzigd en zijn we een eind van Samaipata gaan wandelen, in een drogere omgeving waar heel veel cactussen stonden, en waar ik ook voor het eerst in mijn leven oog in oog (bijna dan toch) stond met een tarantula. Onderweg hebben we ook een aantal hagedisjes gezien, die te snel waren voor de lens van mijn fototoestellen, heel wat vogels, o.m. papegaaien en spechten, en we zijn tot aan een grots met rotsschilderingen van meer dan duizend jaar oud gewandeld, best de moeite waard. Je kan het vergelijken met duizend jaar oude grafiti, alleen was het toen wel toegelaten en wordt het resultaat nu gekoesterd. Nadien zijn we nog naar een mirador geklommen vanwaaruit we een heel mooi zicht hadden op het dorp.

De hele week staan er diverse wandelingen op het menu, morgen naar een site met inca-ruines, geklasseerd als unesco werelderfgoed. Ik ben benieuwd.

Morgennamiddag heb ik normaal wat meer tijd om te schrijven over de voorbije dagen, en over de tegenstellingen tussen het oosten en het westen van het land (en dat zijn er toch wel heel wat), nu ben ik moe, ga ik een restaurant zoeken, en daarna een taxi om me terug naar mijn hotel te brengen, dat zich zo een twee kilometer buiten het dorp bevindt, lekker rustig, als de pauwen en de aras niet teveel lawaai maken natuurlijk.

Zo, nu weten jullie waar ik ondertussen uithang.

Hasta la proxima,

Patrick

Ondertussen in La Paz - een kritische kijk op de toeristische industrie in Bolivia

Hallo,

Ondertussen is het hier donderdagavond, en bij jullie al nacht, en heb ik de tijd om me hier in het hotel achter de computer te nestelen. Ik ben dus terug in La Paz, voor eventjes toch want morgen vlieg ik naar het tropisch warme Santa Cruz. Hopelijk is het daar nu weer niet te warm. Vanmorgen ben ik met Efrain, de chauffeur, van het mistige en miezerige Sorata naar La Paz terug gereden. Het weer in Sorata was nog slechter dan de vorige dagen, en onderwege waren er zelfs stukken dat je geen steek voor je ogen zag. Eens we ter hoogte van het Titicacameer waren belandden we wel in zonnig weer. Het was een leuke terugrit, Efrain was een heel aangename chauffeur, en onderwege hebben we veel van gedachten gewisseld over de politiek, de economie en de sociale situatie hier in Bolivia. Ik ben echt wel blij dat mijn kennis van het spaans me toelaat zo een gesprekken te voeren, ik zou anders toch heel wat missen. De reisbureaus maken zich wel sterk dat de gidsen (en soms de chauffeurs) engels praten maar in werkelijkheid moet je toch al heel goed zoeken om een engelstalige gids of chauffeur te vinden. Efrain vertelde me ook wel een aantal leuke en interessante wetenswaardigheden over de dorpen en steden waar we doorreden en overhun bewoners. Het was een leerzame autorit.

Eenmaal in La Paz aangekomen wilde ik eigenlijk eerst mijnkleren laten wassen, maar hier in het hotelbetaal je per kledingstuk en dat was me toch wat duur, en de lavanderiahier in de buurt kon mijn was pas tegen zaterdag afleveren, Ik zal dus morgen mijn vuile wasmee op het vliegtuig nemen en hopen dat ik in Santa Cruz of Samaipata meer succes heb, Voorts heb ik me vandaag bezig gehouden met het commerciele centrum van La Paz watte verkennen. In de straat waar de winkeltjesdie allerlei artesaniaverkopen zijn was niet zoveel te zien - in elk winkeltje zie je letterlijk dezelfde koopwaar - maar de Calle de Brujas (het heksenstraatje) kon me wel bekoren. Hier kan je allerlei zaken kopenom te offeren aan Pachamama (moeder aarde) en die je geluk brengen, zoals foetussenvan llamas en opgezette babyllamas die je, als je een huis gaat bouwen, in kan gravenin het gebouw en die dan geluk brengen.Het was een speciale ervaring daar in hetheksenstraatje. Ik vond erook nog enkele leuke souvenirs voor mezelf, en ook kleine cadeautjes waar ik voor een aantalmensen nog naar op zoek was. Ik kocht mezelf ook nog een voetbalshirt van de Boliviaanse nationale ploeg en een van Bolivar, een van de twee groteploegen uit La Paz. Ik kocht ook al een shirt van Universitario de Sucre en van The strongest uit La Paz.. Het zijn ideale shirts om thuis mee te sporten en ik vind het wel een origineel souveniertje voor mezelf. InBonheiden zullen ze me dus binnenkort in Bolivaanse sportuitrusting op het badmintonterrein zien staan, dusja Else, jemag mijn lidmaatschap bij de KWB verlengen, ik betaalhet je nadien wel terug.

Hier in La Paz kwam ik ook ongelooflijk veel reisbureautjes tegen, volgens de lonely planet zijn er hier in La Paz wel meer dan 100, en als je wil kun je eender welke uitstap of meerdaagse trip onmiddellijk boeken om de dag nadien te vertrekken. Ik had vanuit het reisbureau in Sucre een aantal uitstappen geregeld zodat ik tot en met zondag een gevuld programma heb, maar eigenlijk was dit niet nodig geweest. Je kan gewoon perfect naar een stad reizen, je daar een hotel boeken en bij een lokaal bureau een uitstap boeken die je wil doen. Eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk om door Bolivia te reizen. Ik had bij het reisbureau in Sucre een aantal trips geboekt omdat het mijn eerste keer alleen in Zuid Amerika is en ik niet wist of het al dan niet makkelijk zou zijn om zelf alles te organiseren. Ik koos dus voor een beetje zekerheid, maar nu weet ik dat ik een volgende keer gewoon alles zelf ter plaatse kan regelen. Dat zal me ook heel wat goedkoper uitkomen, want op die manier moet je de organisatie die optreedt als tussenpersoon niet betalen. Nu betaalde ik voor de diensten van het bureau in Sucre en voor de diensten van het lokale bureau waar het bureau in Sucre mee samenwerkt, en zo betaal je toch wel wat geld voor die dienstverlening. Het ergste vind ik dan nog dat het geld dat je hier besteedt niet terechtkomt bij de armste mensen van het land, maar bij de midden- en de hogere klasse. Als je zelf alles regelt kan je het geld dat je zo bespaart rechtstreeks overmaken aan een of ander project, en dan komt je geld wel terecht waar je wilt dat het terechtkomt. Ik merk bij mezelf dat ik daar toch echt wel mee bezig was. De toeristische industrie zorgt er dus wel voor dat het geld niet echt terecht komt bij de mensen die het nodig hebben. Efrain zei me dan wel dat de toeristische industrie voor werkgelegenheid voor de Bolivianen zorgt, en dat is natuurlijk wel waar, maar als je gewoon rechtstreeks met lokale gidsen werkt hebben die mensen uiteraard ook werk. De grootste reisorganisaties hier in Bolivia zijn dan blijkbaar ook nog in buitenlandse handen, zodat de winsten ook nog eens naar het buitenland gaan. De reisorganisaties betalen hier blijkbaar wel 15 % bedrijfsbelasting maar dat lijkt me echt wel weinig.Er zijn ook buitenlandse reisbureaus die werken met buitenlandse gidsen en buitenlandse chauffeurs, dus daar worden de Bolivianen al helemaal niet beter van. Ik hoop dat ik jullie niet verveel met mijn verhaal, maar jullie zijn natuurlijk niet verplicht het te lezen he. Het gaat verder trouwens terug wat persoonlijker worden hoor, wees gerust.

Wat me ook nog stoort aan de reisbureaus hier is dat ze je eigenlijk weinig informatie geven en dat ze eigenlijk niet weten welk product ze verkopen. Van een reisbureau zou je toch mogen verwachten dat ze het gebied waar naartoe ze reizen verkopen kennen, en dat ze weten wanneer de beste periode is om er naartoe te reizen, maar blijkbaar is dat dus teveel gevraagd, In Belgie hebben handelaars een wettelijke informatieplicht, ik vraag me af of het hier in Bolivia ook zo is, Over Boliviaanse wetgeving gesproken, Efrain wist me te vertellen dat het parlement een wet heeft goedgekeurd die de invoer van tweedehandswagens aan banden legt. Nu kan je hier in Bolivia elke tweede- of derdehandswagen zonder enig probleem invoeren, zonder dat er ook maar enige kwaliteitscontrole op staat - ik schreef eerder ook al dat er hier in Bolivia geen technische autokeuring bestaat - dus kunnen jullie je voorstellen welke wrakken en oude autos hier rondrijden en wat die allemaal voor vuiligheid uitstoten. Daar zou in de toekomst dus verbetering inkomen, het is te hopen voor Bolivia, het is echt zo een mooi land, maar de Bolivianen maken er soms echt een vuilnisbelt van. Ik had het hier ook over met Ignacio, mijn gids in Sorata, Hij zei me dat dit inderdaad zo is, maar volgens hem maken sommige toeristen er ook echt een zootje van, In Bolivia zijn er heel veel Israeli, en volgens Ignacio zijn die nog veel erger als de Bolivianen als het er op aankomt van overal je vuiligheid op straat achter te laten. Hij wil zelfs geen Israeli meer gidsen. Of het nu om racisme gaat of dat het werkelijk zo is laat ik in het midden, ik geef het jullie gewoon even mee. Ik was ook blij dat ik vanmorgen op weg van Sorata naar La Paz heel wat fietsers tegenkwam. Het had wel iets zo een oude vrouw met al haar rokken aan en haar bolhoed op haar hoofd op een fiets. In de steden die ik tot nu toe bezocht zie je bijna geen fietsen, maar de steile straten in de steden lenen zich ook echt niet om er te fietsen.

Maar ik was aan het schrijven over de toeristische industrie in Bolivia, ik moet zien dat ik de rode draad in mijn verhaal niet kwijtraak. Er zijn al chance ook goede voorbeelden. Zo is er de reisorganisatie Condor trekking in Sucre. Ze werken uitsluitend met vrijwilligers (veel buitenlanders) en vrijwliige gidsen, ze bieden wandel- en trektochten in en in de omgeving van Sucre aan en de winst die ze maken gebruiken ze om te investeren in de lokale gemeenschappen in de dorpen waar ze gaan wandelen. Maar deze organisatie - die volgens mij echt wel de juiste ingesteldheid heeft - wordt dan geboycot door de traditionele reisbureaus. Zo heb ik mijn eerste tweedaagse wandeling in Sucre gemaakt met Alan, een super goede gids, die ook bij condor trekking werkt. Voor de wandeling die ik nadien rond Sucre wilde maken had Alan me voorgesteld om die ook met hem te maken, en rechtstreeks met hem af te spreken, zonder het reisbureau. Toen ik Alan niet kon bereiken vroeg ik aan het reisbureau om een tweedaagse voor me te regelen met Alan, met de vraag dat zij Alan zouden contacteren. Enkele dagen later vertelde de medewerkster vanhet reisbureau me dan dat Alan blijkbaar ergens in de bergen zat en dat hij niet met mij kon gaan wandelen, en toen stelde ze me voor om met Harald te gaan wandelen. Met Harald had ik dus de eerste keer al wat fratsen voor, dat konden jullie al lezen in een vorig verhaal, en tijdens de wandeling die ik nadien met Harald maakte had ik toch ook zo mijn bedenkingen over Harald, maar daar ga ik een ander verhaal aan wijden. Ik kreeg Alan dus niet meer te pakken via het reisbureau, maar per toeval (alsdat al zou bestaan) kwam ik Alan later opnieuw tegen in Potosi. De eerste keer had ik hem niet herkend, in zijn mijnwerkersplunje (hij was op dat moment aan het gidsen in de mijn) maar s avonds kwam ik hem terug tegen op restaurant. Het zal zo moeten geweest zijn, Ik vertelde hem dat ik het spijtig vond dat ik de tweede wandeling niet met hem had kunnen maken, en hij vertelde me dat hij telefoon had gekregen van het reisbureau dat ik niet meer geinteresseerd was in een wandeling met hem. Blijkbaar was ik iets te enthousiast geweest over Alan op het reisbureau en had ik ook iets over condor trekking verteld, en dan zorgen ze er blijkbaar voor dat je met die man, die het heel goed meent, geen contact meer krijgt en dat je met een andere gids opgezadeld wordt die er een heel andere visie op na houdt. Alan heeft me op restaurant heel veel verteld over condor trekking, heeft me de website laten zien, heeft me verteld over wat ze allemaal doen, over hun visie, en dat leek me echt wel de juiste instelling te zijn, Spijtig genoeg is er maar een zulk een reisbureau in Bolivia, en bieden ze voorlopig enkel tochten aan in Sucre. Ik weet nu wel dat ik, als ik nog eens in Sucre ben, met condor trekking op stap zal gaan, en dat ik hen ook zal aanraden aan anderen die naar Sucre willen gaan. Ik vind het erg dat een organisatie die het goed meent zo moet vechten tegen de gevestigde organisaties, maar ik denk dat niet enkel in Bolivia het geval is ...

Ik zie dat het ondertussen al tien na tien is en voel dat ik echt wel moe begin te worden. Mijn verhaal over de fratsen die ik met Harald beleefd heb zullen dan toch niet meer voor vandaag zijn,

Hasta luego,

Patrick